Η Παναγία του Όρους του Συννέφου στο Τβερ

Μια απελπισμένη γυναίκα ξεκινούσε για ένα ερημικό λουτρό, αποφασισμένη να βάλει τέλος στη ζωή της εξαιτίας των ταπεινώσεων του συζύγου της. Στον δρόμο της παρουσιάστηκε ξαφνικά ένας μοναχός και τη γύρισε πίσω, στέλνοντάς τη να προσκυνήσει μια ξεχασμένη εικόνα της Παναγίας στο πατάρι. Η ιερή αυτή εικόνα, γνωστή ως Παναγία του Όρους του Συννέφου, βρισκόταν αρχικά σε ένα ανδρικό μοναστήρι του Τβερ, πριν από διακόσια πενήντα έως τριακόσια χρόνια.

Ο ηγούμενος της μονής την παραχώρησε στον Κοσμά Βολτσανίνωφ ως δείγμα ευγνωμοσύνης για την εξαιρετική εργασία του στον ναό του μοναστηριού. Η εικόνα πέρασε από γενιά σε γενιά μέσα στην οικογένεια, ως πολύτιμη ευλογία και ιερό κειμήλιο. Όμως ένας ασεβής εγγονός του Κοσμά πήρε την εικόνα, που είχε ήδη μαυρίσει από τον χρόνο, και την έριξε αδιάφορα στο πατάρι του σπιτιού.

Εκεί ξεχάστηκε για καιρό, ώσπου η νύφη του σπιτιού έφτασε στα όρια της ψυχικής της αντοχής. Ο σύζυγος και οι συγγενείς της τη φόρτωναν με προσβολές και πικρίες κάθε μέρα. Έτσι, μέσα στην απελπισία της, σκέφτηκε να βγει από τη ζωή με τρόπο ντροπιαστικό και τραγικό.

Η ταραγμένη γυναίκα γύρισε αμέσως στο σπίτι και φανέρωσε όλα όσα είχε σχεδιάσει να κάνει στην οικογένειά της. Διηγήθηκε με ειλικρίνεια τη συνάντηση με τον άγνωστο μοναχό και τα λόγια που της είπε για την Παναγία. Οι δικοί της έψαξαν παντού να βρουν τον μοναχό, αλλά δεν τον συνάντησαν πουθενά μέσα στην περιοχή.

Κανείς άλλος δεν είδε ποτέ τον μυστηριώδη επισκέπτη, παρά μόνο η ίδια η απελπισμένη γυναίκα. Το θαυμαστό αυτό γεγονός συνέβη την παραμονή της μεγάλης εορτής του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου. Αμέσως ανέβηκαν στο πατάρι, βρήκαν την εικόνα, καθάρισαν τη σκόνη και τη μαυρίλα, και την τοποθέτησαν σε περίοπτη θέση στο σπίτι.

Το ίδιο βράδυ ο ιερέας της ενορίας τέλεσε ολονύκτια αγρυπνία μπροστά στη χαριτόβρυτη εικόνα της Παναγίας. Από εκείνη τη χρονιά, η οικογένεια τελούσε αγρυπνία στο σπίτι κάθε χρόνο την ίδια ημέρα. Η εικόνα παρέμεινε ως πολύτιμη παρακαταθήκη στην οικογένεια Βολτσανίνωφ για περισσότερα από εκατόν πενήντα χρόνια.

Η Αικατερίνη, κόρη του Βασιλείου και τελευταία της γενιάς, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Ιβάνοβιτς Κονιάεφ και πήρε μαζί της την Παναγία ως ιερή κληρονομιά της γενιάς. Στο σπίτι των Κονιάεφ τελούνταν παρακλήσεις και ολονύκτιες αγρυπνίες δύο φορές τον χρόνο, στις είκοσι τέσσερις Μαρτίου και στις επτά Νοεμβρίου. Η δεύτερη ημερομηνία θυμίζει ίσως την παράδοση της εικόνας από το μοναστήρι στο σπίτι του Κοσμά Βολτσανίνωφ.

Το έτος χίλια οκτακόσια εξήντα τρία, κοντά στον κοιμητηριακό ναό της Παναγίας του Σμολένσκ, αποφασίστηκε να χτιστεί παρεκκλήσι στη μνήμη του Αγίου Τύχωνος και του Αγίου Μακαρίου του Καλιαζίν. Ο τότε κάτοχος της εικόνας, ο Γεώργιος Κονιάεφ, που εκοιμήθη το χίλια οκτακόσια εξήντα οκτώ σε ηλικία ενενήντα επτά ετών, θέλησε να δωρίσει την ιερή εικόνα στον ναό. Ζήτησε μάλιστα από τους κληρικούς να χτιστεί και δεύτερο παρεκκλήσι αποκλειστικά για τη θαυματουργή Παναγία του Όρους του Συννέφου.

Πίστευε βαθιά ότι ο καταλληλότερος τόπος για την εικόνα ήταν ακριβώς ο ναός της Παναγίας του Σμολένσκ, στο ψηλότερο σημείο της πόλης. Παλαιότερα ο τόπος αυτός λεγόταν Όρος, επειδή υψωνόταν πάνω από όλη την περιοχή των γύρω συνοικιών της πόλης. Οι κάτοικοι κάποτε ανέβασαν εκεί τα υπάρχοντά τους και σώθηκαν από μεγάλη και καταστροφική πλημμύρα.

Με τη βαθιά αυτή πίστη ζήτησε να μείνει η Παναγία του Όρους του Συννέφου εκεί ψηλά, για να σκεπάζει όσους αναπαύονταν στο κοιμητήριο. Στις δεκαπέντε Ιουλίου του χίλια οκτακόσια εξήντα έξι η ιερή εικόνα μεταφέρθηκε επίσημα στο νέο παρεκκλήσι του ναού. Την επόμενη ημέρα ο επίσκοπος Αντώνιος του Σταρίτσκ τέλεσε με κάθε λαμπρότητα τα εγκαίνια του ιερού αυτού παρεκκλησίου.

Για τρεις περίπου αιώνες πριν από τη Ρωσική Επανάσταση η εικόνα επιτέλεσε αμέτρητα και συγκινητικά θαύματα στους πιστούς. Ευλαβείς πολίτες την έπαιρναν στα σπίτια τους και έφερναν τα άρρωστα παιδιά τους για να λάβουν τη θεραπεία της Παναγίας. Έγιναν αρκετά αντίγραφα της εικόνας, τα οποία στη συνέχεια αποδείχθηκαν επίσης θαυματουργά για τους ευλαβείς προσκυνητές.

Ο πατήρ Ιωάννης Μπογκοσλόβσκυ, από το χωριό Μπουίλοβο, διηγούνταν πως μικρό παιδί πονούσε φοβερά στα μάτια του. Η μητέρα του τον έπαιρνε πολλές φορές στη θαυματουργή εικόνα, για να τον αλείψει με λάδι από το ακοίμητο καντήλι της. Κάθε φορά λάμβανε ανακούφιση και τελικά η σοβαρή αυτή ασθένεια έφυγε από πάνω του τελείως.

Οι ευγνώμονες πιστοί στόλισαν τη θαυματουργή εικόνα με ασημένια επένδυση, η οποία αργότερα επιχρυσώθηκε. Δυστυχώς, μετά το κλείσιμο του ναού του Σμολένσκ από τους διώκτες της πίστης, η ιερή εικόνα χάθηκε. Όμως η ευλαβική μνήμη της Παναγίας του Όρους του Συννέφου δεν έσβησε ποτέ από τις καρδιές των πιστών.

Το έτος χίλια εννιακόσια ενενήντα τρία, με την ευλογία του αρχιεπισκόπου Βίκτωρος του Τβερ και του Κάσιν, αγιογραφήθηκε ένα νέο πιστό αντίγραφο. Έτσι αναβίωσε η ευλαβική προσκύνηση της θαυματουργής εικόνας στην ευρύτερη περιοχή και στους ορθοδόξους πιστούς της Ρωσίας. Η Παναγία του Όρους του Συννέφου εορτάζει τρεις φορές τον χρόνο μέσα στο εκκλησιαστικό έτος της Ορθοδοξίας.

Πρώτα στις δεκαέξι Ιουλίου, σε ανάμνηση των εγκαινίων του ιερού παρεκκλησίου που της αφιερώθηκε. Έπειτα στις είκοσι τέσσερις Μαρτίου, ημέρα του πρώτου μεγάλου θαύματος της εικόνας στην ταλαιπωρημένη γυναίκα. Τέλος στις επτά Νοεμβρίου, σύμφωνα με την αρχαία οικογενειακή και εκκλησιαστική παράδοση των πιστών.

Σήμερα φυλάσσεται ένα τιμώμενο αντίγραφο της εικόνας στον περίφημο Καθεδρικό Ναό της Αναλήψεως, στην ιστορική πόλη του Τβερ. Εκεί συρρέουν πιστοί από διάφορες περιοχές, για να ζητήσουν τη μεσιτεία και τη χάρη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Στην ιερή αυτή εικόνα η Υπεραγία Θεοτόκος εικονίζεται όρθια, να πατά πάνω σε ένα ημικυκλικό ύψωμα, όπως ένα μικρό όρος.

Στο δεξί της χέρι κρατά ένα μικρό βουνό, που συμβολίζει το όρος του προφήτη Δανιήλ, από όπου τμήθηκε ο λίθος άνευ χειρός ανθρωπίνης. Στην κορυφή του βουναλιού αυτού εικονίζεται ένας θολωτός ναός, στολισμένος με ιερούς σταυρούς, σύμβολο της αγίας Εκκλησίας. Στο αριστερό της χέρι κρατά τον Θείο Βρέφος, ο οποίος ευλογεί με το δεξί του χέρι όλους τους πιστούς.

Στην κεφαλή της Υπεραγίας Θεοτόκου διακρίνεται ολόλαμπρο βασιλικό στέμμα, σύμβολο της δόξας και της βασιλείας της. Οι πιστοί καταφεύγουν με δάκρυα στην εικόνα αυτή όταν αντιμετωπίζουν απελπιστικές καταστάσεις και αδιέξοδα στη ζωή τους. Προστρέχουν επίσης όταν νιώθουν πως όλοι γύρω τους στρέφονται εναντίον τους και μένουν εντελώς μόνοι.

Παρακαλούν ακόμη τη Μητέρα του Κυρίου για τη διόρθωση συγγενών που έχουν πλανηθεί ή ξεστρατίσει από τον δρόμο της πίστης. Η σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου του Όρους του Συννέφου τιμάται κάθε χρόνο στις είκοσι τέσσερις Μαρτίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία.