Oshënar Athanasi I, Patriarku i Kostandinopojës

Dy herë ai u ngjit në fronin patriarkal të Kostandinopojës dhe dy herë e braktisi atë, i mundur jo nga armiqtë, por nga shpifjet e vetë peshkopëve. Kur dikur qëndronte si asket në Manastirin e Esfigmenou, ai nuk veshi kurrë sandale, por ecte zbathur dhe nën tunikën e tij fshihte një këmishë lëkure të ashpër prej lëkure kali. Ai lindi në Adrianopojë të Thrakisë gjatë shekullit të trembëdhjetë, nga prindër të devotshëm, Gjergji dhe Eufrosina, dhe mori emrin Aleksi. E humbi herët babanë dhe mbeti vetëm me nënën, në varfëri dhe heshtje. Që në moshë të re ai tregoi zell për virtytet ungjillore dhe e donte studimin e Shkrimeve të Shenjta. Një ditë ai po lexonte me ngazëllim jetën e Shën Alypios Stylitos, i cili mbeti jetim si ai. Atëherë ai vendosi të zbatonte me rreptësi fjalën e Zotit dhe të linte të gjitha prangat e botës, për të ngritur mbi supe zgjedhën e lehtë dhe të ëmbël të Krishtit. Formën monastike me emrin Akakios e mori në një manastir të Selanikut, por nuk qëndroi gjatë. Vëllëzimi i vëllezërve ndaj përpjekjeve asketike e pikëlloi thellë dhe u largua në kërkim të një klime më të ngrohtë shpirtërore. Ai vizitoi shumë manastire dhe u konsultua me pleqtë me përvojë, derisa arriti në malin Athos. Ai qëndroi në Manastirin e Esfigmenou dhe u bë për të gjithë vëllezërit model i praktikës së përditshme dhe martirizimit për hir të Krishtit. Ai vishte një tunikë të vetme, natë e ditë, dimër e verë, duke mos e ndryshuar kurrë pamjen e tij modeste. Ai e kaloi gjithë jetën e tij në agjërim të rreptë, duke ngrënë pak bukë dhe duke pirë pak ujë. Për tre vitet e para në manastir ai refuzoi të pranonte qelinë e tij. Fjeti në një cep, e kaloi natën në lutje dhe këndoi psalme duke e mbajtur mendjen në heshtjen e zemrës së tij. Ai shërbeu në bankë pa u ulur kurrë për të ngrënë me të tjerët dhe hëngri vetëm thërrimet që kishin mbetur në fund të vaktit. Shërbeu edhe në kuzhinë, pa e braktisur namazin dhe punën mendore të zemrës. Ai pa zjarrin e furrës dhe kujtoi zjarrin e përjetshëm që pret të papenduarin. Për shkak se të gjithë vëllezërit filluan ta nderojnë dhe ta admirojnë, ai gjeti një mundësi të arratisej në një pelegrinazh në Tokën e Shenjtë. Prej andej ai u izolua në një qeli në malin Latros në Bitini, për të mbetur i panjohur dhe i fshehur nga lavdia e njerëzve. Më pas ai shkoi në malin Agios Auxentios, përballë Konstandinopojës dhe komunikoi shpirtërisht me shumë asketë të zonës. Më pas u vendos në Manastirin e Shën Llazarit, në malin Galision afër Efesit. Atje ai mori formën e madhe engjëllore dhe mori emrin Athanasi. Për tetë vjet të tëra ai mblodhi thesare të çmuara shpirtërore përmes teorisë hyjnore dhe lutjes së pandërprerë. Etërit e manastirit e bindën të bëhej presbiter dhe për dhjetë vjet ai shërbeu si udhëheqës i kishës. Ai e kreu shërbesën e tij me pastërtinë e një engjëlli që punonte në vendet e shenjta qiellore. Megjithatë, Athanasi nuk pushoi së dëshiruari bukurinë e shkretëtirës. Kështu ai mori bekimin të tërhiqej përsëri në një vend të shkretë në Athos, duke kërkuar qetësi më të thellë. Zilia e djallit nuk e la të qetë dhe u detyrua të ikte në një vend të izoluar në malin Ganos në Traki. Rreth tij u mblodhën pak nga pak dishepujt e tij të parë, burra e gra, të pasur e të varfër, të cilët kërkuan këshillën dhe bekimin e tij. Madje aty pranë ndërtoi edhe një manastir grash dhe njëkohësisht ishte babai i tyre shpirtëror. Në atë kohë, Kisha e Kostandinopojës u dobësua dhe u nda nga shqetësimet e paraardhësve latinë të patriarkut Joani Vekkus. Perandori Androniku Paleologu i Dytë po kërkonte një njeri të Zotit, të aftë për të rikthyer Kishën në traditat origjinale të apostujve dhe etërve. Ai kishte dëgjuar për famën e Athanasit dhe dërgoi një delegacion peshkopësh dhe klerikësh. Shenjtori mendoi të refuzonte, por kujtoi një vegim nga ditët e tij në malin Galisi, ku kërcënohej me ndëshkim nëse refuzonte bindjen. Kështu ai pranoi dhe hipi në fronin patriarkal në shekullin e trembëdhjetë. Pa braktisur jetën e tij asketike dhe lutjen e pandërprerë, si një Krizostom i ri filloi të pastrojë Kishën nga kleri i korruptuar. Ai zbatoi reforma rrënjësore, por shumë shpejt intrigat dhe xhelozitë e të fuqishmëve ia ndërprenë punën. Prandaj ai dha dorëheqjen nga posti patriarkal, duke preferuar t'ia besonte çështjen Perëndisë në vend që t'i shterrte më kot energjitë e tij. Pas dhjetë vjetësh heshtjeje dhe lutjesh, pasardhësi i Joaniit, megjithëse i butë dhe i përulur, nuk kishte energjinë e Athanasi dhe nuk ishte në gjendje të vendoste rregullin. Atëherë perandori kërkoi për herë të dytë të shenjtën, si një njeri i ndriçuar nga Fryma e Shenjtë. Më i pasur në shpirt se thesaret e shkretëtirës, ​​shenjtori shkëlqeu edhe më shumë në fron. Ai u bë një mjek aktiv dhe një bari plot dhembshuri dhe maturi për kryeqytetasit. Në atë kohë qyteti u godit nga uria dhe uria e tmerrshme dhe patriarku organizoi personalisht shpërndarjen e ushqimit. Ai organizoi gjithashtu një komision, i ngarkuar me kontrollin e çmimeve të ushqimeve, për të mbrojtur të varfërit nga shfrytëzimi. Por djalli nuk do ta linte më vetëm dhe nga xhelozitë e ziliqarëve u detyrua të jepte dorëheqjen për herë të dytë. Tani i lirë nga shqetësimet e botës dhe me një mendje të lehtësuar, ai iu përkushtua tërësisht teorisë dhe lutjes së pandërprerë. Ai i udhëhoqi dishepujt e tij deri në fund të jetës së tij me mençuri dhe aftësi dalluese shpirtërore. Perëndia i dha atij aftësinë për të parë në zemrat e njerëzve dhe për të parashikuar atë që do të ndodhte në të ardhmen. Zelli i tij për ngritjen shpirtërore të popullit duket qartë në letrat e tij që kanë mbijetuar deri më sot. Ai po i nxiste perandorin dhe besimtarët që të pendoheshin sinqerisht që t'i rezistonin kërcënimit të ardhshëm të turqve. Kur arriti në një moshë të shtyrë, ndjeu se po i afrohej fundi dhe i mblodhi dishepujt së bashku për herë të fundit. Ai i këshilloi ata të praktikonin tri virtyte kryesore, përulësinë, dashurinë për të tjerët dhe bamirësinë, dhe të luftonin mendimet e liga të zemrës. Ai fjeti në paqe duke lavdëruar Trininë e Shenjtë dhe në varrin e tij u kryen shumë mrekulli. Unë e dorëzoj tekstin tek Seksionet Auto Optiko Text Validator 2 për kontroll dhe dorëzim përfundimtar si skedar: **Arkivi:** `10_28_Oshënar_Athanassios_A_Konstantinoupoleos_Greek_Kathara. txt`