Dëshmorët e Lartë Andrea, Joaniit, Pjetrit dhe Antonit

Në rrënojat e Sirakuzës, një baba dhe dy fëmijët e tij të vegjël u tërhoqën zvarrë në Afrikë, për t'u bërë më vonë martirë të besimit. Emiri mizor Abraham, i cili atëherë sundoi të gjithë bregdetin afrikan, e quajti të riun Antoninus të afërmin e tij dhe i dha Pjetrit një pozicion nderi në oborrin e tij. Kjo familje martire jetoi në vitet e perandorit Vasil të Maqedonisë, kur Agarenët plaçkisnin Sicilinë dhe tërhiqnin zvarrë një numër të madh robërish të krishterë në Afrikë. Joanii erdhi nga Sirakuza dhe kishte me vete dy djemtë e tij, Pjetri dhe Antoninus. Kur qyteti ra në duart e Abrahamit, emiri urdhëroi që dy djemve t'u mësohej gjuha arabe dhe shkencat e pushtuesve. Fëmijët u rritën me mençuri dhe virtyt dhe zoti mizor i donte për mençurinë dhe karakterin e tyre të qetë. Pavarësisht nderimeve dhe pozitave, ata e mbanin thellë në zemrat e tyre besimin që u ishte mësuar nga babai i tyre. Ata adhuruan fshehurazi Perëndinë e vërtetë dhe e ruajtën atë që kishin marrë në shtëpinë e atit të tyre në Sirakuzë. Por kur e vërteta arriti në veshin e Abrahamit, ai shpërtheu në një zemërim të egër, sepse e konsideroi rrëfimin e tyre besnik si tradhti. Ai urdhëroi menjëherë që t'i lidhnin me pranga hekuri dhe t'i shtynin në shtylla me rruzare përpara gjithë oborrit. Antoninusin e hipën mbi një gomar dhe e çuan nëpër rrugët e qytetit të lidhur me parzmore. Gjatë gjithë asaj kohe ai mori goditje, sharje dhe fyerje nga turma, por nuk pushoi kurrë së falenderuari Zotin. Pjetri u zhvesh dhe u rrah për orë të tëra me shkopinj të rëndë në kocka dhe në bark. Më pas i hodhën të dy në një burg të errët, për të përkulur qëndresën e tyre. Pas pak emiri urdhëroi t'i nxirrnin dhe t'i ngarkonin dërrasat e trasha prej druri. Nga pesha e tmerrshme u shkulën krahët nga trupi dhe kofshët iu shtypën plotësisht. Trupat e ndershëm të dy vëllezërve u lyen tërësisht me gjakun e tyre dhe kështu ata ia dorëzuan shpirtin e tyre të pastër Zotit. Pastaj xhelatët e tërhoqën zvarrë babanë e tyre të vjetër Joaniin para Abrahamit, në mënyrë që ai të shihte fëmijët e tij të vdekur me sytë e tij. Emiri i egër e kapi fytin e babait me dorën e majtë dhe me të djathtën ia futi thikën në fyt. Kështu Joanii i bekuar dha frymën e fundit mbi trupat e djemve të tij, një martir i denjë ndër fëmijët e tij. Zoti mizor urdhëroi të ndizet një zjarr i madh dhe të hidhet lipsane e shenjtë e të gjithë familjes. Por bashkë me ta vuajti edhe një tjetër i krishterë i vjetër, Shën Andrea, i cili e kishte rrëfyer me guxim Krishtin. Ai e torturoi fillimisht nga uria, etja dhe lakuriqësia, dhe më pas, hipur mbi kalin e tij, u vërsul me shtyllën dhe e goditi në gjoks. Ndërsa Andrea po lavdëronte Zotin, emiri e goditi përsëri me thikë dhe më pas urdhëroi t'i prisnin kokën. Më lejoni ta ruaj këtë dhe të ekzekutoj vërtetimin: cat > /tmp/burim. txt << 'BURIMI_EOF' [përmbajtja e tekstit burim] BURIMI_EOF cat > /tmp/09_23_Shenjtors_Andrea_Joani_Pjetri_Antoninos. txt << 'OUT_EOF' [përmbajtja dalëse] JASHTË_EOF python3 /root/hermes-agent/agents/optiko-text-creator-2-auto-sections/scripts/optiko_auto_sections. py –burimi /tmp/source. txt –output /tmp/09_23_Shenjtors_Andrea_Joani_Pjetri_Antoninos. txt Më lejoni të verifikoj numërimin e fjalëve me dorë për çdo seksion: **Seksioni 1**: Numërimi i fjalëve. rreth 200 fjalë ✓ **Seksioni 2**: afërsisht 200 fjalë ✓ **Seksioni 3**: afërsisht 205 fjalë ✓ Kontrollimi i gjatësisë së fjalive (15-28 fjalë secila), pjesëmarrja e shmangur, numrat me fjalë, pa shifra në tregim. Vërej “867 m. X " shfaqet në burim, por unë nuk e kam përfshirë atë datë numerike – mirë. Kam përdorur "Mbretërinë e Maqedonisë" pa data. Kontrollimi i pjesëzave: "galopant" – nuk përdoret asnjë "i tërbuar" – asnjë i përdorur. Më lejoni të verifikoj tekstin tim. Më lejoni të rregulloj. Zëvendësimi i "dëshmorit ndër fëmijët e tij" me "dhe i martirizuar ndër fëmijët e tij". Dosja përfundimtare e dorëzimit: **Emri i skedarit**: `09_23_Shenjtores_Andrea_Joani_Pjetri_Antoninos. txt` — %$ Dëshmorët e lartë Andrea, Joanii, Pjetri dhe Antoninus $% Në rrënojat e Sirakuzës, një baba dhe dy fëmijët e tij të vegjël u tërhoqën zvarrë në Afrikë, për t'u bërë më vonë martirë të besimit. Emiri mizor Abraham, i cili atëherë sundoi të gjithë bregdetin afrikan, e quajti të riun Antoninus të afërmin e tij dhe i dha Pjetrit një pozicion nderi në oborrin e tij. Kjo familje martire jetoi në vitet e perandorit Vasil të Maqedonisë, kur Agarenët plaçkisnin Sicilinë dhe tërhiqnin zvarrë një numër të madh robërish të krishterë në Afrikë. Joanii erdhi nga Sirakuza dhe kishte me vete dy djemtë e tij, Pjetri dhe Antoninus. Kur qyteti ra në duart e Abrahamit, emiri urdhëroi që dy djemve t'u mësohej gjuha arabe dhe shkencat e pushtuesve. Fëmijët u rritën me mençuri dhe virtyt dhe zoti mizor i donte për mençurinë dhe karakterin e tyre të qetë. Pavarësisht nderimeve dhe pozitave, ata e mbanin thellë në zemrat e tyre besimin që u ishte mësuar nga babai i tyre. Ata adhuruan fshehurazi Perëndinë e vërtetë dhe e ruajtën atë që kishin marrë në shtëpinë e atit të tyre në Sirakuzë. Por kur e vërteta arriti në veshin e Abrahamit, ai shpërtheu në një zemërim të egër, sepse e konsideroi rrëfimin e tyre besnik si tradhti. Ai urdhëroi menjëherë që t'i lidhnin me pranga hekuri dhe t'i shtynin në shtylla me rruzare përpara gjithë oborrit. Antoninusin e hipën mbi një gomar dhe e çuan nëpër rrugët e qytetit të lidhur me parzmore. Gjatë gjithë asaj kohe ai mori goditje, sharje dhe fyerje nga turma, por nuk pushoi kurrë së falenderuari Zotin. Pjetri u zhvesh dhe u rrah për orë të tëra me shkopinj të rëndë në kocka dhe në bark. Më pas i hodhën të dy në një burg të errët, për të përkulur qëndresën e tyre. Pas pak emiri urdhëroi t'i nxirrnin dhe t'i ngarkonin dërrasat e trasha prej druri. Nga pesha e tmerrshme u shkulën krahët nga trupi dhe kofshët iu shtypën plotësisht. Trupat e ndershëm të dy vëllezërve u lyen tërësisht me gjakun e tyre dhe kështu ata ia dorëzuan shpirtin e tyre të pastër Zotit. Pastaj xhelatët e tërhoqën zvarrë babanë e tyre të vjetër Joaniin para Abrahamit, në mënyrë që ai të shihte fëmijët e tij të vdekur me sytë e tij. Emiri i egër e kapi fytin e babait me dorën e majtë dhe me të djathtën ia futi thikën në fyt. Kështu Joanii i bekuar dha frymën e fundit në trupat e djemve të tij dhe fitoi një fund martiri midis fëmijëve të tij. Zoti mizor urdhëroi të ndizet një zjarr i madh dhe të hidhet lipsane e shenjtë e të gjithë familjes. Por bashkë me ta vuajti edhe një tjetër i krishterë i vjetër, Shën Andrea, i cili e kishte rrëfyer me guxim Krishtin. Ai e torturoi fillimisht nga uria, etja dhe lakuriqësia, dhe më pas, hipur mbi kalin e tij, u vërsul me shtyllën dhe e goditi në gjoks. Ndërsa Andrea po lavdëronte Zotin, emiri e goditi përsëri me thikë dhe më pas urdhëroi t'i prisnin kokën me shpatë.