Profeti Habakuk dhe mrekullia në gropën e luanit

Një engjëll i Zotit e kapi një herë profetin Habakuk nga flokët dhe e çoi në një çast nga Judea në Babiloninë e largët. Atje ai e ushqeu Danielin, i cili po vdiste nga uria në strofkën e luanëve, me ushqimin e caktuar për korrësit e arës së tij. Profeti Habakuk vinte nga fisi i Simeonit dhe ishte i biri i Shafatit, sipas asaj që tregon Shën Epifani i Qipros. Jeta dhe veprimtaria e tij vendosen rreth gjashtëqind e pesëdhjetë para Krishtit, në një kohë shumë të trazuar për popullin e Izraelit. Ai pa me sytë e shpirtit të tij shkatërrimin e tempullit të Jeruzalemit dhe bashkatdhetarët e tij duke u marrë rob në Babiloni. Me lot të hidhur ai vajtoi mëkatet e një populli që kishte harruar Perëndinë e etërve të tij. I ndriçuar nga Fryma e Shenjtë, ai profetizoi me guxim atë që do të ndodhte në atë brez. Epoka në të cilën veproi profeti ishte plot paudhësi, dhunë dhe padrejtësi në mesin e hebrenjve. I forti shtypte të dobëtin dhe askush nuk mund të gjente gjykim të drejtë askund në qytet. Habakuku pa përreth tij pandershmëri dhe idhujtari dhe i dhembte thellë në zemër. Ai me sfidë ngriti zërin e tij te Zoti dhe pyeti pse drejtësia e Perëndisë vonohet. Zoti i zbuloi se kaldeasit e ashpër dhe të egër do të bëheshin instrumenti i ndëshkimit pedagogjik. Ata do të fshinin tokën si një stuhi dhe do të pushtonin qytetet e huaja me shpejtësi të paimagjinueshme. Profeti u tmerrua nga kjo shpallje dhe pyeti veten se si Zoti i drejtë po ua dorëzonte popullin e tij paganëve krenarë. Kështu ai qëndroi si një objektiv në murin e zemrës së tij dhe priste një përgjigje të re nga qielli. Ai mbajti me durim pozicionin e tij rojtar dhe dëgjoi me vëmendje zërin e Zotit të tij. Përgjigjja që mori profeti ishte e ndritshme dhe ngushëlluese për popullin sprovues të Perëndisë. Zoti i zbuloi atij se shpëtimi qëndron në besim dhe se të drejtët nëpërmjet tij do të jetojnë përjetësisht. Kaldeasit krenarë, edhe pse fitimtarë të përkohshëm, do të përjetonin përfundimisht të njëjtin fat të dhimbshëm që po përgatitnin për popujt e tjerë. Kur Nabukadnetsari po i afrohej Jerusalemit në mënyrë kërcënuese, Habakuku u largua nga atdheu i tij me dhimbje të mëdha. Ai jetoi si i huaj në Arabi, në qytetin e Ostrakinit, larg trojeve dhe personave të tij të dashur. Ai nuk u kthye në Jude derisa kaldeasit u hoqën, pasi ata fillimisht kishin rrëmbyer mijëra banorë të Jeruzalemit. Më pas ai qau mbi rrënojat e qytetit dhe vendit të tij dhe vajtoi fatkeqësinë e kombit. Së bashku me ata pak që mbetën, u nis për të kultivuar tokën. Ai vazhdimisht i lutej Zotit për kthimin e robërve nga Babilonia e largët. Një ditë korrjeje, profeti përgatiti ushqim dhe bukë për punëtorët në arën e tij. Ai u kërkoi shërbëtorëve të prisnin pak para se t'ua shpërndanin vaktin korrësve të lodhur. Por gjatë rrugës, një engjëll i Zotit e takoi dhe e urdhëroi që menjëherë t'ia çonte darkën Danielit. Më pas e hodhën në gropën e luanëve në Babiloninë e largët. Profeti u përgjigj me përulësi se nuk e njihte as qytetin dhe as vendin ku mbahej njeriu i drejtë. Atëherë engjëlli e ngriti për flokë dhe me fuqinë e shpirtit e çoi mbi gropë. Habakuku i bërtiti Danielit dhe i dha ushqimin që po i dërgonte vetë Perëndia. Ai lavdëroi Zotin dhe tha me mirënjohje se nuk i braktis kurrë ata që e duan vërtet. Menjëherë engjëlli e ktheu profetin në arën e tij dhe ai ofroi të njëjtën vakt për korrësit pa folur me askënd. Emri Habakuk do të thotë në gjuhën hebraike babai i ringjalljes dhe i përqafimit të ngrohtë së bashku. Profeti kompozoi një himn të mrekullueshëm që është oda e katërt e kanunit tonë të kishës. Në të ai thërret se dëgjoi zërin e Zotit dhe kishte frikë, i kuptoi veprat e tij dhe u mahnit. Parashikonte në mënyrë të fshehtë lindjen e Fjalës nga Virgjëresha dhe virgjërinë e Virgjëreshës. Ai tha se Zoti do të vijë nga Tajmani dhe Shën nga mali me hije i shpëtimit tonë. Ai e përshkroi mishërimin e Krishtit si një ndërhyrje të mrekullueshme kozmike të Zotit të plotfuqishëm. Ai e pa Zotin të hipur mbi apostujt si mbi karrocat e luftës, për të mposhtur kalbjen dhe vdekjen. Edhe pse i frikësuar, ai u gëzua për Shpëtimtarin e tij dhe priste me padurim triumfin e mbretërisë së përjetshme. Fjeti në pleqëri i qetë dhe u varros me nder në arën e tij. Reliket e tij të shenjta u zbuluan nga një vizion hyjnor në vitet e perandorit Theodosius, në fshatin Kela afër Eleftheropolis në Palestinë.