Ο βοσκός άγιος της Αρσινόης

Ένας απλός βοσκός των βουνών της Πάφου άφησε τα πρόβατά του να βόσκουν μόνα και μπήκε σε ένα σπήλαιο, για να παραδώσει εκεί την ψυχή του στον Θεό. Ο πιστός του σκύλος, σαν φύλακας στο στόμιο της σπηλιάς, οδήγησε την επομένη το κοπάδι πίσω στο χωριό Μελάνδρα, αναγγέλλοντας σιωπηλά το τέλος του αγίου του. Πρόκειται για τον Όσιο Θεοσέβιο τον Αρσινοΐτη, που γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό δώδεκα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της αρχαίας Αρσινόης, της σημερινής Πόλης Χρυσοχούς.

Οι γονείς του, ο Μιχαήλ και η Άννα, ήταν άνθρωποι ευσεβείς και εύποροι, και του χάρισαν ακόμη έναν γιο, τον Όσιο Αρκάδιο. Ο αδελφός του έγινε αργότερα επίσκοπος της Αρσινόης, γεγονός που τοποθετεί τη γέννηση του Θεοσεβίου στα τέλη του τετάρτου μετά Χριστόν αιώνα. Ενώ ο Αρκάδιος έφυγε για σπουδές στην Κωνσταντινούπολη, ο Θεοσέβιος προτίμησε να μείνει κοντά στους γονείς του και έγινε ταπεινός βοσκός.

Στα βουνά, με πρόφαση τη φροντίδα των προβάτων, βρήκε τόπο ιδανικό για τη μυστική του συνομιλία με τον Θεό. Έτσι, μέσα από την απλή ζωή ενός ποιμένα, ξεκινούσε ένας μεγάλος πνευματικός αγώνας. Σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το χωριό, βρήκε έναν τόπο ήσυχο και απόμερο όπου προσευχόταν χωρίς να τον ενοχλεί κανείς.

Εντόπισε επίσης ένα σπήλαιο, στο οποίο έμπαινε συχνά για να αφοσιωθεί σε νηστείες, γονυκλισίες και θερμή προσευχή προς τον Κύριο. Έτρωγε ελάχιστα, μόνο όσο χρειαζόταν για να συντηρείται, και τις ημέρες της νηστείας μοίραζε το ψωμί του σε όσους συναντούσε. Αν δεν έβρισκε άνθρωπο που είχε ανάγκη, έδινε την τροφή του στα πουλιά, για να μην αθετήσει την εντολή που είχε βάλει στον εαυτό του.

Όταν έφτασε στην κατάλληλη ηλικία, υπάκουσε στους γονείς του και νυμφεύθηκε μια ενάρετη κόρη από τη γειτονική Φιλούσα. Είχε όμως ήδη προχωρήσει τόσο πολύ στην πνευματική ζωή, ώστε ζήτησε από τη σύζυγό του κάτι ασυνήθιστο και υψηλό. Της πρότεινε να ζήσουν μέσα στον γάμο βίο αγνό και παρθενικό, διατηρώντας μεταξύ τους μόνο σχέσεις αδελφικές.

Εκείνη δέχθηκε με χαρά την πρότασή του και έτσι το ανδρόγυνο πορεύθηκε με μια κοινή φλόγα προς τον ουρανό. Η ζωή τους έγινε διαρκής αγώνας προσευχής, εγκράτειας και έμπρακτης αγάπης προς τον πλησίον. Κάποια ημέρα ο Όσιος ένιωσε ότι πλησίαζε το τέλος του, ίσως ύστερα από κάποια εσωτερική πληροφορία που του έστειλε ο ίδιος ο Θεός.

Κάλεσε τότε τη σύζυγό του και με τρόπο παραβολικό της είπε ότι φεύγει μακριά, για να βοσκήσει για πολύ καιρό το κοπάδι. Την παρότρυνε να συνεχίσει τον αγώνα της με υπομονή και σωφροσύνη, είτε στη Μελάνδρα είτε κοντά στους γονείς της στη Φιλούσα. Αφού αντάλλαξαν λόγια για την αιώνια ζωή, εκείνος αναχώρησε ήσυχα και κατευθύνθηκε προς τον αγαπημένο του τόπο της προσευχής.

Άφησε το κοπάδι να βόσκει ελεύθερο και ο ίδιος μπήκε στο σπήλαιο για να συναντήσει τον Νυμφίο της ψυχής του. Προσευχήθηκε με θέρμη και παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Θεό, στις δώδεκα Οκτωβρίου. Ο πιστός του σκύλος έμεινε φρουρός στο στόμιο της σπηλιάς και την επομένη οδήγησε το κοπάδι στο χωριό.

Όταν οι γονείς και η σύζυγος είδαν τα πρόβατα χωρίς τον ίδιο, ανησύχησαν βαθιά και άρχισαν να τον αναζητούν παντού. Πρώτα έψαξαν στη Φιλούσα και ύστερα, καθοδηγούμενοι από τον σκύλο, έφθασαν μετά από τρεις ημέρες στο σπήλαιο. Εκεί αντίκρισαν το λείψανο του Αγίου να ευωδιάζει, μαρτυρώντας με σιωπηλό τρόπο την αγιότητα του ανθρώπου που είχαν γνωρίσει.

Επειδή δεν μπόρεσαν να το μετακινήσουν και επειδή είχε ήδη νυχτώσει, αποφάσισαν να μείνουν εκεί και να επιχειρήσουν τη μεταφορά την επόμενη ημέρα. Όμως εκείνο το βράδυ ο Άγιος εμφανίσθηκε στον πατέρα του και του ζήτησε ρητά να τον θάψει στον τόπο της κοίμησής του. Πράγματι τον κήδευσαν εκεί, και αργότερα ανεγέρθηκε στο ίδιο σημείο ναός αφιερωμένος στο όνομά του.

Ο ναός έγινε γρήγορα καταφύγιο πολλών Χριστιανών, που έρχονταν από τα γύρω αλλά και από πιο μακρινά χωριά της περιοχής. Πλήθος πιστών θεραπεύονταν από διάφορες ασθένειες και αντλούσαν δύναμη για να συνεχίσουν τον δικό τους πνευματικό αγώνα. Ο Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος αναφέρει πολυάριθμα θαύματα που τέλεσε ο Άγιος Θεοσέβιος μετά την κοίμησή του.

Υπέδειξε θαυμαστά σε έναν μοναχό τον τόπο όπου υπήρχε ασβέστης, για να κτίσει τα κελιά του κοντά στον ναό. Προστάτεψε επίσης το μικρό περιβόλι του ίδιου μοναχού από τους κόρακες με τρόπο εντελώς πρωτάκουστο. Άνοιξε τους οφθαλμούς τυφλών, θεράπευσε κωφούς και έδωσε ανακούφιση σε πολλούς πονεμένους ανθρώπους που κατέφυγαν στη χάρη του.

Κάποτε δύο βοσκοί σύλησαν τον ναό του και πήραν ιερά αντικείμενα, νομίζοντας ότι θα μείνουν για πάντα κρυφοί. Όμως το βάρος της συνείδησης τους οδήγησε σε μετάνοια και ομολόγησαν δημόσια την αμαρτία τους με δάκρυα ειλικρινούς συντριβής. Επέστρεψαν όσα είχαν κλέψει και ζήτησαν συγχώρεση από τον Άγιο, ο οποίος τους δέχθηκε με την πατρική του αγάπη.

Και άλλα πολλά θαυμαστά γεγονότα συνεχίζει να επιτελεί μέχρι τις ημέρες μας με τη βοήθεια του Θεού. Στους πιστούς της Πάφου παραμένει ζωντανή η ευλαβική παράδοση γύρω από το πρόσωπο του ταπεινού αυτού βοσκού και ασκητή. Ακόμη και σήμερα οι κάτοικοι και οι προσκυνητές της περιοχής επιδεικνύουν με σεβασμό το σπήλαιο του Αγίου Θεοσεβίου.

Εκεί κατευθύνονται για να προσευχηθούν, να ανάψουν ένα κερί και να ζητήσουν τις πρεσβείες του στις δυσκολίες τους. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις δώδεκα Οκτωβρίου, με αγάπη και ευλάβεια σε όλη την Κύπρο. Έτσι ο απλός βοσκός των βουνών της Αρσινόης παραμένει διαρκής οδηγός και πρότυπο για κάθε ψυχή που αναζητά τον Θεό.