Ο Προφήτης Σαμαίας και η αποτροπή του εμφυλίου

Ένας προφήτης κατάφερε με έναν μόνο λόγο του Θεού να σταματήσει έναν ολόκληρο στρατό έτοιμο να ξεκινήσει αιματηρό εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα σε αδέλφια. Αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος του Θεού στάθηκε μπροστά στον βασιλιά Ροβοάμ τη στιγμή που ο φαραώ της Αιγύπτου απειλούσε να ισοπεδώσει την Ιερουσαλήμ. Ο προφήτης Σαμαίας γεννήθηκε στη Σηλώ, την εποχή που βασίλευε ο σοφός Σολομών πάνω στον ενωμένο λαό του Ισραήλ.

Το όνομά του σημαίνει στην εβραϊκή γλώσσα ότι ο Θεός ακούει, και η ζωή του επιβεβαίωσε πλήρως αυτήν την ονομασία. Μετά τον θάνατο του Σολομώντα, ανέβηκε στον θρόνο ο γιος του Ροβοάμ και τότε συνέβη το μεγάλο σχίσμα του εβραϊκού λαού. Οι δύο φυλές, του Ιούδα και του Βενιαμίν, παρέμειναν πιστές στον νόμιμο διάδοχο του οίκου του Δαβίδ.

Οι υπόλοιπες δέκα φυλές αποσχίστηκαν και ανακήρυξαν βασιλιά τους τον Ιεροβοάμ, τον γιο του Ναβάτ, ιδρύοντας ξεχωριστό βόρειο βασίλειο. Έτσι ο ενιαίος λαός χωρίστηκε για πάντα σε δύο αντίπαλα κράτη με βαθιές πολιτικές και θρησκευτικές συνέπειες. Ο Ροβοάμ δεν δέχτηκε αυτήν την απώλεια και ετοιμάστηκε να αντιδράσει δυναμικά με στρατιωτικά μέσα.

Συγκέντρωσε γρήγορα πολυάριθμο στρατό από τις δύο πιστές φυλές, με σκοπό να υποτάξει ξανά με τη βία τις αποστατημένες φυλές του Ισραήλ. Την κρίσιμη όμως εκείνη ώρα, ο Κύριος αποκαλύφθηκε στον προφήτη Σαμαία και του έδωσε σαφή εντολή για τον βασιλιά και τον λαό. Ο προφήτης μετέφερε πιστά το θέλημα του Θεού στον Ροβοάμ, σε όλον τον οίκο του Ιούδα και του Βενιαμίν και στον υπόλοιπο λαό.

Τους είπε με τόλμη πως ο Κύριος απαγορεύει αυστηρά τον πόλεμο εναντίον των αδελφών τους, των γιων του Ισραήλ. Καθένας έπρεπε να επιστρέψει ήσυχα στο σπίτι του, διότι αυτό το σχίσμα είχε γίνει με τη δική του παραχώρηση και βούληση. Ο βασιλιάς και ο λαός υπάκουσαν με ευλάβεια στο προφητικό μήνυμα, και έτσι αποτράπηκε ένας φοβερός αδελφοκτόνος πόλεμος.

Πέρασαν όμως λίγα χρόνια και ο Ροβοάμ απομακρύνθηκε σταδιακά από τον αληθινό Θεό των πατέρων του. Το πέμπτο έτος της βασιλείας του, ο Σουσακείμ, ο ισχυρός βασιλιάς της Αιγύπτου, εισέβαλε ορμητικά στη χώρα της Ιουδαίας. Ο τεράστιος στρατός του φαραώ κατέλαβε όλες τις οχυρές πόλεις της Ιουδαίας και έφτασε απειλητικά μέχρι τα τείχη της Ιερουσαλήμ.

Μέσα σε εκείνη τη μεγάλη απελπισία, ο προφήτης Σαμαίας παρουσιάστηκε ξανά μπροστά στον βασιλιά και τους άρχοντες της Ιουδαίας. Όλοι είχαν συγκεντρωθεί τρομαγμένοι μέσα στα τείχη της πρωτεύουσας, αναζητώντας προστασία από τον φοβερό εχθρό που πλησίαζε. Ο άνθρωπος του Θεού τους ανακοίνωσε ευθέως πως ο Κύριος τους εγκαταλείπει, επειδή πρώτοι εκείνοι τον είχαν εγκαταλείψει.

Έτσι παραδίδονταν στα χέρια του Σουσακείμ ως δίκαιη συνέπεια της δικής τους αποστασίας και απιστίας. Ο βασιλιάς όμως και οι άρχοντες του λαού ταπεινώθηκαν ειλικρινά μπροστά στον λόγο του Θεού. Με συντριβή καρδιάς ομολόγησαν όλοι μαζί ότι ο Κύριος είναι πραγματικά δίκαιος στις κρίσεις του.

Τότε ο Κύριος μίλησε ξανά στον προφήτη Σαμαία και του φανέρωσε το νέο του θέλημα. Επειδή ταπεινώθηκαν, δεν θα τους κατέστρεφε ολοκληρωτικά, αλλά γρήγορα θα τους έδινε λύτρωση από τον εχθρό. Η οργή του δεν θα ξεσπούσε πάνω στην Ιερουσαλήμ μέσω του χεριού του Αιγυπτίου βασιλιά.

Θα γίνονταν όμως δούλοι του για κάποιο διάστημα, ώστε να μάθουν τη διαφορά ανάμεσα στη δουλεία του Θεού και στη δουλεία των επίγειων βασιλείων. Ο προφητικός λόγος επαληθεύτηκε με απόλυτη ακρίβεια, όπως ακριβώς είχε προαναγγείλει ο πιστός άνθρωπος του Θεού. Ο Σουσακείμ λεηλάτησε την Ιερουσαλήμ, πήρε πολλούς θησαυρούς από τον ναό και τα ανάκτορα και επέστρεψε στην Αίγυπτο.

Δεν κατέστρεψε όμως ολοκληρωτικά την πόλη, ούτε εξανδραπόδισε τον λαό, χάρη στη μετάνοια του βασιλιά. Ο Ροβοάμ βασίλεψε για άλλα δώδεκα χρόνια, και η οργή του Κυρίου απομακρύνθηκε σταδιακά από αυτόν. Έτσι αποδείχθηκε για άλλη μια φορά πόσο ισχυρή είναι η ταπεινή μετάνοια μπροστά στον θρόνο του Θεού.

Ο προφήτης Σαμαίας δεν περιορίστηκε όμως μόνο στην προφορική μετάδοση του θείου θελήματος προς τους ηγέτες του λαού. Ανέλαβε επίσης το σημαντικό έργο της καταγραφής όλων των γεγονότων που σχετίζονταν με τη βασιλεία του Ροβοάμ. Έτσι τα ιερά κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης διέσωσαν τη μνήμη του ως προφήτη, συμβούλου και ιστοριογράφου.

Η ζωή του παραμένει φωτεινό παράδειγμα παρρησίας, αφού στάθηκε άφοβα μπροστά σε βασιλιάδες και άρχοντες με μοναδικό όπλο τον λόγο του Θεού. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του την ένατη ημέρα του μηνός Ιανουαρίου με βαθιά ευλάβεια και πνευματική κατάνυξη.