Το θαύμα του Τιμίου Προδρόμου στη Χίο

Μια νύχτα του χίλια επτακόσια σαράντα, εφτά Αγάδες της Χίου σχεδίαζαν με βεβαιότητα να αρπάξουν τον ναό του Αγίου Ιωάννου στην Ατσική. Πριν προλάβουν να στείλουν τα γράμματα στον Καπιτάν Πασά για το σουλτανικό φιρμάνι, ο πύργος τους σωριάστηκε και τους πλάκωσε όλους. Το περιστατικό συνέβη στη Χίο, λίγο έξω από την πόλη, στην περιοχή που ονομάζεται Ατσική, εκεί όπου υψωνόταν ο ναός του Τιμίου Προδρόμου.

Γύρω από τον ναό βρίσκονταν πολλοί πύργοι Οθωμανών αγάδων, οι οποίοι αναγκάζονταν να κατεβαίνουν στη χώρα για να προσευχηθούν στα τζαμιά. Η απόσταση τούς δυσκόλευε ιδιαίτερα στις βροχές και στα δριμέα κρύα του χειμώνα, κυρίως στις ημέρες του ραμαζανίου και του μπαϊραμίου. Έτσι, στο μυαλό των γειτόνων του θείου Βαπτιστή φύτρωσε μια πονηρή σκέψη γεμάτη ασέβεια και αλαζονεία.

Σκέφτηκαν να αρπάξουν με τη βία τον άγιο εκείνον ναό και να τον μετατρέψουν σε δικό τους τζαμί. Δεν επρόκειτο για άσημους ανθρώπους του απλού λαού, αλλά για τους πρώτους της πόλεως, τους μπέηδες, που ήταν συνολικά εφτά τον αριθμό. Επειδή θεώρησαν επικίνδυνο να προχωρήσουν με δική τους μόνο δύναμη, αποφάσισαν να ζητήσουν επίσημη βασιλική απόφαση για ασφάλεια.

Έγραψαν, λοιπόν, τα αναγκαία γράμματα προς τον Καπιτάν Πασά και προς άλλους σημαίνοντες Χίους που βρίσκονταν μέσα στα ανάκτορα. Με τη συνεργασία εκείνων ήλπιζαν να εξασφαλίσουν το ποθητό φιρμάνι για τη μελετημένη ασεβέστατη υπόθεσή τους. Δύο όμως από τους εφτά αγάδες δεν συμφώνησαν με τη βουλή των άλλων και προσπάθησαν μάλιστα να τους εμποδίσουν.

Τους έλεγαν να αφήσουν ένα τέτοιο εγχείρημα, μην τυχόν και γελοιοποιηθούν μπροστά σε όλους. Γι' αυτό και τα γράμματα που έστειλαν οι υπόλοιποι δεν τα υπέγραψαν οι δύο αυτοί άνδρες. Παρά τις αντιρρήσεις τους, τα γράμματα έφυγαν δια θαλάσσης με έναν πιστό άνθρωπό τους.

Όλα έδειχναν πως οι κατάρατοι θα πετύχαιναν το ασεβέστατο ζήτημά τους και θα άρπαζαν τον ναό. Όμως ο Κύριος επέβλεψε από τους ουρανούς ως κραταιός βοηθός των αδικουμένων και υπερασπιστής της αγίας Πίστεως. Διασκέδασε παραδόξως την άθεη βουλή των ασεβών και ματαίωσε ολόκληρο το εγκληματικό σχέδιό τους με τρόπο εντελώς απρόσμενο.

Έφτασε η εσπέρα και η νύχτα της έκτης του μηνός Ιανουαρίου, παραμονή της Συνάξεως του Τιμίου Προδρόμου. Την ίδια ώρα συνέπεσε και το ραμαζάνι των Αγαρηνών, ώστε οι αγάδες ετοιμάστηκαν να κατεβούν στη χώρα. Αφού δείπνησαν, καβάλησαν τα άλογά τους και ξεκίνησαν έφιπποι για να επιτελέσουν το ναμάζι τους στο τζαμί.

Εκείνη όμως τη νύχτα έγινε μέσα στον ναό του θείου Προδρόμου μεγάλος σεισμός και υπερβολική ταραχή. Ο ιερέας του ναού και όσοι φύλαγαν τα σκεύη και τον στολισμό της Εκκλησίας κυριεύτηκαν από μεγάλο φόβο. Τους φάνηκε ωσάν η στέγη της Εκκλησίας να έπεσε ολόκληρη πάνω στη γη με βαρύ κρότο.

Όλα εκείνα τα φοβερά σημεία φανέρωσαν πως ο Μέγας Πρόδρομος αγωνιζόταν να φυλάξει τον ναό του από την επερχόμενη ασέβεια. Επιστρέφοντας οι έξι αγάδες από τη χώρα, κατέβηκαν στον πύργο της γέφυρας, όπου συνήθιζαν να κάνουν τα συμβούλιά τους. Ο έβδομος όμως, εκείνος που δεν συμφωνούσε με τη βουλή τους, τράβηξε ίσια τον δρόμο για το σπίτι του.

Τους είπε ότι θα άφηνε πρώτα το άλογό του και κατόπιν θα επέστρεφε σε αυτούς. Ο πύργος ήταν τριώροφος και οι αγάδες κάθονταν στο κατώτερο τμήμα, που ήταν θερμότερο εξαιτίας του δριμέος ψύχους εκείνης της νύχτας. Μαζί με τους έξι βρισκόταν και ο άλλος εκείνος αγάς, ο οποίος δεν είχε συμφωνήσει με τη βουλή των πέντε για το τζαμί.

Καθώς κάθονταν φαιδροί και αγαλλόμενοι, φλυαρούσαν για την υπόθεση και έκαναν μεγαλόστομα σχέδια. Ένας μάλιστα από αυτούς θρασύτατα έλεγε ότι θα ανέβαινε ο ίδιος επάνω στην Εκκλησία να φωνάξει το ασεβέστατο κήρυγμα. Πριν προλάβει να γυρίσει ο αθώος έβδομος, έπεσαν ξαφνικά οι τρεις στέγες, που ήταν στην πραγματικότητα τρεις θόλοι.

Καταπλάκωσαν τους τολμητίες και, όπως λέει η Γραφή, κατέβηκαν ζωντανοί στον άδη για την ανομία τους. Κανένας άλλος δεν έπαθε το παραμικρό από όλη την οικία, ούτε οι γυναίκες ούτε τα παιδιά τους. Σύμφωνα με τη συνήθεια των Οθωμανών, οι γυναικωνίτες τους βρίσκονταν χωριστά από τους ανδρωνίτες.

Αποδεικνύεται έτσι ότι ο κρημνισμός ήταν έργο θεϊκής οργής μόνον εναντίον των ενόχων ασεβών. Ούτε μία πέτρα δεν έπεσε στον γυναικωνίτη, όπου υπήρχε πλήθος αθώων γυναικών και μικρών παιδιών. Ένα ακόμη παράδοξο σημείο φανέρωσε τη θεία δύναμη με τρόπο αναμφισβήτητο και αποδεικτικό για όλους.

Δύο μεγάλες πλάκες, σαν να ήταν ορισμένες από λογική δύναμη, ενώθηκαν στο πάνω μέρος σχηματίζοντας γωνία. Φύλαξαν ζωντανό και αβλαβή εκείνον τον αγά, ο οποίος αντιστεκόταν στην ασεβή βουλή των άλλων. Όταν αργότερα έσκαβαν για να βγάλουν τα πτώματα των άλλων, εκείνος φώναζε από κάτω ότι ήταν ακόμη ζωντανός.

Έτσι τον έβγαλαν εντελώς αβλαβή, χωρίς ούτε καν τα ενδύματά του να πάθουν την παραμικρή βλάβη. Λένε μάλιστα ότι έζησε άλλα τριάντα χρόνια μετά το θαυμαστό εκείνο γεγονός. Παρόμοια και ο άλλος αθώος, που ονομαζόταν Τοπτζίμπασης, πέθανε υπέργηρως, ενώ όλοι κήρυτταν παντού τη σωτηρία του.

Επειδή όμως είχαν στείλει και άνθρωπο με γράμματα δια θαλάσσης προς την Πόλη, ο Τίμιος Πρόδρομος ολοκλήρωσε τέλεια το έργο του. Παρέπεμψε στον βυθό της θάλασσας τον απεσταλμένο μαζί με τα ασεβέστατα εκείνα γράμματα. Η Θεία Πρόνοια καταπόντισε ολόκληρο το πλοίο, ώστε να μη συκοφαντηθεί κανένας χριστιανός από τους εχθρούς της Πίστεως.

Όταν το πρωί διαδόθηκε στη χώρα η φήμη της ολέθριας καταστροφής, δύο εντελώς αντίθετα πάθη απλώθηκαν στους κατοίκους. Στους ασεβείς απλώθηκε θρήνος και κλαυθμός πολύς, μαζί με μεγάλη αισχύνη και βαριά εντροπή για την αποτυχία τους. Στους ευσεβείς όμως απλώθηκε το εντελώς αντίθετο, χαρά, ευφροσύνη και αγαλλίαση μεγάλη για το θαύμα του Προδρόμου.

Επληρώθη πραγματικά ο ψαλμικός λόγος, ότι το εσπέρας θα αυλισθεί ο κλαυθμός και το πρωί η αγαλλίαση. Τα κινήματα των απίστων ήταν φανερά σε όλους και απειλούσαν με παρρησία να εφαρμόσουν τα ανόσια σχέδιά τους. Ο θείος Πρόδρομος όμως τα ανέτρεψε και τα ματαίωσε ολοκληρωτικά, εκεί όπου ανθρώπινη δύναμη δεν μπορούσε να αντισταθεί.

Τόσο μεγάλη στάθηκε η θεία οργή, ώστε από τότε ο πύργος εκείνος έμεινε έρημος και ακατοίκητος για πάντα. Σώζονται ακόμη μόνο οι τέσσερις ψηλοί τοίχοι, που στέκουν όρθιοι για να μαρτυρούν ότι ο Κύριος διασκεδάζει βουλές εθνών. Δοξάζουμε λοιπόν τον τερατουργό Ιησού Χριστό και τον Μέγα Πρόδρομό του στους αιώνες των αιώνων.