Όσιος Αυξέντιος ο εν τω Όρει

Ένας αξιωματούχος της αυτοκρατορικής φρουράς εγκατέλειψε τα πάντα, για να ζήσει μόνος σε μια κορυφή κοντά στη Χαλκηδόνα. Από εκείνο το ταπεινό κελί στο όρος Οξεία, τα λόγια και οι προσευχές του θεράπευσαν τυφλούς και ελευθέρωσαν δαιμονισμένους από κάθε γωνιά της αυτοκρατορίας. Καταγόταν από την Περσία, αλλά γεννήθηκε στη Συρία, όπου ο πατέρας του είχε μεταναστεύσει στα χρόνια του διωγμού του Σαπώρ του Δευτέρου.

Έφθασε στην Κωνσταντινούπολη επί Θεοδοσίου του Νεωτέρου και κέρδισε θέση τιμημένη στη φρουρά του παλατιού. Ο αυτοκράτορας και οι σύγχρονοί του τον τιμούσαν για την ακεραιότητα και τη βαθιά πίστη του, που έλαμπε σε κάθε στιγμή της ζωής. Συνδέθηκε με τον όσιο Μαρκιανό, μελλοντικό οικονόμο της Μεγάλης Εκκλησίας, καθώς και με τους ενάρετους Άνθιμο και Σίτα.

Μαζί τους περνούσε ολόκληρες νύχτες σε προσευχή, σε δάκρυα και σε ολονύκτιες αγρυπνίες χωρίς ποτέ να κουράζεται. Συμμετείχε στις αγρυπνίες της εκκλησίας της Αγίας Ειρήνης που είχε κτίσει ο Μαρκιανός με κόπο πολύ. Συχνά πήγαινε στο Έβδομον, για να ακούσει τις σοφές συμβουλές του ξακουστού στυλίτη Ιωάννη, ο οποίος τον στήριζε πνευματικά.

Η αγία ζωή του και τα θαύματα που έκανε άπλωσαν παντού το όνομά του, κάτι που τον βάραινε πολύ στην ψυχή. Φοβήθηκε τη δόξα και τη βοή του κόσμου και θέλησε να ξεφύγει ακόμη και από τους αγαπημένους του φίλους. Παραιτήθηκε από τη θέση του στη φρουρά, για να καταταγεί στις τάξεις της αγγελικής στρατιάς του Χριστού.

Ανέβηκε στο όρος Οξεία, λίγα μίλια μακριά από τη Χαλκηδόνα, και έζησε εκεί σε απόλυτη ησυχία και σιωπή. Φορούσε μόνο ένα τραχύ μάλλινο ρούχο, όμοιο με εκείνο του Τιμίου Προδρόμου, χωρίς καμία άνεση ή πολυτέλεια. Τον ανακάλυψαν κάποια παιδιά που έψαχναν να βρουν τα χαμένα πρόβατά τους στις πλαγιές του βουνού.

Τα ζώα βρέθηκαν με τρόπο θαυμαστό, και οι γονείς των παιδιών έκτισαν για τον ασκητή ένα κελί στην κορυφή. Όμως ο Αυξέντιος έφραξε την πόρτα του κελιού, για να μην τον ενοχλούν οι επισκέπτες και να μένει αφοσιωμένος στη νοερά προσευχή. Δεν έδινε καμία ανάπαυση στο σώμα του ούτε στιγμή ξεκούρασης μέσα στη μέρα.

Πλήθος επισκέπτες άρχισαν να ανεβαίνουν στο βουνό, για να συναντήσουν τον άγιο και να ζητήσουν θεραπεία στα δεινά τους. Πολλοί βρήκαν την υγεία τους μέσω της θερμής προσευχής του, χωρίς εκείνος να ζητήσει το παραμικρό αντάλλαγμα. Επικοινωνούσε με τους ανθρώπους μέσα από ένα μικρό παράθυρο, όταν το έκρινε απαραίτητο για την ψυχική τους ωφέλεια.

Άρχιζε πάντοτε τη συνομιλία, αφού πρώτα οι πιστοί είχαν δοξολογήσει με ευλάβεια τον Κύριο. Ύστερα τους άφηνε να ακούσουν τις προσευχές και τα ιερά αναγνώσματα από μέσα στο κελί του. Δοκιμασμένος σκληρά από τους πολέμους του διαβόλου, απέκτησε τη δύναμη να διώχνει τα πονηρά πνεύματα.

Μετά από τριήμερο σκληρό πνευματικό αγώνα, ελευθέρωσε μια νέα κοπέλα που βασανιζόταν εξαιτίας της απιστίας του πατέρα της. Σε άλλη περίπτωση, θεράπευσε μια τυφλή γυναίκα από τη Νικομήδεια, αγγίζοντας τα μάτια της με τα δάχτυλά του. Της είπε με αγάπη: «Ο Χριστός, το φως το αληθινό, να σε θεραπεύσει».

Πολλά παρόμοια θαύματα ενεργούσε ο Θεός μέσω της προσευχής του πιστού δούλου Του στο όρος. Όταν ο αυτοκράτορας Μαρκιανός συγκάλεσε την Τετάρτη Οικουμενική Σύνοδο στη Χαλκηδόνα, για να καταδικαστεί η αίρεση του Ευτυχούς, κάλεσε και τον ξακουστό ερημίτη. Ο ταπεινός Αυξέντιος δεν επιθυμούσε να μετάσχει στη Σύνοδο και έλεγε ότι η διδασκαλία του δόγματος ανήκει στους επισκόπους.

Όταν αρνήθηκε να ακολουθήσει τους απεσταλμένους, εκείνοι υποψιάστηκαν την ορθοδοξία του και ζήτησαν να σπάσουν την πόρτα του. Αφού μάταια προσπάθησαν να την ανοίξουν με τη βία, ο άγιος έκανε ομολογία πίστεως ενώπιόν τους. Ζήτησε από όλους να προσευχηθούν μαζί του και έκανε το σημείο του τιμίου σταυρού.

Επανέλαβε τρεις φορές «Ευλογητός ο Θεός», και η πόρτα άνοιξε μόνη της με ευκολία θαυμαστή. Χωρίς να αντισταθεί άλλο, συνόδευσε τους απεσταλμένους του παλατιού στον δρόμο προς την πρωτεύουσα. Τον μετέφεραν με άμαξα, καθώς ήταν εξαντλημένος από τη μεγάλη αυστηρότητα της ασκητικής του ζωής.

Κατά τη διαδρομή θεράπευσε πολλούς αρρώστους και ελευθέρωσε δαιμονισμένους με τη χάρη του Κυρίου. Στη μονή της Φιλέας τον έκλεισαν σε κελί σαν να ήταν κάποιος επικίνδυνος εγκληματίας. Έπειτα τον μετέφεραν στη μονή του οσίου Υπατίου, όπου οι μοναχοί τον υποδέχθηκαν με μεγάλη χαρά.

Στην Κωνσταντινούπολη ο αυτοκράτορας τον κάλεσε στην επίσημη υποδοχή στο παλάτι του Εβδόμου με τιμές μεγάλες. Ο Μαρκιανός του φέρθηκε με βαθύ σεβασμό και του ζήτησε να δηλώσει τη συμμετοχή του στις αποφάσεις της Συνόδου. Ο άγιος δεν γνώριζε ακόμη τι ακριβώς είχε αποφασίσει η Σύνοδος για τα δογματικά ζητήματα.

Δέχθηκε όμως εκ των προτέρων όσα όρισε, εφόσον δεν αντιβαίνουν στην πίστη των Πατέρων της Νικαίας. Ομολόγησε την αληθινή πίστη για την ενσάρκωση του Χριστού, του αληθινού Θεού και αληθινού ανθρώπου από την Παναγία. Ο αυτοκράτορας χάρηκε υπερβολικά ακούοντας αυτά τα λόγια από τα χείλη του ταπεινού ερημίτη.

Φίλησε με ευλάβεια την κεφαλή του και τον έστειλε με τιμές στη Μεγάλη Εκκλησία του Χριστού. Εκεί ο πατριάρχης του διάβασε τις αποφάσεις της Συνόδου, και ο άγιος έδωσε δοξάζοντας τον Θεό τη συγκατάθεσή του. Επέστρεψε κατόπιν στη μονή των Ρουφινιανών, για να συνεχίσει την αγγελική ζωή του.

Δεν γύρισε πλέον στο όρος Οξεία, αλλά εγκαταστάθηκε στο όρος Σκοπά, σε τόπο πιο τραχύ και πιο ψηλό από τον προηγούμενο. Το όρος αυτό ονομάστηκε αργότερα όρος του Αγίου Αυξεντίου και έγινε σπουδαίο προπύργιο του βυζαντινού μοναχισμού. Οι μαθητές του έκτισαν εκεί ένα νέο κελί από σανίδες με ένα μικρό παράθυρο, για την επικοινωνία με τους επισκέπτες.

Εκεί επιτέθηκε πλήθος δαιμόνων, διότι φοβόνταν πολύ τη δύναμη της προσευχής του και προσπαθούσαν να τον λυγίσουν. Τον χτύπησαν τόσο σκληρά, ώστε δεν μπορούσε πια ούτε να μιλήσει από τους πόνους που υπέφερε. Όμως ο ευλογημένος του Θεού απάντησε με το σημείο του τιμίου σταυρού του Κυρίου του.

Από εκείνη τη μέρα έλαμπε με όλο και περισσότερη δύναμη, σαν ένας φάρος πάνω σε ψηλό βουνό. Έγραψε διάφορους ύμνους, στους οποίους η ομορφιά της ποιητικής έκφρασης ενώνεται με τη ψυχική ωφέλεια. Δίδασκε τους προσκυνητές από τους Ρουφινιανούς και τις μακρινές περιοχές να ψάλλουν τους ύμνους αυτούς.

Από το πρωί ως το βράδυ τους νουθετούσε να ζουν ενάρετα και να απαρνούνται τις ηδονές του σώματος. Όταν έπεφτε η νύχτα, τους πρόσφερε ένα απλό γεύμα και τους άφηνε να φύγουν ειρηνικά στα σπίτια τους. Δεν δεχόταν κανέναν, που ήθελε να γίνει μοναχός στη δική του πνευματική κοινότητα στο όρος Σκοπά.

Τους έδινε όμως ένα τραχύ ρούχο από τρίχα αλόγου ή δέρμα και τους έλεγε με αγάπη: «Πήγαινε, αδελφέ, όπου σε οδηγήσει ο Κύριος». Παρακινούσε τους χριστιανούς να κάνουν αγρυπνία ολόκληρη τη νύχτα του Σαββάτου προς την Κυριακή. Τους ζητούσε να μην εργάζονται την Κυριακή, ημέρα στην οποία τιμάται η Ανάσταση του Σωτήρα.

Συμβούλευε επίσης να περνούν την Παρασκευή με νηστεία και προσευχή, εις ανάμνηση του ζωοποιού Πάθους. Ένα Σάββατο άνοιξε το παράθυρο του κελιού του και ανακοίνωσε στους παρόντες τον θάνατο του οσίου Συμεών του Στυλίτη. Όταν αργότερα έφθασε η είδηση από την Αντιόχεια, επιβεβαιώθηκε ακριβώς η ώρα και η ημέρα.

Μια αρχόντισσα της συνοδείας της αυτοκράτειρας Πουλχερίας ζήτησε επίμονα να την κουρέψει μοναχή ο άγιος. Όταν εκείνος τη δέχθηκε, την έστειλε σε τόπο στους πρόποδες του βουνού, όπου ίδρυσε γυναικείο μοναστήρι. Έφθασαν εβδομήντα γυναίκες, και η μονή ονομάστηκε Τριχινάριον από τα τραχιά τριχωτά ρούχα.

Λίγο πριν την κοίμησή του ανέβηκε στις ουράνιες μονές, αφήνοντας πολλούς μαθητές, μοναστήρια και πλήθος πιστών παρηγορημένων. cat > /tmp/02_14_Όσιος_Αυξέντιος_ο_εν_τω_Όρει. txt –output /tmp/02_14_Όσιος_Αυξέντιος_ο_εν_τω_Όρει.

**Filename:** `02_14_Όσιος_Αυξέντιος_ο_εν_τω_Όρει. %$ Όσιος Αυξέντιος ο εν τω Όρει $% Δεν έδινε καμία ανάπαυση στο σώμα του ούτε στιγμή ξεκούρασης μέσα στη μέρα του.

Πολλοί βρήκαν την υγεία τους μέσω της θερμής προσευχής του, χωρίς εκείνος να ζητήσει το παραμικρό αντάλλαγμα από αυτούς. Άρχιζε πάντοτε τη συνομιλία μαζί τους, αφού πρώτα οι πιστοί είχαν δοξολογήσει με ευλάβεια τον Κύριο. Ύστερα τους άφηνε να ακούσουν τις προσευχές και τα ιερά αναγνώσματα από μέσα στο κλειστό του κελί.

Δοκιμασμένος σκληρά από τους πολέμους του διαβόλου, απέκτησε τη δύναμη να διώχνει τα πονηρά πνεύματα από τους δαιμονισμένους. Της είπε με αγάπη: «Ο Χριστός, το φως το αληθινό, να σε θεραπεύσει αυτή την ώρα». Ο ταπεινός Αυξέντιος δεν επιθυμούσε να μετάσχει στη Σύνοδο και έλεγε ότι η διδασκαλία του δόγματος ανήκει αποκλειστικά στους επισκόπους.

Όταν αρνήθηκε να ακολουθήσει τους απεσταλμένους του παλατιού, εκείνοι υποψιάστηκαν την ορθοδοξία του και ζήτησαν να σπάσουν την πόρτα του. Αφού μάταια προσπάθησαν να την ανοίξουν με τη βία, ο άγιος έκανε ολόθερμη ομολογία πίστεως ενώπιόν τους. Ζήτησε από όλους να προσευχηθούν μαζί του και έκανε με ευλάβεια το σημείο του τιμίου σταυρού.

Χωρίς να αντισταθεί άλλο, συνόδευσε τους απεσταλμένους του παλατιού στον δρόμο προς την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Τον μετέφεραν με άμαξα, καθώς ήταν εξαντλημένος από τη μεγάλη αυστηρότητα της ασκητικής του ζωής στο όρος. Στη μονή της Φιλέας τον έκλεισαν σε κελί σαν να ήταν κάποιος επικίνδυνος εγκληματίας της εποχής.

Στην Κωνσταντινούπολη ο αυτοκράτορας τον κάλεσε στην επίσημη υποδοχή στο παλάτι του Εβδόμου με τιμές πολύ μεγάλες. Ο άγιος δεν γνώριζε ακόμη τι ακριβώς είχε αποφασίσει η Σύνοδος για τα δογματικά ζητήματα της εποχής. Ο αυτοκράτορας χάρηκε υπερβολικά ακούοντας αυτά τα ευλογημένα λόγια από τα χείλη του ταπεινού ερημίτη.

Φίλησε με ευλάβεια την κεφαλή του και τον έστειλε με μεγάλες τιμές στη Μεγάλη Εκκλησία του Χριστού. Επέστρεψε κατόπιν στη μονή των Ρουφινιανών, για να συνεχίσει με ζήλο την αγγελική ζωή του. Το όρος αυτό ονομάστηκε αργότερα όρος του Αγίου Αυξεντίου και έγινε σπουδαίο προπύργιο του βυζαντινού μοναχισμού της εποχής.

Τον χτύπησαν τόσο σκληρά, ώστε δεν μπορούσε πια ούτε να μιλήσει από τους πόνους που υπέφερε εκείνες τις ημέρες. Όμως ο ευλογημένος του Θεού απάντησε γρήγορα με το σημείο του τιμίου σταυρού του Κυρίου του. Από εκείνη τη μέρα έλαμπε με όλο και περισσότερη δύναμη, σαν ένας φωτεινός φάρος πάνω σε ψηλό βουνό.

Έγραψε διάφορους ύμνους, στους οποίους η ομορφιά της ποιητικής έκφρασης ενώνεται με τη βαθιά ψυχική ωφέλεια. Δίδασκε τους προσκυνητές από τους Ρουφινιανούς και τις πιο μακρινές περιοχές να ψάλλουν τους ύμνους αυτούς. Από το πρωί ως το βράδυ τους νουθετούσε να ζουν ενάρετα και να απαρνούνται με ζήλο τις ηδονές του σώματος.

Παρακινούσε τους χριστιανούς να κάνουν αγρυπνία ολόκληρη τη νύχτα του Σαββάτου προς την ημέρα της Κυριακής. Τους ζητούσε να μην εργάζονται την Κυριακή, ημέρα κατά την οποία τιμάται η Ανάσταση του Σωτήρα Χριστού. Όταν αργότερα έφθασε η είδηση από την Αντιόχεια, επιβεβαιώθηκε ακριβώς η ώρα και η ημέρα του θανάτου.

Μια αρχόντισσα της συνοδείας της αυτοκράτειρας Πουλχερίας ζήτησε επίμονα να την κουρέψει μοναχή ο μεγάλος άγιος. Όταν εκείνος τη δέχθηκε, την έστειλε σε τόπο στους πρόποδες του βουνού, όπου ίδρυσε ένα γυναικείο μοναστήρι. Έφθασαν εκεί εβδομήντα γυναίκες, και η μονή ονομάστηκε Τριχινάριον από τα τραχιά τριχωτά ρούχα τους.

Λίγο πριν την κοίμησή του ανέβηκε στις ουράνιες μονές, αφήνοντας πολλούς μαθητές και μοναστήρια στη βιθυνική γη.