Hieromartir Konstanci rus i Lavrës

Brenda pallatit të Sulltanit, një hieromonk rus hodhi rrobat e tij turke dhe veshi përsëri kasën e veshur të pendimit. Disa ditë më parë ai e kishte mohuar Krishtin, por tani ai shpalli publikisht besimin e tij duke e ditur se e priste prerja e kokës. Shën Konstanti lindi në Novgorod, Rusi dhe u bë murg në Lavrën e famshme të shpellave të Kievit. Që në moshë të vogël ai u dallua për arsimimin e tij, pasi fliste rrjedhshëm rusisht, turqisht dhe greqisht. Ai shërbeu si prift në Kishën e Shenjtë të Shën Sofisë në Kiev dhe më pas në Ambasadën Ruse në Konstandinopojë. Ata që e njihnin e respektonin thellësisht dhe e konsideronin një peshkop të denjë të ardhshëm të Kishës. Por kur shpërtheu lufta ruso-turke, ai preferoi qetësinë e Athosit dhe iku në Lavrën e Madhe. Aty gjeti strehë shpirtërore, por brenda tij digjej dëshira për të adhuruar Tokën e Shenjtë. Kështu ai bëri pelegrinazhin e tij në Jeruzalem dhe u kthye përsëri në manastirin e tij të dashur. Ai ishte i lidhur ngushtë me ish-peshkopin Artis Neophytos dhe me studiuesin Papa-Ionas Kaufsokalyvitis. Kur u rivendos paqja midis Rusisë dhe Turqisë, Konstanci u kthye te mbretëresha për të rifilluar detyrat e tij. Ai shërbeu si kapelan në ambasadën ruse, ku shquhej për devotshmërinë dhe arsimimin e tij. Por aty për arsye që mbetën të panjohura ra në konflikt të rëndë me ambasadorin rus të asaj kohe. Qoftë nga frika për jetën e tij, qoftë nga zemërimi dhe trazirat, ai mori një vendim që e shënoi. Ai u paraqit para Sulltanit dhe e mohoi publikisht Krishtin, duke përqafuar fenë e Muhamedit. Turqit e pritën me nderime të mëdha, i dhanë dhurata të pasura dhe e trajtuan në çdo mënyrë. Por në luks dhe lajka shpirti i tij nuk gjeti prehje e ngushëllim. I mjaftuan disa ditë që të kuptonte peshën e rrëshqitjes dhe të zgjohej tek ai pendimi. Ai qau me hidhërim për mohimin e tij dhe filloi të dëshironte me zjarr martirizimin e Krishtit. Zemra e tij tani kërkonte vetëm një rrugë, atë të rrëfimit dhe të shlyerjes përpara qiellit. Kështu i hodhi me neveri rrobat luksoze turke që i kishin dhënë nëpër pallate. Ai përsëri veshi një kasollë të varfër dhe të veshur, një simbol i përkushtimit dhe poshtërimit të tij të vetmuar. Në këtë formë ai përsëri u paraqit para Sulltanit, pa më të voglin hezitim në shpirt. Me një mendje të guximshme ai rrëfeu Krishtin si Perëndinë e vërtetë dhe hoqi dorë publikisht nga feja muhamedane. Turqit u habitën nga konvertimi i tij dhe nga guximi i fjalëve të tij. Pa asnjë gjyq dhe marrje në pyetje, urdhëruan menjëherë prerjen e kokës së rrëfimtarit trim. Dëshmorin e çuan në vendin e ekzekutimit, pikërisht përballë vetë pallateve të Sulltanit. Atje ai pranoi vdekjen martire më 1742 pas Krishtit dhe sipas të tjerëve më 1743. Kështu ai lau me gjakun e tij mohimin e atyre ditëve dhe fitoi një çmim të përjetshëm në qiej. Kujtimet për jetën dhe martirizimin e tij u përpiluan me dashuri nga miku i tij besnik, Papa-Ionas Kausokalyviti. Ky rrëfim përfshihet në Martirologjinë e Re dhe ushqen shpirtrat e besimtarëve me guxim dhe shpresë.