Ο Ιερομάρτυρας Θεόδοτος της Κυρήνειας

Όταν οι στρατιώτες του ηγεμόνα Σαβίνου έβγαιναν να τον συλλάβουν, ο επίσκοπος Θεόδοτος δεν περίμενε, αλλά πήγε μόνος του στο δικαστήριο για να ομολογήσει τον Χριστό. Στα πόδια του κάρφωσαν αργότερα σιδερένια καρφιά, και όμως εκείνος ευχαριστούσε τον Κύριο που τον αξίωσε να κοινωνήσει στα πάθη Του. Ο Άγιος ήταν Γαλάτης στην καταγωγή, παιδί ευσεβών χριστιανών γονέων που τον ανέθρεψαν με τα ιερά γράμματα και τον φόβο του Θεού.

Από νεαρή ηλικία προόδευσε στη σοφία και στην αρετή, και αργότερα έφτασε στην Κύπρο για να κηρύξει τον λόγο του Ευαγγελίου. Με τη διδασκαλία του πολλοί ειδωλολάτρες απαρνήθηκαν την πλάνη τους και ασπάστηκαν τη χριστιανική πίστη. Για τον ζήλο και την αγιότητά του ο λαός τον ανέδειξε επίσκοπο της Κυρήνειας, πόλεως της νήσου Κύπρου.

Στα χρόνια εκείνα βασίλευε ο ασεβής Λικίνιος και ηγεμόνευε στο νησί ο σκληρός Σαβίνος, που εξαπέλυε άγριο διωγμό κατά των χριστιανών. Ο Θεόδοτος όμως δεν σιωπούσε, αλλά διέλεγχε με παρρησία τα είδωλα και κήρυττε φανερά τον αληθινό Θεό μπροστά σε όλους. Όταν ο ηγεμόνας πληροφορήθηκε τη δράση του, διέταξε αμέσως τη σύλληψή του και έστειλε στρατιώτες προς αναζήτησή του.

Ο επίσκοπος όμως, μόλις άκουσε τη διαταγή, παρουσιάστηκε αυτόκλητος ενώπιον του Σαβίνου και του είπε ότι ήρθε μόνος του για να ομολογήσει τον Χριστό. Δήλωσε ότι δεν κρύφτηκε ούτε σύρθηκε βίαια, αλλά ήλθε εκούσια για να φανερώσει την αλήθεια. Ο Σαβίνος εξοργίστηκε από τέτοια τόλμη και διέταξε να τον χτυπήσουν ανελέητα με σκληρά νεύρα.

Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων ο μάρτυρας έψαλλε λόγια του Δαβίδ και ευχαριστούσε τον Θεό. Όταν τον ρώτησε ο ηγεμόνας ποιο όφελος είχε από τη θρασύτητά του, εκείνος απάντησε ότι η ψυχή του γεύεται ήδη την ουράνια μακαριότητα. Είπε ακόμη πως κανείς βασιλιάς δεν μπορεί να τον φοβίσει, γιατί υπηρετεί τον Θεό που είναι ισχυρότερος από βασιλείς και άρχοντες.

Στη συνέχεια ο Σαβίνος πρόσταξε να τον κρεμάσουν γυμνό σε δένδρο και να τον ξύσουν με αιχμηρά σιδερένια εργαλεία στα πλευρά. Μέσα στους πόνους ο μάρτυρας προσευχόταν στον Χριστό και ζητούσε δύναμη, θυμίζοντας τη νίκη του Δαβίδ επί του Γολιάθ και τη δροσιά της Βαβυλωνιακής καμίνου. Οι δήμιοι ξέσχισαν τη σάρκα του τόσο, ώστε φάνηκαν τα οστά του, και ο ηγεμόνας πρόσταξε να τον ρίξουν στη φυλακή.

Καθώς τον οδηγούσαν, εκείνος κήρυττε με δυνατή φωνή στους θεατές την ελπίδα της ανάστασης και τη δόξα των μαρτύρων. Παρέμεινε στη φυλακή πέντε ημέρες και κατόπιν οδηγήθηκε ξανά μπροστά στον Σαβίνο. Ο ηγεμόνας του πρότεινε να λυπηθεί τον εαυτό του και να θυσιάσει στους θεούς, αλλά ο Θεόδοτος απάντησε με νέα ομολογία της πίστης.

Όταν ο τύραννος προσβλήθηκε από το όνομα του Χριστού, ο Άγιος τον έλεγξε λέγοντας πως τα δαιμόνια ταράσσονται ακούγοντας το όνομα του Σωτήρα. Τότε ο ηγεμόνας διέταξε να τον ξαπλώσουν επάνω σε πυρακτωμένη σιδερένια κλίνη και να ανάψουν φωτιά από κάτω. Ο μάρτυρας υπέμενε σιωπηρά, και ο Σαβίνος απορούσε για την αντοχή και τη γαλήνη του.

Έκπληκτος ο ηγεμόνας ομολόγησε πως ο Θεόδοτος δεν ήταν απλοϊκός άνθρωπος, όπως είχε ακούσει, αλλά μέγας σοφός και ρήτορας. Ο Άγιος απάντησε ότι μέσα του μιλούσε η χάρη του Χριστού, η οποία τον ενίσχυε και στους λόγους και στους πόνους. Έπειτα ο τύραννος διέταξε τους στρατιώτες να καρφώσουν σιδερένια καρφιά στα πόδια του και να τον αναγκάσουν να βαδίζει.

Καθώς οι στρατιώτες τον έσπρωχναν, ο μάρτυρας ύψωνε τα χέρια στον ουρανό και ευχαριστούσε τον Χριστό που τον αξίωσε να μετέχει στα πάθη Του. Παρακαλούσε τον Κύριο να σκορπίσει τους διώκτες της Εκκλησίας και να χαρίσει ειρήνη στον λαό Του. Έλεγε στους χριστιανούς που τον συνόδευαν ότι πλησιάζει το τέλος του αγώνα και ο στέφανος της δικαιοσύνης.

Πολλοί ειδωλολάτρες, βλέποντας την υπομονή και ακούγοντας τους λόγους του, πίστεψαν στον Χριστό. Ο Σαβίνος, φοβούμενος την εξέγερση του πλήθους, διέταξε ξανά να τον κλείσουν στη φυλακή. Εκεί οι ευσεβείς χριστιανοί φρόντιζαν τις πληγές του και σκούπιζαν τα τραύματά του με καθαρά πανιά.

Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος χάρισε ελευθερία σε όλους τους πιστούς, στάλθηκε διάταγμα να παύσει ο διωγμός και να αφεθούν ελεύθεροι όσοι ήταν δεμένοι για το όνομα του Χριστού. Ο Θεόδοτος, ακούγοντας πως επρόκειτο να ελευθερωθεί, λυπήθηκε βαθιά, επειδή επιθυμούσε να πεθάνει μέσα στα μαρτύρια. Μετά την απελευθέρωσή του επέστρεψε στην Κυρήνεια και ανέλαβε ξανά το ποιμαντικό του έργο με μεγαλύτερη θέρμη.

Στήριξε το λογικό του ποίμνιο, οικοδόμησε τις ψυχές και άφησε ανεξάλειπτο παράδειγμα ποιμένα στον κλήρο και τον λαό. Μετά από δύο χρόνια αρχιερατείας, γύρω στο έτος τριακόσια δεκαπέντε μετά Χριστόν, παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο. Έλαβε διπλό στέφανο από τον Χριστό, ως ιεράρχης άγιος και ως ομολογητής μάρτυρας της πίστης.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις δύο Μαρτίου κάθε χρόνου με ύμνους και δοξολογίες. Με τις πρεσβείες του ιερομάρτυρος Θεοδότου ας αξιωθούμε και εμείς της βασιλείας του Χριστού, του μόνου αληθινού Θεού. Σε Αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος εις τους αιώνες.