Όσιος Γεράσιμος ο Νέος της Σουρβιάς

Στο σπήλαιο κοντά στη μονή της Σουρβιάς, ένας ταπεινός μοναχός από το Λεοντάρι της Πελοποννήσου έχυνε δάκρυα προσευχής για τη σωτηρία ολόκληρου του σκλαβωμένου γένους. Η τίμια κάρα του αργότερα θα γλίτωνε ολόκληρα χωριά από ακρίδες, από λοιμούς και από θανατικά που θέριζαν τους κατοίκους του Πηλίου. Ο Όσιος Γεράσιμος ο Νέος, ο Θαυματουργός, γεννήθηκε στα μέσα του δέκατου έβδομου αιώνα στο χωριό Λεοντάρι της Μεγαλόπολης, από γονείς ευσεβείς, τον Θεόδωρο και την Ευαγγελία.

Όταν το παιδί έγινε οκτώ ετών, οι γονείς του τον παρέδωσαν σε δάσκαλο για να μάθει τα ιερά γράμματα και την αρετή της πίστεως. Από μικρός αγαπούσε με ιδιαίτερο πάθος τους βίους των Αγίων και τους μελετούσε αδιάκοπα μέσα στη σιωπή. Όταν μεγάλωσε, πήγε στη φημισμένη μονή του Φιλοσόφου, που στα χρόνια της σκλαβιάς υπήρξε σπουδαίο κέντρο της ελληνικής παιδείας και της ορθόδοξης παραδόσεως.

Εκεί έγινε μοναχός με το όνομα Γεράσιμος και απέκτησε βαθιά μόρφωση και πνευματική κατάρτιση κοντά στους έμπειρους πατέρες. Η ψυχή του όμως διψούσε για περισσότερη άσκηση, για ησυχία και για βαθύτερη γνωριμία με τον Θεό της αγάπης. Με πόθο θερμό για τους Αγίους Τόπους, σήκωσε το ραβδί του και πορεύτηκε να προσκυνήσει τα μέρη όπου περπάτησε ο Χριστός.

Όταν επέστρεψε στον ελλαδικό χώρο, άρχισε να περιοδεύει σαν άλλος απόστολος, και κήρυττε σε χωριά και πόλεις τον λόγο του Θεού. Έτσι έφτασε στην περιοχή της Μακρινίτσας, στη φημισμένη μονή της Αγίας Τριάδος Σουρβιάς, που είχε χτίσει εκατόν πενήντα περίπου χρόνια πρίν ο Όσιος Διονύσιος του Ολύμπου. Εκεί αποφάσισε να μείνει και να αγωνιστεί τον καλό αγώνα της πίστεως και της αγάπης προς τον Θεό.

Ανακαίνισε όλα τα οικοδομήματα της μονής και την αναδιοργάνωσε σε αυστηρές ασκητικές βάσεις, με τάξη και πνευματικό πρόγραμμα. Τον ικανοποιούσε ιδιαίτερα το ήσυχο περιβάλλον της μονής και το ευλογημένο κλίμα του τόπου εκείνου. Επειδή όμως αναζητούσε ακόμη μεγαλύτερη ησυχία, βρήκε σε κοντινή απόσταση ένα σπήλαιο που έγινε ο κρυφός τόπος της προσευχής του.

Εκεί περνούσε ώρες σιωπής, με δάκρυα πολλά για τη σωτηρία τη δική του και ολοκλήρου του κόσμου. Ο Θεός, βλέποντας την ταπείνωσή του, τον στόλισε με το χάρισμα της θαυματουργίας και της διοράσεως. Από τη μονή έβγαινε συχνά για χάρη των σκλαβωμένων αδερφών στις γύρω περιοχές της Μακρινίτσας, του Βελεστίνου και της Αγιάς.

Στα χωριά εκείνα κήρυττε τον λόγο του Θεού, εξομολογούσε και ανέπαυε τις κουρασμένες από τα πάθη ψυχές με μεγάλη πατρική στοργή. Στήριζε τους σκλαβωμένους Έλληνες να μην αλλαξοπιστήσουν και να κρατήσουν ζωντανή την ορθόδοξη πίστη μέσα στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Στο Βελεστίνο, κοντά στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, διατηρούσε ένα μικρό κελί όπου ξεκουραζόταν στις περιοδείες του.

Ο ναός μαζί με το κελί κάηκαν αργότερα στην επιδρομή του Δράμαλη, τότε που καταπνίγηκε η επανάσταση της Θεσσαλίας. Στις αρχές του χίλια επτακόσια σαράντα, καθώς βρισκόταν στο Βελεστίνο, προαισθάνθηκε το τέλος του και γύρισε βιαστικά στη μονή. Ήθελε να αφήσει την τελευταία του πνοή κοντά στους αδελφούς που είχε αναθρέψει πνευματικά τόσα χρόνια.

Σύναξε όλη την αδελφότητα γύρω του και με βαθιά συγκίνηση τους μίλησε για τη σωτηρία και την αγάπη. Τους παρακάλεσε να τον συγχωρήσουν για κάθε σφάλμα του και να ζητήσουν από τον Θεό συγχώρηση για όλα. Με λόγια απλά και πατρικά τους δίδαξε να μην παραβαίνουν τις εντολές του Θεού και να αγαπούν την προσευχή.

Τους είπε πως η προσευχή είναι η ζωντανή ομιλία του ανθρώπου με τον Θεό και πως δεν πρέπει ποτέ να αμελείται. Τους παρότρυνε να μην παραμελούν τον κανόνα τους, να έχουν αγάπη μεταξύ τους και να καταφεύγουν συχνά στην εξομολόγηση. Παρομοίασε την εξομολόγηση με το κλειδί του παραδείσου, χωρίς το οποίο κανείς δεν μπορεί να εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών.

Τους συμβούλεψε να μην ανακατεύονται σε κοσμικές φροντίδες και να κρατούν πάντοτε στον νου τη μνήμη του θανάτου. Παρέδωσε την αγία του ψυχή στις δεκατέσσερις Σεπτεμβρίου του έτους χίλια επτακόσια σαράντα, ως ουράνιος άνθρωπος και επίγειος άγγελος. Ο τάφος του βρίσκεται στη μονή Σουρβιάς, της οποίας θεωρείται ο δεύτερος κτήτορας μετά τον Όσιο Διονύσιο.

Πολλά θαύματα, παλαιότερα και σύγχρονα, αναφέρονται από τους γέροντες της μονής και από πιστούς των γύρω περιοχών. Δαιμονισμένοι ελευθερώθηκαν, στείρες γυναίκες απέκτησαν παιδιά, και χωριά γλίτωσαν από ακρίδες έπειτα από λιτανεία της τιμίας κάρας του. Στη Σκόπελο γλίτωσαν οι κάτοικοι από φοβερό λοιμό και από καταστροφική ασθένεια που είχε χτυπήσει τα αμπέλια τους.

Στις Πινακάτες ο Άγιος σταμάτησε με τη χάρη του ένα μεγάλο θανατικό που είχε ρίξει το χωριό σε πένθος. Στον Άγιο Γεώργιο του Βελεστίνου έσωσε από βέβαιο χαμό τα πρόβατα ενός ταπεινού βοσκού της περιοχής. Στο Στεφανοβίκειο εξαφάνισε με θαυμαστό τρόπο τους αρουραίους που κατέτρωγαν τα σπαρτά των αγροτών.

Πολλά είναι όμως και τα θαύματα που έκανε προς τους κατοίκους της ίδιας της Μακρινίτσας, όπου είχε ζήσει και ασκητέψει. Στο ψηλότερο μέρος του χωριού βρισκόταν παλιά το αγαπημένο του ασκητήριο, ο τόπος της κρυφής του προσευχής. Ακριβώς εκεί υψώνεται σήμερα η νέα γυναικεία μονή του Αγίου Γερασίμου, που τιμά αδιάκοπα τη μνήμη του.

Κάθε χρόνο, την παραμονή της Μεσοπεντηκοστής, οι πιστοί τηρούν μια συγκινητική παράδοση στην περιοχή του Φυτόκου, κοντά στη Νέα Ιωνία. Η εικόνα και η τίμια κάρα του Αγίου μεταφέρονται πεζή από τη μονή της Μακρινίτσας ως την εκκλησία του χωριού. Το απόγευμα ψάλλεται ο Μέγας εσπερινός της εορτής και το βράδυ γίνεται ολονύκτια αγρυπνία με μεγάλη κατάνυξη.

Το πρωί τελείται πανηγυρική θεία λειτουργία, παρουσία του γέροντος της ιεράς Μονής Φλαμουρίου του Πηλίου.