Martiri i ri i shenjtë Joasafi i Vatopedinos

Në zemër të qytetit, përpara oborrit turk, një murg i përulur shpalli në mënyrë sfiduese besimin në Trininë e Shenjtë dhe u vulos me prerje koke. Babai i tij shpirtëror, Shën Nifoni, Patriarku i Kostandinopojës, i kishte parashikuar me saktësi profetike vendin dhe mënyrën e përfundimit të tij. Origjina e Joasafit mbetet e panjohur për ne, pasi burimet e vjetra heshtin për fëmijërinë e tij dhe prindërit e tij. Por ai u lidh shumë herët me Shën Nifonin, kur ai kullotte fronin e Kostandinopojës. Së bashku me kushëririn e tij Makarios, ai e ndoqi atë në Vllahi, ku predikuan fjalën e Zotit për besimtarët e etur. Siç dëshmon Shën Nikodemi Shenjti, Joasafi gjithmonë kujdesej të imitonte me aq sa mundte virtytet dhe përpjekjet e mësuesit të tij të shenjtë. Ai studioi me kujdes çdo lëvizje dhe çdo fjalë të tij, në mënyrë që jeta e pendimit të zërë rrënjë në të. Kështu, pak nga pak, ai u bë dishepull dhe shok i vërtetë i një asketi dhe hierarku të madh të Kishës. Kur Shën Nifon po kthehej nga Vllahia, ai kaloi nëpër Maqedoni dhe arriti në Manastirin, Vitolia e sotme, duke mbështetur të krishterët atje me mësimet e tij. Joasafi e ndoqi me besnikëri në çdo hap të rrugës, si një hije plot epsh për përsosmëri të vetmuar. Së bashku ata përfunduan në manastirin Vatopediou, ku qëndruan për ca kohë nën paqen dhe bekimin e Athos. Aty nxënësi shijoi thellë jetën e përbashkët dhe themeloi edhe më shumë dashurinë e tij për Krishtin. Kur kolegu i tyre praktikues Makarios dha jetën si martir për besimin, zjarri i martirizimit filloi të digjej edhe në shpirtin e Joasafit. Së shpejti, Shën Nifoni dhe dishepulli i tij u larguan fshehurazi nga manastiri i Vatopedit, duke kërkuar një errësirë ​​më të madhe dhe stërvitje më të rreptë larg nderimeve. Ata përfunduan në manastirin e Dionisiut, në një cep shkëmbor dhe pa erë, ku plaku e mbrojti nxënësin e tij nga çdo lavdërim njerëzor. Ky vend u bë laboratori shpirtëror, në të cilin dalëngadalë maturoi vendimi madhështor i dëshmorit. Në manastirin e Dionisi, Joasafi arriti dashurinë e përsosur për Perëndinë dhe filloi të dëshironte fort të jepte jetën e tij për Krishtin me martirizim. Ai ia zbuloi arsyetimin e tij Shën Nifonit, duke kërkuar me përulësi dëshirën dhe bekimin e babait të tij shpirtëror. Ai dalloi me anë të hirit të Perëndisë se dëshira e dishepullit ishte vullneti i vërtetë i Zotit dhe jo zelli njerëzor. Ai i tha atëherë se do t'i jepte fund rrugës së martirizimit në vetë Kostandinopojën, kryeqytetin e pushtetit osman. Pas gjumit të shenjtë të Shën Nifonit, dishepulli i tij u nis për në qytet, besnik ndaj fjalëve profetike të plakut. Atje ai predikoi me guxim të madh për të gjithë misterin e Trinisë së Shenjtë dhe ekonominë e mishëruar të Birit dhe Fjalës së Atit. Turqit, duke dëgjuar këtë rrëfim, u tërbuan dhe iu nënshtruan torturave mizore, por ai nuk u dorëzua. Në fund atij iu pre koka më njëzet e gjashtë tetor dhe ai mori një kurorë lavdie të pathyeshme në qiej.