Oshënar Stylianos, mbrojtësi i fëmijëve

Kur prindërit e tij u larguan nga kjo botë, i riu Stylianos ua shpërndau të gjithë pasurinë e babait të tij të varfërve dhe të sëmurëve të Paflagonisë. Pak më vonë ai u nis për në shkretëtirë, ku Zoti i dha fuqinë për të shëruar fëmijët e sëmurë dhe për t'u dhënë fëmijë nënave pa fëmijë. Paflagonia në Azinë e Vogël ishte atdheu i tij, në një kohë diku midis shekujve të katërt dhe të gjashtë pas Krishtit. Prindërit e tij ishin njerëz të pasur dhe thellësisht fetarë, të cilët i mësuan atij vetëkontrollin dhe dashurinë për fqinjin e tij që në moshë të vogël. Ai u mësua se paratë nuk janë qëllimi i jetës, por një mjet për të lehtësuar ata që vuajnë. Stylianos u rrit me këtë vetëdije në shtëpinë e prindërve të tij. Kur ata vdiqën, ai e gjeti veten trashëgimtar të një pasurie të madhe, por nuk donte ta mbante për vete. Ai i jepte çdo të varfëri atë që i duhej, pa llogaritur dhe duke mos lënë asgjë për rehatinë e tij. Kështu i çliruar nga të gjitha lidhjet tokësore, ai kërkoi rrugën e jetës asketike larg qyteteve dhe zhurmave. Ndalesa e tij e parë ishte një manastir, ku ai ia kushtoi gjithë jetën adhurimit dhe shërbimit ndaj Zotit. Zelli dhe përkushtimi i tij ua kaloi murgjve të tjerë dhe fatkeqësisht shkaktoi zilinë e disa vëllezërve. Më pas u detyrua të largohej nga manastiri, pa hidhërim, duke kërkuar një vend më të qetë për lutjen e tij. Ai gjeti strehë në një shpellë në shkretëtirë, ku kaloi vite të tëra në agjërim, vigjilje dhe komunikim të vazhdueshëm me Zotin. Aty u takua edhe me asketë të tjerë, me të cilët u lidh me dashuri vëllazërore dhe kënaqësi të krishterë. Asnjëherë nuk i vinte keq për askënd, përkundrazi gëzimi i tij më i madh ishte të sillte paqe në shpirtrat e trazuar të njerëzve. Fama e shenjtërisë së tij u përhap shpejt përtej kufijve të shkretëtirës dhe arriti në qytetet e Paflagonisë. Turma njerëzish udhëtonin në distanca të gjata për ta takuar dhe për të dëgjuar këshillat e tij shpirtërore. Disa kërkuan ngushëllim për dhimbjet e tyre, të tjerë kërkuan shërim për trupin dhe shpirtin. Me lutjen e tij shenjtori shëroi sëmundje fizike dhe mendore që mjekët nuk mund t'i trajtonin. Në jetën e tij të shkretë, Stylianos mbajti gjallë dashurinë për fëmijët, ata që vetë Krishti i donte aq shumë. Ai tha se nëse përulësia është themeli i të gjitha virtyteve, atëherë fëmijëria qëndron sipas natyrës së saj më afër Zotit se çdo filozof. Shumë prindër i sollën fëmijët e tyre në shpellën e shenjtorit, duke kërkuar bekimin dhe ndërmjetësimin e tij. Atëherë gëzimi i tij ishte i madh dhe Zoti e shpërbleu këtë prirje të tij të butë me një dhuratë të veçantë. Ajo i dha atij fuqinë për të shëruar fëmijët e sëmurë dhe për të bërë gra pjellore që vuanin nga mungesa e fëmijëve. Kur i afrohej koha e gjumit, fytyra e tij shkëlqeu papritur nga një dritë qiellore dhe e pazakontë. Një engjëll i Zotit u shfaq pranë tij për të marrë shpirtin e tij të shenjtë. Ai u largua nga bota plot ditë por edhe plot virtyte, duke lënë pas një kujtim të bekuar. Në ikonografi ai paraqitet duke mbajtur me butësi një foshnjë në krahë, si mbrojtësi i përjetshëm i fëmijërisë. Prindërit e devotshëm kërkojnë ndërmjetësimin e tij për shëndetin dhe mbrojtjen e fëmijëve të tyre dhe gratë pa fëmijë luten për dhuratën e mëmësisë.