Ο Άγιος Κόνων ο Ίσαυρος και ο γιος του στην Ικόνιο

Ένας πατέρας και ο δεκαεπτάχρονος γιος του στάθηκαν μαζί μπροστά στον ηγεμόνα Δομετιανό, έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους για τον Χριστό. Η μητέρα του παιδιού είχε φύγει για τον Κύριο την ίδια ημέρα που γέννησε, αφήνοντας τη φροντίδα του βρέφους στον πιστό σύζυγό της. Στην Ικόνιο της Μικράς Ασίας, στα χρόνια του ασεβούς Αυρηλιανού, ζούσε ένας ευλαβής άνθρωπος που λεγόταν Κόνων.

Είχε ωραίο πρόσωπο, καρδιά γεμάτη φόβο Θεού και σύζυγο με την ίδια θερμή πίστη στον Κύριο. Και οι δύο ποθούσαν περισσότερο τις ουράνιες τιμές παρά τις δόξες της γης. Για πολύ καιρό προσευχόνταν στον Θεό να τους χαρίσει παιδί, και ο Κύριος άκουσε τη δέηση των πιστών δούλων Του.

Ο Κόνων και η σύζυγός του απέκτησαν έναν γιο, στον οποίο έδωσαν το ίδιο όνομα με τον πατέρα. Η μητέρα όμως κοιμήθηκε την ίδια ημέρα, έχοντας στέρεη ελπίδα σωτηρίας μέσα από τη γέννηση, σύμφωνα με τον λόγο του Αποστόλου Παύλου. Ο μακάριος Κόνων παρέμεινε μόνος με το νεογέννητο, αφιερώνοντας τις ημέρες και τις νύχτες του στην προσευχή και στη φροντίδα του παιδιού.

Όταν ο γιος του συμπλήρωσε τα επτά χρόνια, ο Κόνων μοίρασε όλα όσα είχε στους φτωχούς και πήρε το αγόρι μαζί του στο μοναστήρι. Εκεί άρχισαν να ζουν μαζί τη μοναχική ζωή, αφοσιωμένοι στην άσκηση και στη μελέτη του λόγου του Θεού. Ο Κύριος χάρισε στον πατέρα πλούσια χάρη, που φανερωνόταν με τρόπο θαυμαστό μπροστά σε όλους.

Έδινε φως στους τυφλούς, καθάριζε τους λεπρούς, έδιωχνε τα πονηρά πνεύματα και θεράπευε κάθε λογής αρρώστιες. Ο γιος του μεγάλωνε δίπλα του, μαθαίνοντας τα γράμματα και την προσευχή μέσα στη μονή. Στα δώδεκα χρόνια του έγινε αναγνώστης της Εκκλησίας και διακονούσε με ευλάβεια τις ιερές ακολουθίες.

Όταν έφτασε στα δεκαεπτά, αξιώθηκε από τη χάρη του Χριστού να λάβει τον βαθμό του διακόνου. Έτσι, ζούσε ανάμεσα στους ιερούς υπηρέτες του Θεού, με σωφροσύνη και αγνότητα, καθώς τον είχε αναθρέψει από μικρό ο πατέρας του. Πατέρας και γιος συνέχιζαν μαζί τον πνευματικό αγώνα, στηρίζοντας τους πιστούς και διδάσκοντας με τη ζωή τους το βάθος της Ορθόδοξης παράδοσης.

Στην Ικόνιο περνούσε ένας ποταμός που την άνοιξη φούσκωνε επικίνδυνα και ξεχείλιζε από τις όχθες του. Μία χρονιά η πλημμύρα ήταν τόσο μεγάλη που σκέπασε χωράφια, κήπους και σπίτια, αφήνοντας πολλούς κατοίκους εγκλωβισμένους στην άλλη πλευρά. Οι Ικονιείς έτρεξαν στον άνθρωπο του Θεού και έπεσαν στα πόδια του παρακαλώντας με δάκρυα για βοήθεια.

Ο ταπεινός γέροντας τους απάντησε ότι ήταν αμαρτωλός και ανάξιος και δεν μπορούσε να κάνει τίποτε από μόνος του. Όμως ο λαός φώναζε δυνατά με μία φωνή να μεσιτεύσει στον Κύριο για τη σωτηρία τους. Τότε ο Κόνων κατέβηκε στην όχθη, σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και προσευχήθηκε στον Ιησού Χριστό.

Παρακάλεσε τον Κύριο, όπως άκουσε άλλοτε τον Μωυσή στην Ερυθρά Θάλασσα, έτσι να ακούσει και τώρα τη φωνή του δικού Του λαού. Όλοι αποκρίθηκαν με ένα δυνατό «αμήν», και αμέσως ο ποταμός χωρίστηκε στα δύο. Το ένα μέρος γύρισε προς τα πίσω, ενώ το άλλο συνέχισε την κανονική του πορεία προς τη θάλασσα.

Ο λαός δόξασε τον Θεό με χαρά και επέστρεψε στα σπίτια του μαζί με τα ζώα του. Τα νερά όμως που γύρισαν πίσω άρχισαν να σκεπάζουν τα χωριά που βρίσκονταν πιο ψηλά, φτάνοντας ακόμη και σε υψηλούς τόπους. Ο λαός έτρεξε ξανά στον άγιο και του φανέρωσε όσα είχαν συμβεί στα ανώτερα μέρη του ποταμού.

Τότε ο Κόνων πλησίασε στην όχθη, σφράγισε τα νερά με το σημείο του τιμίου Σταυρού και μίλησε με εξουσία. Πρόσταξε τον ποταμό να υπακούσει στο θέλημα του παντοδύναμου Θεού και να μαζέψει όλα τα νερά του ξανά στην κοίτη. Αμέσως ο ποταμός γύρισε πειθαρχικά στη φυσική του ροή, χωρίς να ξεπερνά πια τις όχθες του.

Έτσι εκπληρώθηκε ο λόγος του Κυρίου, ότι η πίστη σαν κόκκος σιναπιού μετακινεί ακόμη και βουνά. Ο άγιος Κόνων, με τη φωτεινή του παρουσία, γκρέμιζε ειδωλολατρικούς ναούς και οδηγούσε τους απίστους στον Χριστό. Το έργο του απλώθηκε από την Ικόνιο και στα γύρω μέρη, ενώ πλήθος ψυχών έβρισκε σωτηρία μέσα από τη διδασκαλία του.

Σύντομα όμως η φήμη του έφτασε στα αυτιά του σκληρού άρχοντα Δομετιανού, που έφτασε στην πόλη με στρατιώτες και τρομοκράτησε τους χριστιανούς. Πολλοί πιστοί αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα βουνά και στις ερημιές, ζώντας ανάμεσα στα άγρια θηρία για να μην αρνηθούν τον Χριστό. Ο άρχοντας πρόσταξε τους στρατιώτες του να συλλάβουν τον άνθρωπο του Θεού και να τον φέρουν μπροστά στο βήμα της κρίσης.

Όταν ο γέροντας στάθηκε ενώπιόν του, ο Δομετιανός τον υποδέχτηκε με προσποιητό χαμόγελο και ευγενικά λόγια. Είπε ότι θαύμαζε την ευγενική μορφή και τα φωτεινά μάτια του και προσπάθησε να τον πείσει με κολακείες. Ο άγιος Κόνων δεν λύγισε, αλλά ομολόγησε με παρρησία τη γέννηση του Κυρίου από την Παρθένο Μαρία και τα θαύματά Του.

Μίλησε για τον πολλαπλασιασμό των άρτων, για την ανάσταση του τετραήμερου Λαζάρου και για το πάθος του Σωτήρα στον Σταυρό. Ο ηγεμόνας απάντησε ότι, αν αυτά ήταν αληθινά, ο κόσμος θα είχε πιστέψει στον Χριστό και θα είχε καταργηθεί η δύναμη του Δία. Ο γέροντας του απάντησε ότι ακριβώς αυτό θα γίνει, καθώς η δύναμη του Κυρίου θα συντρίψει κάθε ψεύτικη θεότητα.

Ο Δομετιανός εξοργίστηκε από αυτή την ομολογία και διέταξε αμέσως να αρχίσουν οι σκληρές δοκιμασίες πάνω στον γέροντα. Ο άγιος ζητούσε με θάρρος να πάθει ακόμη περισσότερα για την αγάπη του Χριστού, χωρίς ίχνος φόβου στην ψυχή του. Όταν ο ηγεμόνας ρώτησε αν είχε παιδιά, ο μάρτυρας απάντησε με χαρά ότι είχε έναν γιο με το ίδιο όνομα.

Ζήτησε μάλιστα να φέρουν τον νεαρό διάκονο, ώστε να λάβουν μαζί τον στέφανο του μαρτυρίου από τα χέρια του Κυρίου. Οι στρατιώτες έτρεξαν στο μοναστήρι και έφεραν τον δεκαεπτάχρονο νέο μπροστά στο δικαστήριο. Ο Δομετιανός προσπάθησε να τον δελεάσει, λέγοντας ότι ο πατέρας του είχε χαρεί τη ζωή και ήταν φυσικό να αναζητά τον θάνατο.

Ο νέος όμως απάντησε με σοφία ότι ο πατέρας του τού είχε διδάξει την αληθινή ζωή κοντά στον Χριστό. Είπε ότι η πρόσκαιρη ζωή είναι θάνατος και πως όσοι την αγαπούν χάνουν την αιώνια χαρά της Βασιλείας. Ο νεαρός Κόνων δήλωσε αποφασιστικά ότι ήθελε να πεθάνει μαζί με τον πατέρα του και να ζήσει μαζί του στους ουρανούς.

Είπε ότι ο θάνατος για τον Χριστό δεν είναι τέλος, αλλά είσοδος στην ατελείωτη ζωή της Βασιλείας. Έτσι, πατέρας και γιος στάθηκαν ως δύο σύντροφοι στον ίδιο αγώνα. Ο εξοργισμένος ηγεμόνας πρόσταξε να ζεστάνουν σιδερένιο κρεβάτι και να ξαπλώσουν επάνω του τους δύο γυμνωμένους μάρτυρες.

Οι υπηρέτες του φούντωναν τα κάρβουνα και έχυναν βραστό λάδι, όμως οι άγιοι έμεναν εντελώς άθικτοι από τη φωτιά. Έπειτα τους έριξαν σε μεγάλο χάλκινο καζάνι με λιωμένο μολύβι, θειάφι και πίσσα, που πύρωνε με τρομερή φλόγα. Οι μάρτυρες σήκωσαν τα μάτια τους στον Κύριο και ζήτησαν τη βοήθεια του ουράνιου αγγέλου του.

Αμέσως ένας άγγελος κατέβηκε και δρόσισε το καζάνι με ουράνια δροσιά, χαιρετώντας τους ως γενναίους στρατιώτες του Χριστού. Ο Δομετιανός τότε διέταξε να τους κρεμάσουν με το κεφάλι κάτω και να τους καπνίζουν με δυσώδη καπνό. Οι άγιοι γελούσαν με τη ματαιότητα του τυράννου και τον ρωτούσαν αν δεν ντρεπόταν που νικιόταν από δύο πιστούς.

Τελικά πρόσταξε να τους πριονίσουν στη μέση με ξύλινο πριόνι. Οι μάρτυρες ζήτησαν χρόνο να προσευχηθούν και παρακάλεσαν τον Κύριο να δεχθεί ειρηνικά τις ψυχές τους. Φωνή ουρανού τους κάλεσε στα άνω σκηνώματα, και εκείνοι παρέδωσαν τα πνεύματά τους στον Θεό.

Μεγάλος σεισμός γκρέμισε τους ειδωλικούς ναούς, ενώ οι μοναχοί έθαψαν με τιμή τα ιερά τους λείψανα. **File: `03_06_Άγιοι_Κόνων_και_υιός_του_Ικονίου. %$ Ο Άγιος Κόνων ο Ίσαυρος και ο γιος του στην Ικόνιο $%

Σύντομα όμως η φήμη του έφτασε στα αυτιά του σκληρού άρχοντα Δομετιανού, που έφτασε στην πόλη με στρατιώτες και τρομοκράτησε όλους τους χριστιανούς της Ικονίου. Όταν ο γέροντας στάθηκε ενώπιόν του, ο Δομετιανός τον υποδέχτηκε με προσποιητό χαμόγελο και ευγενικά λόγια γεμάτα δολιότητα. Ο Δομετιανός εξοργίστηκε από αυτή την ομολογία και διέταξε αμέσως να αρχίσουν οι σκληρές δοκιμασίες πάνω στον ατρόμητο γέροντα.

Έτσι, πατέρας και γιος στάθηκαν ως δύο σύντροφοι στον ίδιο φωτεινό αγώνα του μαρτυρίου. Ο Δομετιανός τότε διέταξε να τους κρεμάσουν με το κεφάλι προς τα κάτω και να τους καπνίζουν με δυσώδη καπνό. Τελικά πρόσταξε να τους πριονίσουν στη μέση με ξύλινο πριόνι, σαν να ήταν δύο κορμοί δένδρων.