Ο μάγος που νικήθηκε από μια παρθένο

Στην Αντιόχεια του τρίτου αιώνα ζούσε ένας άνθρωπος που μιλούσε πρόσωπο με πρόσωπο με τον ίδιο τον άρχοντα του σκότους. Ο Κυπριανός, σπουδαγμένος στον Όλυμπο, στους Αργείους, στη Μέμφιδα και στη Βαβυλώνα, θεωρούνταν ο φοβερότερος μάγος της εποχής του. Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια της Καρχηδόνας και οι γονείς του τον αφιέρωσαν από παιδί στον Απόλλωνα.

Από τα εφτά του χρόνια τον παρέδωσαν σε γόητες για να μάθει τη δαιμονική σοφία. Δέκα χρονών ανέβηκε στον Όλυμπο, εκεί που οι ειδωλολάτρες πίστευαν πως κατοικούσαν οι θεοί τους. Έμαθε να αλλοιώνει τον αέρα, να σηκώνει ανέμους, να φέρνει βροντές και χαλαζοθύελλες, να ταράζει τα κύματα της θάλασσας και να ρίχνει αρρώστιες στους ανθρώπους.

Είδε στρατιές δαιμόνων με τον σκοτεινό άρχοντά τους και έλαβε από αυτόν ολόκληρο τάγμα κακών πνευμάτων στην υπηρεσία του. Στα δεκαπέντε του παρακολούθησε επτά μεγάλους ιερείς και έπειτα ταξίδεψε στο Άργος, στην Ταυρόπολη και στη Λακεδαίμονα. Έμαθε να καλεί τους νεκρούς από τους τάφους και να τους κάνει να μιλούν στους ζωντανούς.

Στα τριάντα του γύρισε στην Αντιόχεια τέλειος σε κάθε κακία. Στην ίδια πόλη ζούσε μια νέα κόρη, η Ιούστα, θυγατέρα του ειδωλολάτρη ιερέα Αιδεσίου και της Κλεοδονίας. Καθισμένη μια μέρα στο παράθυρό της, άκουσε από τον δρόμο τον διάκονο Πραΰλιο να μιλά για τον σαρκωμένο Λόγο, για τη γέννηση από την Παρθένο και για την Ανάσταση.

Ο λόγος εκείνος έπεσε σε αγαθή γη και η νέα άρχισε να συχνάζει κρυφά στην εκκλησία. Πίστεψε με όλη την καρδιά της και έπεισε πρώτα τη μητέρα και έπειτα τον γέροντα πατέρα της. Ο Αιδέσιος είδε σε όραμα τον Σωτήρα ανάμεσα σε αγγέλους και την επομένη όλη η οικογένεια έτρεξε στον επίσκοπο Όπτατο και βαφτίστηκε.

Σε λίγο καιρό ο πατέρας χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και εκοιμήθη ειρηνικά μέσα στην πίστη. Η Ιούστα αφιερώθηκε ολόκληρη στον Νυμφίο Χριστό. Πέρναγε τις μέρες της σε νηστεία, αγρυπνία και προσευχή, φυλάγοντας την παρθενία της σαν πολύτιμο θησαυρό.

Στην Αντιόχεια ζούσε ένας πλούσιος νέος, ο Αγλαΐδας, που την είδε καθώς πήγαινε στην εκκλησία και θαμπώθηκε από την ομορφιά της. Της έστελνε κολακείες, της ζητούσε να γίνει γυναίκα του και της έταζε δόξα και πλούτη. Εκείνη απαντούσε πάντοτε σταθερά πως ο μόνος νυμφίος της ήταν ο Χριστός.

Όταν προσπάθησε να την αρπάξει βίαια, οι γείτονες την έσωσαν από τα χέρια του. Απελπισμένος ο Αγλαΐδας έτρεξε στον φημισμένο μάγο Κυπριανό και του υποσχέθηκε χρυσάφι και ασήμι. Ο Κυπριανός κάλεσε έναν πονηρό δαίμονα και τον έστειλε να ανάψει σαρκικό πάθος στην καρδιά της Ιούστας.

Ο δαίμονας μπήκε στο σπίτι της κόρης μέσα στη νύχτα, όταν εκείνη σηκώθηκε για την προσευχή της. Ένιωσε ξαφνικά μέσα της μια θύελλα λογισμών και το αίμα της να βράζει σαν σε καζάνι. Κατάλαβε όμως τη δαιμονική επίθεση και έτρεξε αμέσως στο όπλο του Σταυρού.

Φώναξε μέσα από την καρδιά της στον Νυμφίο της να μην παραδώσει το πρόβατό του στον λύκο. Με δάκρυα και επίμονη δέηση νίκησε τον πόλεμο και ο δαίμονας έφυγε ντροπιασμένος. Ο Κυπριανός έστειλε δεύτερο και τρίτο δαίμονα, ακόμα και αυτόν τον άρχοντα των πνευμάτων του σκότους.

Η Ιούστα φόρεσε σκληρό τρίχινο ένδυμα και νέκρωσε τη σάρκα της με αυστηρή νηστεία, τρώγοντας μόνο ψωμί και νερό. Όλοι οι δαίμονες υποχώρησαν μπροστά στο σημείο του Σταυρού. Όταν ο μάγος ζήτησε εξηγήσεις από τον αρχηγό τους, εκείνος ομολόγησε πως φοβούνται το σημείο του Σταυρού σαν φωτιά που τους καίει.

Τότε ο Κυπριανός κατάλαβε το ψέμα όλης της ζωής του. Φώναξε στον διάβολο ότι αν τρέμει και τη σκιά μόνο του Σταυρού, δεν θα μπορέσει ποτέ να σταθεί μπροστά στον ίδιο τον Χριστό. Ο δαίμονας όρμησε επάνω του να τον πνίξει, αλλά εκείνος σήκωσε το χέρι και σταυροκοπήθηκε, επικαλούμενος τον Θεό της Ιουστίνης.

Μάζεψε αμέσως όλα τα μαγικά του βιβλία και έτρεξε στον επίσκοπο Άνθιμο. Έπεσε στα πόδια του με δάκρυα και ζήτησε το άγιο βάπτισμα. Ο επίσκοπος, βλέποντας την ειλικρινή του μετάνοια, έκαψε δημόσια τα βιβλία της μαγείας μπροστά σε όλους τους πιστούς.

Την επομένη ο Κυπριανός στάθηκε στην εκκλησία και αρνήθηκε να βγει με τους κατηχουμένους, γιατί ένιωθε πια δούλος του Χριστού. Σε λίγες μέρες βαφτίστηκε και κατόπιν χειροτονήθηκε αναγνώστης, υποδιάκονος, διάκονος και έπειτα από έναν χρόνο πρεσβύτερος. Έγινε επίσκοπος και ανέδειξε την Ιούστα σε διακόνισσα και ηγουμένη παρθενώνα με το νέο της όνομα Ιουστίνα.

Με τη διδαχή και τη ζωή του έφερε πλήθη ειδωλολατρών στον Χριστό και τα ειδωλικά ιερά της περιοχής άδειασαν. Κατά τον μέγα Γρηγόριο τον Θεολόγο, μάλιστα, ο ίδιος ο Κυπριανός είχε αγαπήσει την Ιούστα και μέσα από εκείνη γνώρισε την αλήθεια. Η αγία ζωή του Κυπριανού προκάλεσε το μίσος των ειδωλολατρών της Ανατολής.

Τον συκοφάντησαν στον ηγεμόνα Ευτόλμιο πως καταφρονούσε τους θεούς και αποσπούσε τον λαό από τη λατρεία τους. Ο ηγεμόνας έδωσε εντολή να συλληφθούν και ο Κυπριανός και η Ιουστίνα και να ριχτούν στη φυλακή. Στη συνέχεια τους μετέφεραν σιδηροδέσμιους στη Δαμασκό, για να τους δικάσει ο ίδιος.

Όταν τους έφεραν μπροστά του, ρώτησε τον Κυπριανό γιατί άφησε τη δόξα των παλιών του θεών. Ο άγιος απάντησε με παρρησία ότι γνώρισε επιτέλους την αλήθεια και τη δύναμη του Χριστού. Διέταξε τότε να κρεμάσουν τον Κυπριανό και να ξέσχιζαν το σώμα του με σιδερένια όργανα.

Την Ιουστίνα την έδειραν στο πρόσωπο και στα μάτια. Έπειτα τους έριξαν μέσα σε καζάνι που έβραζε, αλλά εκείνοι έμειναν άβλαπτοι, σαν να βρίσκονταν σε δροσερό τόπο, δοξολογώντας τον Θεό. Ένας ειδωλολάτρης ιερέας, ο Αθανάσιος, θέλησε να τους ντροπιάσει επικαλούμενος τον ψεύτικο θεό του, αλλά μόλις άγγιξε τη φωτιά πέθανε επί τόπου.

Ο ηγεμόνας φοβήθηκε και έστειλε τους μάρτυρες στον Κλαύδιο στη Νικομήδεια. Εκείνος έδωσε εντολή να αποκεφαλιστούν με ξίφος για το όνομα του Χριστού. Όταν τους οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης, ο Κυπριανός ζήτησε λίγο χρόνο για προσευχή και παρακάλεσε να αποκεφαλιστεί πρώτη η Ιουστίνα.

Φοβόταν μήπως δειλιάσει η παρθένος βλέποντας το αίμα του ιεράρχη να χύνεται μπροστά της. Εκείνη όμως έσκυψε με χαρά τον τράχηλό της και παρέδωσε την ψυχή της στον αγαπημένο της Νυμφίο. Ένας στρατιώτης που ονομαζόταν Θεόκτιστος έβλεπε με δάκρυα τα μαρτύρια των αγίων και η καρδιά του φλογίστηκε από θεϊκή αγάπη.

Έπεσε στα πόδια του Κυπριανού, τον ασπάστηκε και ομολόγησε δημόσια πως είναι και ο ίδιος χριστιανός. Ο δικαστής διέταξε αμέσως να αποκεφαλιστεί κι εκείνος μαζί με τον επίσκοπο. Έτσι τα τρία αυτά τιμημένα στεφάνια πρόσφεραν την ίδια ώρα τις ψυχές τους στον Κύριο.

Τα τίμια λείψανά τους έμειναν άταφα έξι ολόκληρες ημέρες, μέχρι που ευσεβείς ξένοι τα παρέλαβαν κρυφά και τα μετέφεραν στη Ρώμη. Εκεί τα παρέδωσαν στην ενάρετη Ρουφίνα, συγγενή του Καίσαρα Κλαυδίου, που τα ενταφίασε με τιμές. Πάνω στους τάφους τους γίνονταν αμέτρητα θαύματα και θεραπείες.

Ο πιστός λαός προστρέχει μέχρι σήμερα στους δύο αυτούς αγίους ζητώντας προστασία από κάθε μαγεία και δαιμονική επήρεια. Η μνήμη τους τιμάται τη δεύτερη ημέρα του Οκτωβρίου με πολλή ευλάβεια.