Οι Γεωργιανοί Πρίγκιπες Μάρτυρες Μπιτζίνας, Ελιζμπάρ και Σάλβα

Μέσα σε μια ασέληνη νύχτα του φθινοπώρου, ένας ολόκληρος γεωργιανός στρατός κατέβηκε από τα βουνά και συνέτριψε τους Πέρσες κατακτητές στο φρούριο Μπαχτριόνι. Στη μέση της μάχης, οι πολεμιστές είδαν ολοκάθαρα τον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο πάνω σε λευκό άλογο, να τους οδηγεί σαν αστραπή προς τη νίκη. Την εποχή εκείνη οι Πέρσες είχαν ισοπεδώσει εκκλησίες, μοναστήρια και κάστρα της Γεωργίας, και είχαν εκτοπίσει χιλιάδες οικογένειες σε μακρινές επαρχίες της Περσίας.

Στα ερημωμένα χωριά εγκατέστησαν τουρκικές φυλές από την Κεντρική Ασία, για να σβήσουν κάθε χριστιανική παρουσία από τη γη της Καχετίας. Στο χρονικό που λέγεται Βίος του Καρτλί διασώζεται μια μαρτυρία συγκλονιστική για την κατάσταση εκείνη. Εκεί αναφέρεται πως το όνομα του Χριστού δεν επιτρεπόταν πια να ακούγεται, παρά μόνο σε λίγες ορεινές περιοχές, όπως το Τουσέτι, το Πσάβι και το Χεβσουρέτι.

Μέσα σε αυτή τη γενική σιωπή και τον φόβο, ο Κύριος ξύπνησε στην καρδιά του γενναίου πρίγκιπα Μπιτζίνα Τσολοκασβίλι της Καχετίας έναν ισχυρό πόθο για ελευθερία. Μαζί του στάθηκαν ο Σάλβα και ο θείος του Ελιζμπάρ, πρίγκιπες των επαρχιών Αραγκβί και Κσάνι. Ο Πέρσης διοικητής της Καχετίας, ο Σαλίμ Χαν, παρακινούσε τις τουρκικές φυλές να βεβηλώνουν συστηματικά τους χριστιανικούς ναούς της περιοχής.

Οι τρεις πρίγκιπες κατάλαβαν πως ο εχθρός, αφού είχε ήδη υποτάξει την Καχετία, σύντομα θα έστρεφε τη δύναμή του και προς την επαρχία του Καρτλί. Έτσι αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις των δύο περιοχών και να ετοιμάσουν μαζί τη μεγάλη αντεπίθεση εναντίον των κατακτητών. Έπειτα από πολλές συσκέψεις, ο Μπιτζίνας φανέρωσε την πρόθεσή του στον πεθερό του, τον πρίγκιπα Ζάαλ του Αραγκβί.

Η ψυχή του Ζάαλ ήταν βαθιά πληγωμένη από τις αμέτρητες συμφορές και αδικίες που είχε υποστεί η πατρίδα του από τους εισβολείς. Δίχως δισταγμό έδωσε τον λόγο του πως θα στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις τον αγώνα της απελευθέρωσης. Συμφώνησε όμως να συμμετάσχει στην εξέγερση κρυφά και αθόρυβα, χωρίς να αποκαλυφθεί δημόσια το όνομά του.

Την αρχηγία των ενωμένων στρατευμάτων θα την αναλάμβαναν φανερά οι δύο άρχοντες του Κσάνι, ο Σάλβα και ο γενναίος Ελιζμπάρ. Έτσι ξεκίνησε η πιο τολμηρή προσπάθεια αντίστασης που γνώρισε η ανατολική Γεωργία εκείνες τις δύσκολες δεκαετίες. Τη δέκατη πέμπτη Σεπτεμβρίου του χιλίου εξακοσίου πενήντα εννέα, μέσα σε νύχτα χωρίς φεγγάρι, οι ενωμένοι Γεωργιανοί ξεκίνησαν την αποφασιστική τους κίνηση.

Ήταν η εορτή του ναού του Αλαβέρντι, η μνήμη του οσίου Ιωσήφ του Αλαβερδινού, και ο στρατός ολόκληρης της ανατολικής χώρας ήταν συγκεντρωμένος. Πέρασαν αθόρυβα τα βουνά, προσπέρασαν το χωριό Αχμέτα και έπεσαν αιφνιδιαστικά πάνω στους Πέρσες από το φρούριο Μπαχτριόνι και τον ναό του Αλαβέρντι. Η συντριβή των εισβολέων ήταν τόσο ολοκληρωτική, ώστε ο ίδιος ο διοικητής Σαλίμ Χαν μετά βίας κατάφερε να σώσει τη ζωή του.

Εγκατέλειψε στο πεδίο της μάχης την οικογένειά του και τον στρατό του και τράπηκε σε άτακτη φυγή. Ο νικητής γεωργιανός στρατός γονάτισε αμέσως και πρόσφερε ευχαριστήριες προσευχές στον Κύριο και στον προστάτη του έθνους. Όλοι είχαν δει στη μάχη τον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο πάνω στο λευκό του άλογο, να αστράφτει και να τους οδηγεί.

Η χαρά της απελευθέρωσης όμως κράτησε ελάχιστα και σύντομα μετατράπηκε σε νέα δοκιμασία για τους πρίγκιπες. Ο εξοργισμένος Σάχης Αββάς ο Δεύτερος απαίτησε από τον βασιλιά Βαχτάνγκ τον Πέμπτο του Καρτλί να του παραδώσει εκείνους που είχαν ξεσηκώσει την εξέγερση. Οι ηρωικοί απελευθερωτές της Γεωργίας ήξεραν καλά πως δεν θα συναντούσαν κανένα έλεος στην αυλή του Σάχη.

Παρόλα αυτά ξεκίνησαν για την Περσία χωρίς παράπονο, με ψυχή ήρεμη και απόφαση σταθερή. Ο Σάχης τους υποδέχτηκε με τιμές, τους χάρισε πλούσια δώρα, ύστερα όμως τους απαίτησε να αρνηθούν τη χριστιανική πίστη. Ούτε οι δωροδοκίες ούτε οι κολακείες κατάφεραν να λυγίσουν την απόφαση και την αφοσίωσή τους στον Χριστό.

Τότε ο Σάχης διέταξε τους υπηρέτες του να τους συλλάβουν, να τους γυμνώσουν και να τους ρίξουν δεμένους κάτω από τον καυτό ήλιο. Βασανισμένοι από τη φοβερή δίψα και τα τσιμπήματα των εντόμων, οι μάρτυρες δοκίμαζαν συνεχώς τους πειρασμούς της άρνησης. Με τη βοήθεια όμως του Κυρίου αντιστάθηκαν με γενναιότητα σε κάθε προσπάθεια εκφοβισμού και σε κάθε φοβερή απειλή.

Τελικά ο εξοργισμένος Σαλίμ Χαν, υποτελής του Σάχη, διέταξε τον αποκεφαλισμό του Ελιζμπάρ και του Σάλβα. Ήλπιζε πως έτσι θα λύγιζε και η σταθερή απόφαση του ευγενούς Μπιτζίνα. Εκείνος όμως αναφώνησε με χαρά πως τίποτε δεν είναι γλυκύτερο από τον θάνατο για την αγάπη του Χριστού.

Οι πρίγκιπες του Κσάνι έσκυψαν ήρεμα τα κεφάλια, με την ίδια καρτερία και αξιοπρέπεια. Επειδή οι κοντόσωμοι δήμιοι δεν έφταναν με τα ξίφη τους στους ψηλούς πρίγκιπες, οι υπηρέτες του Σάχη τους χτύπησαν στις κνήμες. Όταν οι μάρτυρες σωριάστηκαν χαμηλότερα, ολοκληρώθηκε τότε με βίαιο τρόπο και ο αποκεφαλισμός τους από τους εκτελεστές.

Όμως ούτε ο θάνατος των συντρόφων του δεν κατάφερε να σαλέψει την απόφαση και την πίστη του αγίου Μπιτζίνα. Οι εχθροί τότε αποφάσισαν να σπάσουν τη θέλησή του με δημόσιο εξευτελισμό και απάνθρωπη χλεύη μπροστά σε όλους. Τύλιξαν τον δεμένο πρίγκιπα με τσαντόρ, το πέπλο των μουσουλμάνων γυναικών, και τον κάθισαν πάνω σε γαϊδούρι.

Τον περιέφεραν έτσι στους δρόμους, για να γίνει θέαμα και περίγελως στα μάτια του πλήθους. Ύστερα άρχισαν να τον κατακόβουν ζωντανό με τρόπο φρικτό και ασύλληπτο για ανθρώπινη καρδιά. Ένα ένα έκοψαν τα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών, έπειτα τα χέρια και τα πόδια ολόκληρα.

Στο τέλος αποχώρισαν και τα μέλη του σώματός του, αφήνοντας μόνο το κεφάλι άθικτο πάνω στο μαρτυρικό κορμί. Από την κίνηση των χειλιών φαινόταν καθαρά πως ο άγιος μάρτυρας προσευχόταν αδιάκοπα μέχρι την τελευταία στιγμή. Τότε ένας από τους διώκτες κάρφωσε την καρδιά του με μεγάλο σιδερένιο δόρυ.

Το μαρτύριο των αγίων ολοκληρώθηκε το έτος χίλια εξακόσια εξήντα ένα, σε γη μακρινή και εχθρική. Τα ακρωτηριασμένα σώματα έμειναν κάτω από τον ανοιχτό ουρανό για μία ολόκληρη ημέρα, ως φοβερό παράδειγμα. Κανείς δεν είχε άδεια να πλησιάσει τα ιερά λείψανα ούτε να τους προσφέρει την παραμικρή ανθρώπινη τιμή.

Μέσα στη νύχτα όμως ένα λαμπρό και υπερκόσμιο φως φώτισε τους τόπους όπου βρίσκονταν τα μαρτυρικά λείψανα. Τότε μια μικρή ομάδα χριστιανών της περιοχής τόλμησε να πλησιάσει κρυφά και έθαψε με ευλάβεια τα άγια σώματα. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να φανερωθεί και πάλι η μνήμη τους σε ολόκληρο τον γεωργιανό λαό.

Η σύζυγος του αγίου Σάλβα, η Κετεβάν, και ο γιος τους Δαβίδ ανέλαβαν τότε μια ιερή αποστολή. Έστειλαν πιστούς ανθρώπους στην Περσία, για να φέρουν πίσω στη Γεωργία τα τίμια λείψανα των μαρτύρων. Πλήθη πιστών μαζεύτηκαν στα σύνορα του Καρτλί, για να υποδεχθούν με ύμνους χαράς τα ιερά λείψανα.

Με ψαλμωδίες και προσευχές τα συνόδευσαν μέχρι τον τόπο της τελικής τους αναπαύσεως στον ναό των Αρχαγγέλων στο Ικόρτα. Εκεί αναπαύονται μέχρι σήμερα οι τρεις γενναίοι πρίγκιπες, μάρτυρες της πίστης και της ελευθερίας του γεωργιανού έθνους.