Ο Νεομάρτυς Γεώργιος από τη Σόφια

Μέσα στο εργαστήρι ενός τοξοποιού στην Αδριανούπολη, ένας νεαρός στρατιώτης άκουσε τον Χριστό να βρίζεται και δεν άντεξε να σιωπήσει. Λίγες ώρες αργότερα, με χορδή τόξου δεμένη στον λαιμό του, οδηγούνταν μπροστά στον ηγεμόνα ως κατηγορούμενος. Ο Γεώργιος καταγόταν από τη Σόφια της Βουλγαρίας και υπηρετούσε ως στρατιώτης στον οθωμανικό στρατό μαζί με άλλους χριστιανούς συμπολεμιστές του.

Τον Μάρτιο του έτους χίλια τετρακόσια τριάντα επτά βρέθηκε στην Αδριανούπολη της Θράκης, όπου είχε σταλεί για υπηρεσία. Μια ημέρα πήγε στον τοξοποιό για να επισκευάσει το τόξο του και άκουσε εκεί μουσουλμάνους στρατιώτες να χλευάζουν τον Χριστό. Η καρδιά του φλογίστηκε από αγανάκτηση και ομολόγησε δυνατά πως ένας είναι ο Άγιος, ένας ο Κύριος, ένας ο προσκυνητός, ο Ιησούς Χριστός.

Πρόσθεσε μάλιστα και λόγια καθόλου κολακευτικά για όσα εκείνοι πίστευαν, χωρίς να υπολογίσει τις συνέπειες. Οι μουσουλμάνοι εξαγριώθηκαν αμέσως και ρίχτηκαν επάνω του, χτυπώντας τον στο πρόσωπο με μανία. Ο μάρτυρας όμως δεν λύγισε, αλλά επανέλαβε την ίδια ομολογία ακόμη πιο δυνατά και καθαρά μπροστά τους.

Τότε τον άρπαξαν, του πέρασαν στον λαιμό μια χορδή τόξου και του έδεσαν τα χέρια πισθάγκωνα. Έτσι δεμένο και εξευτελισμένο τον οδήγησαν χωρίς καθυστέρηση μπροστά στον τοπικό ηγεμόνα της πόλης. Ο άρχοντας τον ρώτησε αν είχε πραγματικά πει όσα του κατηγορούσαν οι μάρτυρες κατηγορίας, και ο Γεώργιος το παραδέχτηκε με θάρρος.

Μάλιστα επανέλαβε τα ίδια λόγια και στον ηγεμόνα, χωρίς να αλλάξει τίποτε από την ομολογία του στον Χριστό. Δέχτηκε σκληρό ξυλοδαρμό και αμέσως μετά τον έστειλαν σιδηροδέσμιο σε άλλον αξιωματούχο για νέα ανάκριση. Εκεί άκουσε ξανά τις ίδιες ερωτήσεις και έδωσε με σταθερότητα τις ίδιες ακριβώς απαντήσεις.

Το πλήθος άρχισε να εξάπτεται και να απαιτεί την παραδειγματική τιμωρία του ομολογητή. Ο μάρτυρας φάνηκε για μια στιγμή να ταράζεται, αλλά απάντησε καθαρά πως δεν ωφελεί σε τίποτε να αρνηθεί την αλήθεια. Ναι, είπε, όλα όσα ακούσατε από το στόμα μου τα είπα και τα επαναλαμβάνω και τώρα ενώπιόν σας.

Η ομολογία του ξεσήκωσε νέο κύμα οργής από τους παρόντες μουσουλμάνους. Ένας από τους αξιωματούχους του πρότεινε να ανακαλέσει όσα είχε πει και να ασπαστεί το Ισλάμ, με την υπόσχεση τιμών και πλούσιων δώρων. Ο Γεώργιος όμως επιβεβαίωσε γενναία την πίστη του στον Χριστό και αρνήθηκε κάθε σκέψη αλλαξοπιστίας.

Το πλήθος ζητούσε φωναχτά τον θάνατό του, ενώ ο ηγεμόνας δήλωσε πως ο ίδιος θα αποφάσιζε για την τύχη του. Καθώς τον οδηγούσαν στη φυλακή, τον έδερναν και τον έφτυναν, εκείνος όμως βάδιζε ήρεμος και ατάραχος. Στη φυλακή τον περίμεναν νέοι χλευασμοί και νέα βασανιστήρια, που τα υπέμενε με θαυμαστή υπομονή και πραότητα.

Την επόμενη ημέρα έφτασαν στην πόλη και κάποιοι θρησκευτικοί αρχηγοί τους και ζήτησαν να φέρουν τον Γεώργιο μπροστά τους. Ο άγιος δεν έδειχνε ίχνος φόβου, αλλά αντίθετα ακτινοβολούσε χαρά και κήρυττε τον Χριστό μπροστά τους με παρρησία. Ένας από τους θρησκευτικούς αρχηγούς υποστήριξε πως κατά τον νόμο τους ο νέος άξιζε ξυλοδαρμό, όχι όμως και θάνατο.

Το πλήθος όμως φώναζε αδιάκοπα να καεί ζωντανός στη φωτιά, και οι αξιωματούχοι φοβήθηκαν την έκρηξη του όχλου. Έτσι τον παρέδωσαν στα χέρια του εξαγριωμένου πλήθους χωρίς καμία προσπάθεια προστασίας του. Ετοιμάστηκε μεγάλη φωτιά και ο Γεώργιος πλησίασε προς αυτήν με βήμα σταθερό και ψυχή ατρόμητη.

Στο νου του ηχούσε ο λόγος του Κυρίου, πως όσοι σκοτώνουν το σώμα δεν μπορούν να αγγίξουν την ψυχή του ανθρώπου. Για άλλη μια φορά του υποσχέθηκαν μεγάλες αμοιβές αν δεχόταν τη θρησκεία τους, εκείνος όμως αρνήθηκε ξεκάθαρα. Τον τοποθέτησαν τότε μέσα σε ένα μεγάλο καλάθι και το παρέδωσαν στις φλόγες της προετοιμασμένης πυράς.

Μόλις το καλάθι άρπαξε φωτιά, κάποιος του κάρφωσε λόγχη στην κοιλιά, ώστε χύθηκαν έξω τα σπλάχνα του μάρτυρα. Έριχναν συνεχώς νέα ξύλα και η φωτιά καιγόταν από τις πέντε το απόγευμα ως την αυγή της επόμενης ημέρας. Το σώμα του αγίου έγινε σχεδόν στάχτη, την οποία οι μουσουλμάνοι σκόρπισαν, για να μην τη μαζέψουν οι χριστιανοί ως ιερό λείψανο.

Τις ημέρες που ακολούθησαν, στον τόπο του μαρτυρίου εμφανίστηκαν διάφορες μορφές ουράνιου φωτός. Άλλοτε έμοιαζε με φλόγα και άλλοτε με ακτίνα φωτός, μαρτυρώντας τη δόξα του νεομάρτυρα. Ο άγιος νεομάρτυς Γεώργιος τελείωσε το μαρτύριό του για τον Χριστό την Μεγάλη Τρίτη, στις είκοσι έξι Μαρτίου του έτους χίλια τετρακόσια τριάντα επτά.

Ήταν μόλις τριάντα χρονών, όταν έλαβε από τον Χριστό τον αμάραντο στέφανο της δόξας και της αιώνιας ζωής. Ο ίδιος Κύριος δοξάζεται και προσκυνείται μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα στους αιώνες των αιώνων. Ένας αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων κατέγραψε με ακρίβεια όσα συνέβησαν στην Αδριανούπολη εκείνες τις φοβερές ημέρες.

Δηλώνει στο κείμενό του πως όσα παραδίδει είναι αληθινά και ακριβή, χωρίς καμία υπερβολή ή ξένη προσθήκη. Η μνήμη του αγίου τιμάται κάθε χρόνο από την Εκκλησία στις είκοσι έξι Μαρτίου, ημέρα του ένδοξου μαρτυρίου του. Η ζωή του δείχνει τη δύναμη ενός απλού στρατιώτη που δεν φοβήθηκε να ομολογήσει την αλήθεια μπροστά σε ολόκληρη πόλη.

Από τη Σόφια της Βουλγαρίας ως την Αδριανούπολη της Θράκης, η φωνή του αντήχησε καθαρή και άφοβη μέσα στο εργαστήρι του τοξοποιού. Έτσι ο νεομάρτυς Γεώργιος έλαμψε σαν αστέρι ανάμεσα στους ομολογητές της Ορθοδοξίας στα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς.