Τα Εισόδια της Θεοτόκου

Στα τρία της χρόνια η μικρή Μαρία ανέβηκε μόνη της τα δεκαπέντε σκαλιά του Ναού, χωρίς κανείς να την κρατά από το χέρι. Ο αρχιερέας Ζαχαρίας την υποδέχθηκε στην είσοδο και την οδήγησε στα Άγια των Αγίων, εκεί που έμπαινε μόνο εκείνος μία φορά τον χρόνο. Η Άννα και ο Ιωακείμ ήταν ένα ζευγάρι ευσεβές που για χρόνια παρέμενε άτεκνο και πονούσε βαθιά για την ατεκνία του.

Στην προσευχή τους έταξαν στον Θεό πως, αν τους χάριζε παιδί, θα το αφιέρωναν εξ ολοκλήρου στη δική του υπηρεσία. Ο Πανάγαθος δεν τους χάρισε απλώς ένα τέκνο, αλλά τους έδωσε εκείνη που θα γινόταν Μητέρα του Σωτήρα Χριστού. Όταν η μικρή Μαρία συμπλήρωσε τα τρία χρόνια της ηλικίας της, οι γονείς της θυμήθηκαν την υπόσχεση που είχαν δώσει.

Κάλεσαν στη Ναζαρέτ τους συγγενείς και τους γνωστούς τους από βασιλική και αρχιερατική γενιά, καθώς ο Ιωακείμ καταγόταν από τη γενιά του Δαβίδ. Συγκέντρωσαν χορό αγνών κοριτσιών με αναμμένες λαμπάδες και ετοίμασαν την πομπή με κάθε επισημότητα. Η οικογένεια ξεκίνησε τότε το ταξίδι των τριών ημερών για την πόλη της Ιερουσαλήμ.

Στην είσοδο του Ναού οι ιερείς υποδέχθηκαν με ύμνους τη μικρή Παρθένο και χαιρέτησαν τους ευσεβείς γονείς της. Μπροστά από τα σκαλιά οι παρθένες κρατούσαν αναμμένες λαμπάδες, ώστε το φως να τραβά το παιδί προς τον Ναό. Ο Ιωακείμ και η Άννα κρατούσαν τη μικρή Μαρία από τα χέρια, ενώ ολόκληρη η Ιερουσαλήμ συγκεντρωνόταν να δει τη θαυμαστή αυτή πομπή.

Ο αρχιερέας Ζαχαρίας περίμενε στην είσοδο μαζί με τους πρεσβυτέρους και την ευλόγησε με λόγια προφητικά. Είπε ότι ο Κύριος δόξασε το όνομά της σε όλες τις γενεές και ότι μέσα από αυτήν θα φανερωνόταν η σωτηρία. Δεκαπέντε ψηλά σκαλιά οδηγούσαν προς το ιερό και σε κάθε σκαλοπάτι οι λευίτες έψαλλαν έναν ξεχωριστό αναβαθμό.

Η μικρή Μαρία, μόλις την έβαλαν στο πρώτο σκαλοπάτι, ανέβηκε γρήγορα και μόνη της τα υπόλοιπα, ενισχυμένη από δύναμη θεϊκή. Όλοι οι παρόντες έμειναν άναυδοι μπροστά σε αυτό το ασυνήθιστο θέαμα. Τότε ο αρχιερέας, φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, έλαβε μια απόφαση που ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινο μέτρο και τόλμη.

Έσκυψε με σεβασμό και την οδήγησε εκεί όπου κανένας άνθρωπος δεν τολμούσε να εισέλθει. Την έβαλε μέσα στα Άγια των Αγίων, στον ιερότατο τόπο πίσω από το δεύτερο καταπέτασμα, εκεί όπου φυλάσσονταν η κιβωτός της Διαθήκης και τα ιερά σύμβολα της παρουσίας του Θεού. Σε αυτόν τον χώρο μπορούσε να μπει μόνο ο αρχιερέας και μόνο μία φορά τον χρόνο, προσφέροντας θυσία για τις αμαρτίες του λαού.

Ο Ζαχαρίας κατάλαβε με φωτισμό άνωθεν ότι το παιδί αυτό ήταν το ζωντανό σκεύος της θείας χάριτος και ξεπερνούσε σε αξία την ίδια την κιβωτό. Οι γονείς της παρέδωσαν την κόρη τους στον ουράνιο Πατέρα και επέστρεψαν στη Ναζαρέτ μαζί με τους συγγενείς τους, ευχαριστώντας θερμά τον Θεό. Η μικρή Μαρία έμεινε από εκείνη τη στιγμή στα ειδικά διαμερίσματα του Ναού, εκεί όπου κατοικούσαν οι παρθένες που ήταν αφιερωμένες στον Κύριο.

Γύρω από τον Ναό υπήρχαν πολλά οικήματα για όσους είχαν αφιερώσει τη ζωή τους στη λατρεία. Άλλα προορίζονταν για παρθένες, άλλα για χήρες που έδιναν υπόσχεση αγνείας και άλλα για άνδρες ναζηραίους που ζούσαν με εγκράτεια. Η Παναγία τοποθετήθηκε ανάμεσα στις ευλαβικές παρθένες, οι οποίες της δίδαξαν την ανάγνωση των Γραφών και τα έργα του εργοχείρου.

Επί δώδεκα ολόκληρα χρόνια η Παρθένος Μαρία έζησε μέσα στον Ναό, αφιερωμένη ολοκληρωτικά στην προσευχή και τη μελέτη. Από νωρίς το πρωί μέχρι την τρίτη ώρα της ημέρας στεκόταν όρθια προσευχόμενη, με τον νου της υψωμένο στον Θεό. Από την τρίτη ώρα έως την ένατη επιδιδόταν με προσοχή στο εργόχειρο και στην ανάγνωση των ιερών βιβλίων.

Στη συνέχεια ξανάρχιζε την προσευχή της, η οποία διαρκούσε χωρίς διακοπή μέχρι την ώρα που της φανερωνόταν ο άγγελος. Από τα χέρια του δεχόταν ουράνια τροφή, μυστική και άφθαρτη, που την έτρεφε σώμα και ψυχή. Ο αρχιερέας Ζαχαρίας είδε ο ίδιος αυτή τη θαυμαστή σκηνή και έμεινε εκστατικός μπροστά στο μυστήριο.

Η μικρή Μαρία γνώρισε σε βάθος τις προφητείες και κατάλαβε ότι μέσα από εκείνη θα εκπληρώνονταν τα σύμβολα της Παλαιάς Διαθήκης. Στο πρόσωπό της προεικονίζονταν η Κιβωτός, η Σκάλα του Ιακώβ, η πύλη η κλειστή του Ιεζεκιήλ και το αλατόμητο όρος του Δανιήλ. Η ίδια έγινε η ζωντανή Σκηνή του Θεού Λόγου, το αληθινό σκεύος της θείας χάριτος.

Η μικρή Παρθένος υπερέβη με τις αρετές της κάθε ανθρώπινο μέτρο και έγινε καθαρότερη και από τους ίδιους τους αγγέλους που την υπηρετούσαν. Η ζωή της μέσα στον Ναό ήταν μια συνεχής άνοδος από δόξα σε δόξα, ώσπου η σκιά του Υψίστου την επισκίασε. Πρώτη αυτή στον κόσμο αφιέρωσε την παρθενία της στον Θεό, παρότι στην Παλαιά Διαθήκη ο γάμος θεωρούνταν ανώτερος από την παρθενική ζωή.

Με τη σιωπή, τη νηστεία και την αδιάλειπτη προσευχή ετοίμασε τον εαυτό της ως κατοικία του Θεού Λόγου. Όταν συμπλήρωσε τα δώδεκα χρόνια και έφτασε σε ηλικία γάμου, οι ιερείς ανησύχησαν για το πώς θα συνεχιζόταν η αφιέρωσή της. Φοβήθηκαν μήπως η παραμονή της στα Άγια ξεπερνούσε τα όρια του Νόμου.

Με θεία αποκάλυψη την εμπιστεύθηκαν στον σώφρονα Ιωσήφ, ώστε εκείνος να φυλάξει την παρθενία της προσποιούμενος τον μνηστήρα. Με την είσοδο της Θεοτόκου στα Άγια των Αγίων έκλεισε η εποχή της προετοιμασίας και της προσδοκίας. Άνοιξε πλέον ο δρόμος της σωτηρίας, καθώς ο Θεός ετοίμαζε από την ίδια ανθρώπινη φύση τη μητέρα του Σωτήρα.