Hyrjet e Virgjëreshës

Në moshën tre vjeçare, Maria e vogël i ngjiti pesëmbëdhjetë shkallët e Tempullit e vetme, pa i mbajtur askush për dore. Kryeprifti Zakaria e përshëndeti në hyrje dhe e çoi në Shenjtoret e Shenjtorit, ku hynte vetëm një herë në vit. Ana dhe Joakimi ishin një çift i devotshëm që për vite mbetën pa fëmijë dhe të pikëlluar thellë për mungesën e fëmijëve. Në lutjen e tyre ata e urdhëruan Perëndinë që, nëse Ai u jepte atyre një fëmijë, ata do t'ia kushtonin atë tërësisht shërbimit të Tij. Zoti i Mirë nuk u dha atyre vetëm një fëmijë, por u dha atyre atë që do të bëhej Nëna e Krishtit Shpëtimtar. Kur Maria e vogël ishte tre vjeç, prindërit e saj iu kujtuan premtimin që kishin bërë. Ata ftuan në Nazaret të afërmit dhe të njohurit e tyre nga brezi mbretëror dhe kryepriftëror, ashtu si Joakimi vinte nga pasardhja e Davidiit. Ata mblodhën një valle vajzash të dëlira me llamba të ndezura dhe përgatitën kortezhin me gjithë solemnitetin. Më pas familja filloi udhëtimin treditor për në qytetin e Jerusalemit. Në hyrje të tempullit, priftërinjtë e pritën Virgjëreshën e vogël me himne dhe përshëndetën prindërit e saj të devotshëm. Përpara shkallëve, virgjëreshat mbanin llamba të ndezura, në mënyrë që drita ta tërhiqte fëmijën drejt tempullit. Joakimi dhe Ana e mbanin për dore Marinë e vogël, ndërsa i gjithë Jerusalemi u mblodh për të parë këtë procesion të mrekullueshëm. Kryeprifti Zakaria po priste në hyrje me pleqtë dhe e bekoi me fjalë profetike. Ai tha se Zoti e përlëvdoi emrin e saj në të gjitha brezat dhe se nëpërmjet shpëtimit të saj do të zbulohej. Pesëmbëdhjetë shkallë të larta të çonin në shenjtërore, dhe në çdo shkallë levitët këndonin një ngazëllim të veçantë. Maria e vogël, sapo u vendos në shkallën e parë, e ngjiti shpejt pjesën tjetër vetë, e forcuar nga fuqia hyjnore. Të gjithë të pranishmit mbetën të shtangur nga kjo pamje e pazakontë. Atëherë kryeprifti, i ndriçuar nga Fryma e Shenjtë, mori një vendim që tejkalonte çdo masë dhe guxim njerëzor. Ai u përkul me respekt dhe e çoi atje ku askush nuk guxonte të hynte. E vendosi brenda Shenjtorit të Shenjtorëve, në vendin më të shenjtë pas velit të dytë, ku ruhej arka e Besëlidhjes dhe simbolet e shenjta të pranisë së Zotit. Vetëm kryeprifti mund të hynte në këtë hapësirë ​​dhe vetëm një herë në vit, duke ofruar një flijim për mëkatet e njerëzve. Zakaria kuptoi me ndriçimin nga lart se ky fëmijë ishte ena e gjallë e hirit hyjnor dhe e tejkalonte në vlerë vetë arkën. Prindërit e saj ia dhanë vajzën Atit qiellor dhe u kthyen në Nazaret me të afërmit e tyre, duke falënderuar me zjarr Zotin. Maria e Vogël qëndroi që nga ai moment në apartamentet e veçanta të Tempullit, ku jetonin virgjëreshat kushtuar Zotit. Përreth Tempullit kishte shumë banesa për ata që ia kishin kushtuar jetën adhurimit. Disa ishin të destinuara për virgjëreshat, të tjera për të vejat që bënin një zotim dëlirësie dhe të tjera për nazareasit meshkuj që jetonin një jetë abstenuese. Hyjlindëse u vendos në mesin e virgjëreshave të devotshme, të cilat i mësuan asaj leximin e Shkrimeve dhe veprat e ndërtuesit. Për dymbëdhjetë vjet të tëra, Hyjlindësja jetoi brenda tempullit, plotësisht e përkushtuar ndaj lutjes dhe studimit. Që herët në mëngjes deri në orën e tretë të ditës ajo qëndronte duke u lutur, me mendjen e saj të ngritur drejt Zotit. Nga ora e tretë deri në të nëntën ai iu përkushtua me vëmendje punës së tij fizike dhe leximit të librave të shenjtë. Pastaj ajo rifilloi lutjen e saj, e cila vazhdoi pa ndërprerje deri në momentin kur engjëlli iu shfaq asaj. Nga duart e tij ajo mori ushqim qiellor, të fshehtë dhe të padurueshëm, që ushqente trupin dhe shpirtin e saj. Vetë kryeprifti Zakaria e pa këtë skenë të mrekullueshme dhe u entuziazmua para misterit. Maria e vogël i njohu profecitë në thellësi dhe kuptoi se nëpërmjet saj do të përmbusheshin simbolet e Dhiatës së Vjetër. Në fytyrën e saj përfaqësoheshin Arka, Shkalla e Jakobit, porta e mbyllur e Ezekielit dhe mali i pakripur i Danielit. Ajo vetë u bë Tabernakulli i gjallë i Fjalës së Perëndisë, ena e vërtetë e hirit hyjnor. Virgjëresha e vogël tejkaloi me virtytet e saj çdo masë njerëzore dhe u bë më e pastër se vetë engjëjt që i shërbenin. Jeta e saj në Tempull ishte një ngritje e vazhdueshme nga lavdia në lavdi, derisa hija e Shumë të Lartit e mbuloi atë. Ajo ishte e para në botë që ia kushtoi virgjërinë e saj Zotit, edhe pse në Dhiatën e Vjetër martesa konsiderohej më e lartë se jeta e virgjër. Me heshtje, agjërim dhe lutje të pandërprerë ajo e përgatiti veten si banesën e Fjalës së Perëndisë. Kur ajo mbushi dymbëdhjetë vjeç dhe arriti moshën e martesës, priftërinjtë shqetësoheshin se si do të vazhdonte përkushtimi i saj. Ata kishin frikë se qëndrimi i saj në Shenjtin e të Shenjtëve do t'i kalonte kufijtë e Ligjit. Me zbulesë hyjnore ia besuan Jozefit të urtë, në mënyrë që ai të mund të mbronte virgjërinë e saj duke u shtirur si kërkues. Me hyrjen e Virgjëreshës në Shenjtoret e Shenjtoreve u mbyll sezoni i përgatitjes dhe i pritjes. Rruga e shpëtimit tani ishte e hapur, pasi Perëndia po përgatiste nga e njëjta natyrë njerëzore nënën e Shpëtimtarit.