Ο έπαρχος Αύδακτος και η ατρόμητη κόρη του Καλλισθένη

Ένας πατέρας προτίμησε να χάσει τα πάντα παρά να παραδώσει την κόρη του στον αυτοκράτορα Μαξιμιανό, επειδή εκείνος ήταν ειδωλολάτρης. Η ίδια η κόρη, η Καλλισθένη, κουρεύτηκε, φόρεσε ανδρικά ρούχα και κρύφτηκε για χρόνια στη Νικομήδεια, για να σώσει την πίστη της. Ο Αύδακτος καταγόταν από την Έφεσο και είχε τιμηθεί από τον αυτοκράτορα με το αξίωμα του επάρχου, καθώς ξεχώριζε για τη σύνεση και τον πλούτο του.

Όταν όμως ο Μαξιμιανός ζήτησε την Καλλισθένη ως σύζυγο, ο πατέρας της αρνήθηκε με σταθερότητα να τη δώσει σε άνθρωπο που λάτρευε τα είδωλα. Η αυτοκρατορική οργή υπήρξε άμεση και σκληρή για όλη την οικογένεια. Άρπαξαν τα υπάρχοντα του επάρχου, του αφαίρεσαν κάθε τιμή και τον εξόρισαν μακριά, στη Μελιτινή της Αρμενίας.

Εκεί, σε τόπο ξένο και απομονωμένο, τον αποκεφάλισαν με το ξίφος για την ομολογία της πίστεώς του. Η κόρη του έμαθε την είδηση και κατάλαβε πως η ζωή της κινδύνευε εξίσου. Πήρε την απόφαση να κρυφτεί, να αλλάξει εμφάνιση και να περιμένει με υπομονή την ώρα που ο Θεός θα της άνοιγε δρόμο σωτηρίας και αναγνώρισης.

Ύστερα από οκτώ ολόκληρα χρόνια κρυφής ζωής, η Καλλισθένη αναχώρησε από τη Νικομήδεια και έφτασε στη μακρινή Θράκη. Εκεί βρήκε καταφύγιο κοντά σε μια ευσεβή οικογένεια, που τη δέχτηκε με αγάπη χωρίς να γνωρίζει την αληθινή της ταυτότητα. Η κόρη της οικογένειας αυτής υπέφερε από βαριά πάθηση των ματιών και κανείς γιατρός δεν είχε καταφέρει να την ανακουφίσει.

Η Καλλισθένη προσευχήθηκε θερμά στον Χριστό και τα μάτια του κοριτσιού θεραπεύτηκαν με τρόπο θαυμαστό και ολοκληρωτικό. Οι γονείς γέμισαν ευγνωμοσύνη και πρότειναν στην άγνωστη νέα να παντρευτεί τη θεραπευμένη κόρη τους, νομίζοντας πως επρόκειτο για νεαρό άνδρα. Τότε η Καλλισθένη φανέρωσε ταπεινά την αλήθεια για το φύλο, την καταγωγή και τη ζωή της.

Όλη η οικογένεια δόξασε τον Θεό για την προστασία που έδειξε σε εκείνη την ψυχή. Έτσι η νέα συνέχισε τον δρόμο της με νέα ελπίδα και εσωτερική γαλήνη. Μετά τον θάνατο του Μαξιμιανού, ανέβηκε στον θρόνο ο Λικίνιος, ο τελευταίος ειδωλολάτρης αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Η σύζυγός του Κωνσταντία, αδελφή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ομολογούσε με παρρησία την πίστη στον Χριστό. Η Καλλισθένη επέστρεψε στην πατρίδα της και αναζήτησε με προσοχή τη βασίλισσα Κωνσταντία στα ανάκτορα. Εκείνη τη δέχτηκε με ευγένεια και άκουσε με συγκίνηση όλη την ιστορία του μαρτυρίου του πατέρα της και της δικής της φυγής.

Η ευσεβής βασίλισσα μεσολάβησε αποφασιστικά και βοήθησε την Καλλισθένη να πάρει πίσω την περιουσία που τους είχε αφαιρέσει άδικα ο Μαξιμιανός. Η νέα όμως δεν κράτησε τίποτε για τον εαυτό της από όσα της επιστράφηκαν. Μοίρασε όλα τα υπάρχοντα στους φτωχούς, στους πεινασμένους και σε όσους είχαν ανάγκη παρηγοριάς και στήριξης.

Έπειτα φρόντισε με μεγάλη ευλάβεια να μεταφέρει το τίμιο λείψανο του πατέρα της από τη μακρινή Μελιτινή στην αγαπημένη του Έφεσο. Εκεί έκτισε ναό προς τιμήν του μάρτυρα πατέρα της και εναπόθεσε μέσα στο ιερό το άγιο σκήνωμά του με κατάνυξη. Έζησε το υπόλοιπο της ζωής της αποστολικά, με προσευχή, νηστεία και έργα ελεημοσύνης προς κάθε δοκιμαζόμενο αδελφό.

Κοιμήθηκε ειρηνικά στην Έφεσο, μέσα στο πρώτο μισό του τέταρτου αιώνα μετά τη γέννηση του Χριστού.