Όσιος Παχώμιος της λίμνης Κένο

Όταν η φωτιά κατέστρεψε ολόκληρο τον ναό της Μεταμορφώσεως το χίλια οκτακόσια, μόνο τρεις σανίδες πάνω από τον τάφο του Οσίου Παχωμίου έμειναν απείραχτες από τις φλόγες. Ο ίδιος υπήρξε μαθητής και συνασκητής του Οσίου Αλεξάνδρου του Οσέβενσκ, του οποίου τη μνήμη τιμά η Εκκλησία την εικοστή Απριλίου. Η μνήμη του Οσίου Παχωμίου εορτάζεται το Σάββατο μετά τα Θεοφάνεια, σε στενή σύνδεση με τη μεγάλη δεσποτική εορτή.

Μετά την οσιακή κοίμηση του γέροντα και διδασκάλου του, ο Παχώμιος εγκατέλειψε σύντομα τη μονή όπου είχε ασκηθεί κοντά του. Αναζήτησε τόπο ησυχίας και απομονώθηκε σε ερημικά μέρη της βόρειας ρωσικής γης, μακριά από κάθε κοσμικό θόρυβο. Εκεί επιδόθηκε σε αυστηρή νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή, ζώντας πολλά χρόνια ολομόναχος μέσα στη σιωπή του δάσους.

Με τον καιρό όμως άρχισαν να καταφθάνουν στον τόπο της ασκήσεώς του οι ντόπιοι κάτοικοι της περιοχής. Άλλοι ζητούσαν τη συμβουλή και άλλοι την ευλογία του φωτισμένου ασκητή που είχε γίνει γνωστός στα γύρω χωριά. Σιγά σιγά πολλοί μοναχοί εγκαταστάθηκαν κοντά στο κελί του γέροντα και σχημάτισαν μια μικρή αδελφότητα γύρω του.

Στον τόπο εκείνο οικοδομήθηκε ναός προς τιμήν της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, που έγινε το κέντρο της Μονής Σωτήρος Μεταμορφώσεως της λίμνης Κένο. Το γεγονός αυτό συντελέστηκε το αργότερο στις αρχές του δέκατου έκτου αιώνα ή ίσως ακόμη και στα τέλη του δέκατου πέμπτου. Ο Όσιος Παχώμιος μερίμνησε ιδιαίτερα για τους ασθενείς αδελφούς και ίδρυσε νοσοκομείο για τους ηλικιωμένους και αρρώστους μοναχούς της αδελφότητας.

Οι ίδιοι οι μοναχοί μαζί με τον ηγούμενό τους εργάζονταν σκληρά τη γη και αντλούσαν τη ζωή τους από τον κόπο των χεριών τους. Έσπερναν χωράφια, θέριζαν στάρι, ψάρευαν στα νερά της λίμνης και ξεχέρσωναν το δάσος για να αποκτήσουν νέες καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Το χίλια πεντακόσια οκτώ εκάρη μοναχός στη Μονή Κένο ο Όσιος Αντώνιος της Σίγια, η μνήμη του οποίου τιμάται την εβδόμη Δεκεμβρίου.

Ο Όσιος Παχώμιος δεν εμπιστεύθηκε τον νέο μοναχό σε κανέναν από τους άλλους πατέρες της αδελφότητας. Τον πήρε ο ίδιος υπό την προστασία του και έγινε προσωπικός οδηγός του στην άσκηση και στην πνευματική ζωή. Ο Όσιος Αντώνιος αναδείχθηκε σκεύος κάθε αρετής και αντιστάθηκε γενναία σε κάθε λογής πειρασμό που συνάντησε στον δρόμο του.

Με τη συνεχή πάλη καθάρισε τον νου και την ψυχή του από τα πάθη και απαλλάχθηκε από κάθε κοσμική προσκόλληση. Όταν έφτασε ο καιρός να φύγει από τη μονή και να ζήσει στην ησυχία, ζήτησε την ευλογία του γέροντά του. Ο Όσιος Παχώμιος τον ευλόγησε να ακολουθήσει αυτή την οδό με τα λόγια: «Ο Κύριος να σε ευλογήσει, παιδί μου.

Ας γίνει το θέλημα του Κυρίου». Έτσι ο μαθητής έγινε με τη σειρά του φωτεινός φάρος μοναχισμού στη βόρεια ρωσική έρημο, καρπός της πατρικής φροντίδας του γέροντα. Ο Όσιος Παχώμιος υπήρξε μεγάλος ασκητής και διορατικός γέροντας, δούλος αγαθός και πιστός του Κυρίου του.

Σε προχωρημένη ηλικία εκοιμήθη οσιακά το χίλια πεντακόσια δεκαπέντε, μέσα στη μονή που ο ίδιος είχε ιδρύσει με τόσο κόπο. Σύντομα μετά την κοίμησή του άρχισαν να γίνονται θαύματα στον τάφο του και έτσι φανερώθηκε στους πιστούς η αγιότητά του. Πολλά χρόνια αργότερα, το χίλια οκτακόσια, ξέσπασε καταστροφική πυρκαγιά στη μονή του και ο ναός της Μεταμορφώσεως καταστράφηκε εντελώς.

Όμως τρεις σανίδες πάνω από τον τάφο του οσίου έμειναν απείραχτες, μάρτυρες της θαυμαστής χάριτος που φύλαγε ο Κύριος.