Ο Ιερομάρτυρας Αλέξανδρος της Σίδης

Μέσα στις φλόγες ενός πυρακτωμένου καμινιού οι δήμιοι αντίκρισαν τρεις μορφές, ενώ είχαν ρίξει μέσα μόνον έναν άνθρωπο. Δύο νέοι με θεϊκή ομορφιά δρόσιζαν τον δεσμώτη ιερέα και δοξολογούσαν μαζί του τον αληθινό Θεό. Ο Άγιος Αλέξανδρος ήταν πρεσβύτερος στην πόλη Σίδη της Παμφυλίας και μαρτύρησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυρηλιανού.

Όταν ο ηγεμόνας Αντωνίνος έφτασε εκεί, διέταξε να φέρουν μπροστά του τον ιερέα της τοπικής Εκκλησίας. Άρχισε αμέσως την ανάκριση και τον ρώτησε ποιος είναι και από πού κατάγεται. Ο Αλέξανδρος αποκρίθηκε ότι είναι χριστιανός, ιερέας και ποιμένας του λογικού ποιμνίου του Χριστού.

Ο ηγεμόνας τότε θέλησε να μάθει πού βρίσκεται αυτό το μυστηριώδες ποίμνιο των πιστών. Ο Άγιος απάντησε με παρρησία ότι ο Χριστός δημιούργησε όλους τους ανθρώπους της οικουμένης δίχως καμία εξαίρεση. Όσοι πιστεύουν σε Εκείνον αποτελούν τα πρόβατα της ποίμνης του, ενώ οι ειδωλολάτρες ανήκουν στα ερίφια.

Όσοι λατρεύουν άψυχα είδωλα και έργα χειρών ανθρώπων, όπως ακριβώς ο ηγεμόνας, στέκουν μακριά από τη σωτηρία. Κατά την ημέρα της Κρίσεως θα τοποθετηθούν στα αριστερά του Κυρίου μαζί με τα ερίφια. Ο Αντωνίνος εξοργίστηκε και απείλησε τον Άγιο πως θα τον βασανίσει σκληρά για δύο λόγους.

Πρώτον ήθελε να μάθει τα ονόματα όσων πίστευαν στον Χριστό μέσα στην πόλη της Σίδης. Δεύτερον επιθυμούσε να εξαναγκάσει τον ιερέα να προσφέρει θυσίες στους ψεύτικους θεούς του ρωμαϊκού πανθέου. Έπειτα ρώτησε ξανά τον Αλέξανδρο ποιος ήταν τελικά αυτός ο Χριστός που τόσο ομολογούσε.

Ο Άγιος αποκρίθηκε ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας του κόσμου, η Ζωή και το Φως για όσους πιστεύουν. Ο ηγεμόνας χλεύασε την απάντηση και ρώτησε πώς μπορεί να σώζει έναν λαό κάποιος που πέθανε επάνω στον σταυρό. Τότε ο Αλέξανδρος απάντησε με βαθιά θεολογία και αξιοθαύμαστη δύναμη λόγου.

Είπε ότι ο Κύριος δέχτηκε εκούσια τον σταυρό και τον σωματικό θάνατο για χάρη του ανθρώπου. Με τη θεϊκή του δύναμη συνέτριψε την εξουσία του άδη και ελευθέρωσε τους δέσμιους που κρατούνταν εκεί. Θανάτωσε τον ίδιο τον θάνατο και αναστήθηκε ένδοξα από τον τάφο την τρίτη ημέρα.

Συνανέστησε μαζί του και πολλά σώματα κεκοιμημένων αγίων, όπως μαρτυρεί το Ευαγγέλιο του Ματθαίου. Οι τάφοι ανοίχτηκαν εκείνη τη στιγμή και πολλοί άγιοι εμφανίστηκαν μέσα στην αγία πόλη της Ιερουσαλήμ. Μαζί με τον εαυτό του ο Χριστός ανέστησε ολόκληρο το γένος των ανθρώπων από τη φθορά.

Ο Αντωνίνος τον αποκάλεσε τότε παράφρονα και ειρωνεύτηκε όσα μόλις είχε ακούσει. Αναρωτήθηκε πώς μπορούσε να βοηθήσει άλλους Εκείνος που δεν μπόρεσε να βοηθήσει τον ίδιο τον εαυτό του. Ο Άγιος Αλέξανδρος του απάντησε ότι δεν είναι ο ίδιος ο παράφρων, αλλά ο ηγεμόνας με την πνευματική τύφλωσή του.

Ο Αντωνίνος δεν κατανοούσε το μυστήριο της σωτηρίας που έφερε στον κόσμο ο Κύριος. Μετά από αυτή τη συζήτηση ο ηγεμόνας έδωσε εντολή να αρχίσουν αμέσως τα φρικτά βασανιστήρια εναντίον του ιερέα. Χτύπησαν τον Άγιο με νεύρα και τον τέντωσαν επάνω σε τροχό για να συντρίψουν τα μέλη του.

Έπειτα τον έριξαν μέσα σε καζάνι γεμάτο με βραστή πίσσα και λάδι, χωρίς όμως να πάθει το παραμικρό. Στη συνέχεια οι δήμιοι άναψαν φοβερό καμίνι και έριξαν εκεί μέσα τον μάρτυρα του Χριστού. Με τη χάρη του Κυρίου παρέμεινε αβλαβής μέσα στις φλόγες, σαν να βρισκόταν σε δροσερό τόπο.

Οι ασεβείς δήμιοι είδαν δύο νεαρές μορφές με θεϊκή όψη να δοξολογούν τον Θεό μαζί του. Ήταν άγγελοι Κυρίου που δρόσιζαν τη φωτιά και προστάτευαν τον Άγιο. Ο λαός θαύμαζε, καθώς γνώριζε ότι μόνος ένας άνθρωπος είχε ριχτεί στο καμίνι.

Ο Αντωνίνος όμως και οι σύντροφοί του θεώρησαν όλα αυτά τα ένδοξα θαύματα μαγική τέχνη και απάτη. Ένας από τους δούλους του ηγεμόνα συγκλονίστηκε και πίστεψε αμέσως στον Χριστό μπροστά σε όλους. Έπεσε στο έδαφος μπροστά στον Άγιο και τον ικέτεψε να τον αξιώσει να βρεθεί κοντά στον Κύριο.

Ο τύραννος Αντωνίνος εξοργίστηκε και θανάτωσε επιτόπου με το ξίφος τον πιστό δούλο του. Όταν ο Αλέξανδρος βγήκε σώος από το καμίνι, ο ηγεμόνας διέταξε καινούργια και ακόμη πιο σκληρά βασανιστήρια. Κρέμασαν τον μάρτυρα ψηλά και άρχισαν να τον ξεσχίζουν με αιχμηρά σιδερένια εργαλεία.

Τον βασάνιζαν τόσο πολύ ώστε το σώμα του έγινε μία ολόκληρη πληγή. Οι ίδιοι οι δήμιοι θαύμαζαν τη σταθερότητά του και έλεγαν ότι ήδη φαίνονταν τα γυμνά κόκαλά του. Μετά τον υπέβαλαν για δεύτερη φορά στη δοκιμασία της φωτιάς, αλλά πάλι δεν έπαθε κανένα κακό.

Έπειτα τρύπησαν το σώμα του με σιδερένιες βελόνες και άρχισαν να βγάζουν προς τα έξω τα σπλάχνα του. Στη συνέχεια ο Άγιος ρίχτηκε στα άγρια θηρία για να καταβροχθιστεί από αυτά μπροστά στον λαό. Τα θηρία όμως δεν τόλμησαν να αγγίξουν τον δούλο του Κυρίου.

Πολλά ακόμη φοβερά μαρτύρια υπέφερε ο αθλητής του Χριστού, μένοντας στερεός και ανδρείος μέσα στους πόνους. Όσοι παρακολουθούσαν τα παθήματά του εκπλήσσονταν με τη δύναμη της υπομονής που ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινη κατανόηση. Τελικά ο ιερομάρτυρας Αλέξανδρος αποκεφαλίστηκε με το ξίφος και παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Κύριο.

Την ίδια ώρα ο ηγεμόνας Αντωνίνος καθόταν επάνω στο δικαστικό του βήμα και υπέστη φοβερή θεϊκή τιμωρία. Οι δαίμονες που λάτρευε ως θεούς όρμησαν επάνω του και τον κατέλαβαν με μανία. Οι υπηρέτες του τον σήκωσαν στα χέρια για να τον μεταφέρουν στο σπίτι του μέσα από τους δρόμους.

Όλη τη διαδρομή έκλαιγαν πικρά και θρηνούσαν, βλέποντας τον κύριό τους να βασανίζεται από τα πονηρά πνεύματα. Δεν πρόλαβαν όμως να τον φέρουν μέσα στο σπίτι, γιατί ξεψύχησε καθ’ οδόν με τρομερό τρόπο. Παρέδωσε την αθλία ψυχή του στους δαίμονες που είχε υπηρετήσει με τόσο πάθος όλη του τη ζωή.

Ο Άγιος Αλέξανδρος εισήλθε στις ουράνιες μονές μαζί με τον Χριστό και τους αγίους αγγέλους. Ο δε Αντωνίνος παραδόθηκε στην αιώνια κόλαση που είχε ετοιμαστεί για τον σατανά και τους αγγέλους του. Μετά τον αποκεφαλισμό του Αγίου, κάποιος ευσεβής χριστιανός με το όνομα Ευστάθιος ανέλαβε ένα ιερό καθήκον.

Ήταν άνθρωπος έντιμος, αγαπητός σε όλους και πιστός υπηρέτης της Εκκλησίας του Χριστού στην πόλη της Σίδης. Πήρε με ευλάβεια το πολύαθλο σώμα του μάρτυρα και το ετοίμασε για την ταφή με μεγάλη τιμή. Το ενταφίασε σε κατάλληλο τόπο, δοξάζοντας και ανυμνώντας τον Χριστό Θεό για τα θαυμαστά του έργα.

Έτσι η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ιερομάρτυρα Αλεξάνδρου, που νίκησε τον κόσμο με την πίστη και την υπομονή του.