Ο Προφήτης Αββακούμ και το Θαύμα στον Λάκκο των Λεόντων

Ένας άγγελος Κυρίου άρπαξε κάποτε τον προφήτη Αββακούμ από τα μαλλιά και τον μετέφερε μέσα σε μια στιγμή από την Ιουδαία ως τη μακρινή Βαβυλώνα. Εκεί τάισε τον Δανιήλ που λιμοκτονούσε μέσα στον λάκκο των λεόντων, με το φαγητό που προοριζόταν για τους θεριστές του χωραφιού του. Ο προφήτης Αββακούμ καταγόταν από τη φυλή του Συμεών και ήταν γιος του Σαφάτ, σύμφωνα με όσα παραδίδει ο άγιος Επιφάνιος Κύπρου.

Η ζωή και η δράση του τοποθετούνται γύρω στα εξακόσια πενήντα προ Χριστού, σε μια εποχή πολύ ταραγμένη για τον λαό του Ισραήλ. Είδε με τα μάτια της ψυχής του να γκρεμίζεται ο ναός των Ιεροσολύμων και να οδηγούνται οι συμπατριώτες του αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα. Με δάκρυα πικρά θρήνησε για τις αμαρτίες ενός λαού που είχε ξεχάσει τον Θεό των πατέρων του.

Φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, προφήτευσε με τόλμη όσα έμελλε να συμβούν σε εκείνη τη γενιά. Η εποχή στην οποία έδρασε ο προφήτης ήταν γεμάτη ανομίες, βία και αδικίες ανάμεσα στους Ιουδαίους. Οι ισχυροί καταπίεζαν τους αδύναμους και πουθενά δεν έβρισκε κανείς δίκαιη κρίση μέσα στην πόλη.

Ο Αββακούμ έβλεπε γύρω του ασέβεια και ειδωλολατρία και πονούσε βαθιά μέσα στην καρδιά του. Με παρρησία ύψωνε τη φωνή του προς τον Κύριο και ρωτούσε γιατί καθυστερεί η δικαιοσύνη του Θεού. Ο Κύριος τού αποκάλυψε ότι όργανο της παιδαγωγικής τιμωρίας θα γίνονταν οι σκληροί και άγριοι Χαλδαίοι.

Εκείνοι θα κατέκλυζαν τη γη σαν θύελλα και θα κυρίευαν ξένες πόλεις με ταχύτητα ασύλληπτη. Ο προφήτης τρόμαξε με αυτή την αποκάλυψη και αναρωτήθηκε πώς ο δίκαιος Θεός παραδίδει τον λαό του στους υπερήφανους ειδωλολάτρες. Στεκόταν λοιπόν σαν σκοπός πάνω στο τείχος της καρδιάς του και περίμενε νέα απάντηση από τα ουράνια.

Με υπομονή κράτησε τη θέση του φρουρού και άκουγε προσεκτικά τη φωνή του Κυρίου του. Η απάντηση που έλαβε ο προφήτης ήταν φωτεινή και παρηγορητική για τον δοκιμαζόμενο λαό του Θεού. Ο Κύριος του φανέρωσε ότι η σωτηρία βρίσκεται στην πίστη και ότι ο δίκαιος μέσα από αυτήν θα ζήσει αιώνια.

Οι υπερήφανοι Χαλδαίοι, αν και θα νικούσαν προσωρινά, θα δοκίμαζαν στο τέλος την ίδια οδυνηρή τύχη που ετοίμαζαν στους άλλους λαούς. Όταν ο Ναβουχοδονόσορ πλησίαζε απειλητικά την Ιερουσαλήμ, ο Αββακούμ έφυγε με πόνο μεγάλο από την πατρίδα του. Έζησε ως ξένος στην Αραβία, στην πόλη Οστρακίνη, μακριά από τα αγαπημένα του χώματα και πρόσωπα.

Επέστρεψε στην Ιουδαία μόνο όταν οι Χαλδαίοι απομακρύνθηκαν, αφού πρώτα είχαν οδηγήσει αιχμαλώτους χιλιάδες κατοίκους της Ιερουσαλήμ. Έκλαψε τότε πάνω στα ερείπια της πόλης και της πατρίδας του και πένθησε για τη συμφορά του έθνους. Μαζί με τους ελάχιστους που είχαν απομείνει, καταπιάστηκε με την καλλιέργεια της γης.

Παρακαλούσε αδιάκοπα τον Θεό για την επιστροφή των αιχμαλώτων από την μακρινή Βαβυλώνα. Μια ημέρα θερισμού ο προφήτης ετοίμασε φαγητό και ψωμί για τους εργάτες στο χωράφι του. Ζήτησε από τους υπηρέτες να περιμένουν λίγο πριν μοιράσουν το γεύμα στους θεριστές που είχαν κουραστεί.

Στον δρόμο όμως τον συνάντησε άγγελος Κυρίου και τον πρόσταξε να μεταφέρει αμέσως το γεύμα στον Δανιήλ. Εκείνος βρισκόταν τότε ριγμένος μέσα στον λάκκο των λεόντων στη μακρινή Βαβυλώνα. Ο προφήτης απάντησε ταπεινά ότι δεν γνωρίζει ούτε την πόλη ούτε τον τόπο όπου κρατούνταν ο δίκαιος.

Τότε ο άγγελος τον σήκωσε από τα μαλλιά και με τη δύναμη του πνεύματος τον έφερε πάνω από τον λάκκο. Φώναξε ο Αββακούμ προς τον Δανιήλ και του παρέδωσε την τροφή που του έστελνε ο ίδιος ο Θεός. Δοξολόγησε εκείνος τον Κύριο και είπε με ευγνωμοσύνη ότι δεν εγκαταλείπει ποτέ όσους τον αγαπούν αληθινά.

Αμέσως ο άγγελος επέστρεψε τον προφήτη στο χωράφι του και πρόσφερε εκείνος το ίδιο γεύμα στους θεριστές χωρίς να μιλήσει σε κανέναν. Το όνομα Αββακούμ σημαίνει στην εβραϊκή γλώσσα πατέρας της ανάστασης και θερμός εναγκαλισμός μαζί. Ο προφήτης σύνθεσε έναν θαυμάσιο ύμνο που αποτελεί την τέταρτη ωδή του κανόνα της εκκλησίας μας.

Μέσα σε αυτόν αναφωνεί ότι άκουσε τη φωνή του Κυρίου και φοβήθηκε, κατάλαβε τα έργα του και έμεινε έκπληκτος. Προεικόνισε με μυστικό τρόπο τη γέννηση του Λόγου από την Παρθένο και την παρθενία της Θεοτόκου. Είπε ότι ο Κύριος θα έρθει από τον Θαιμάν και ο Άγιος από το κατάσκιο όρος της σωτηρίας μας.

Περιέγραψε την ενανθρώπηση του Χριστού σαν μια φοβερή κοσμική επέμβαση του παντοδύναμου Θεού. Είδε τον Κύριο να ιππεύει πάνω στους αποστόλους σαν πάνω σε άρματα πολέμου, για να νικήσει τη φθορά και τον θάνατο. Αν και φοβισμένος, αγαλλόταν στον Σωτήρα του και προσδοκούσε τον θρίαμβο της αιώνιας βασιλείας.

Κοιμήθηκε σε βαθύ γήρας ειρηνικά και ενταφιάστηκε με τιμή στο χωράφι του. Τα ιερά λείψανά του αποκαλύφθηκαν με θεϊκό όραμα στα χρόνια του αυτοκράτορα Θεοδοσίου, στο χωριό Κελά κοντά στην Ελευθερόπολη της Παλαιστίνης.