Όσιος Ιερόθεος ο Νέος ο Ιβηρίτης

Στα παγωμένα νερά του Αιγαίου, σε ένα νησί όπου έστελναν ισόβια εξορία τους κατάδικους, ένας εξαντλημένος ασκητής έσερνε με κόπο τα βήματά του σε ένα μικρό χωράφι. Είχε αφήσει πίσω τα πλούτη της Καλαμάτας, τις σπουδές της Βενετίας και την ησυχία του Άθω, για να τελειώσει τη ζωή του ανάμεσα στους πιο περιφρονημένους ανθρώπους της αυτοκρατορίας. Ο Όσιος Ιερόθεος γεννήθηκε στην Καλαμάτα της Πελοποννήσου, σε χρόνια δύσκολα για το υπόδουλο γένος των Ελλήνων.

Οι γονείς του, ο Δήμος και η Ασημίνα, ήταν άνθρωποι πλούσιοι και βαθιά ευσεβείς, και του χάρισαν μια ανατροφή γεμάτη πίστη και αγάπη για τη μάθηση. Από μικρός έδειξε σπάνια επιμέλεια και φωτεινό μυαλό, καθώς διψούσε να γνωρίσει τη θεία σοφία μέσα από τις επιστήμες αλλά και μέσα από τη μοναχική ζωή. Σπούδασε με ζήλο τη λατινική και την ελληνική γλώσσα, και αφιερώθηκε με πάθος στη μελέτη της φιλοσοφίας.

Όταν οι γονείς του εκοιμήθησαν, ο νεαρός Ιερόθεος βρέθηκε μπροστά σε μια απόφαση που θα όριζε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Η καρδιά του τον τραβούσε στο Άγιον Όρος, στον τόπο που φημιζόταν για τους πολλούς και έμπειρους δασκάλους της πνευματικής ζωής. Έφτασε εκεί με ταπείνωση και υποτάχθηκε σε έναν ερημίτη που ασκήτευε κοντά στο κελί του Αγίου Αρτεμίου, μαθαίνοντας τα πρώτα μυστικά της υπακοής.

Αργότερα προσήλθε στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής Ιβήρων, όπου έλαβε με χαρά το αγγελικό σχήμα και ντύθηκε το μοναχικό ράσο. Σύντομα οι πατέρες τον έστειλαν για υποθέσεις του μοναστηριού στην Κωνσταντινούπολη, και από εκεί τα βήματά του οδηγήθηκαν προς τη Βλαχία. Ο Κύριος φρόντισε να συνεχίσει εκεί τις σπουδές του που είχαν διακοπεί από τις περιστάσεις της ζωής.

Βρήκε δάσκαλο έναν λόγιο Κύπριο μοναχό, κοντά στον οποίο προόδευσε στα γράμματα και στην αρετή. Η ενάρετη πολιτεία του δεν πέρασε απαρατήρητη και κέρδισε την εκτίμηση του Μητροπολίτη Σόφιας Αυξεντίου. Εκείνος τον χειροτόνησε διάκονο, αναγνωρίζοντας τη γνήσια κλίση του στην ιερή διακονία.

Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Βενετία, όπου εμβάθυνε στη γνώση χωρίς ποτέ να χάσει τη μοναχική του ταυτότητα. Όταν επέστρεψε στο Άγιον Όρος, ο Όσιος αναζήτησε την ησυχία και εγκαταστάθηκε κοντά στη Μονή Ιβήρων, στην έρημο της Χάγα. Εκεί παρέδωσε τον εαυτό του σε μια αυστηρή ασκητική πολιτεία, όπως μαρτυρούσαν με θαυμασμό όσοι τον γνώρισαν από κοντά.

Με τη συνεχή νοερά προσευχή του Ιησού καλλιέργησε βαθιά αγάπη για τον πλησίον και γεύτηκε το μυστικό δώρο της χαρμολύπης. Ύστερα από παράκληση του ηγουμένου της Μονής Ιβήρων, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Νεοκαισαρείας Ιάκωβο, ο οποίος ζούσε εκεί αποτραβηγμένος. Η φήμη της αγιότητάς του ξεπέρασε σύντομα τα όρια του Αγίου Όρους και έφτασε ως τη Σκόπελο.

Οι κάτοικοι του νησιού δεν είχαν ιερέα και τον παρακαλούσαν με δάκρυα να κατέβει κοντά τους. Ο φιλάνθρωπος ασκητής εγκατέλειψε την αγαπημένη του ησυχία, για να μην αφήσει τον λαό του Θεού χωρίς ποιμένα. Τέλεσε εκεί τις θείες λειτουργίες και κήρυξε τον λόγο του Ευαγγελίου επί οκτώ ολόκληρα χρόνια.

Είχε κοντά του και τους Αγιορείτες μαθητές του, τον ιερομόναχο Μελέτιο και τους μοναχούς Ιωάσαφ και Συμεών. Καθώς διέκρινε με προορατικό χάρισμα ότι το τέλος του πλησίαζε, αποφάσισε να αποσυρθεί ξανά στην απόλυτη ερημία και τη μοναξιά. Πήρε μαζί του τρεις πιστούς μαθητές και κατέφυγε στο νησί Γιούρα, εκεί όπου έστελναν τους καταδικασμένους σε ισόβια εξορία.

Εξαντλημένος από τις πολυχρόνιες νηστείες, τις ολονύκτιες αγρυπνίες και τις σωματικές ασθένειες, μόλις που μπορούσε να περπατήσει σε ένα μικρό χωράφι κοντά στην καλύβη του. Δεν ζητούσε ανάπαυση, αλλά συνέχιζε να προσεύχεται και να ευχαριστεί τον Κύριο για όλα. Παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Θεό κατά το έτος χίλια επτακόσια σαράντα πέντε, και οι μαθητές του τον ενταφίασαν με ευλάβεια στο ίδιο νησί.

Ύστερα από τρία χρόνια, η τιμία του κεφαλή μεταφέρθηκε στη Μονή Ιβήρων, για να γίνει πηγή αγιασμού και παρηγοριάς. Πολλοί άρρωστοι και ταλαιπωρημένοι από βαριές σωματικές δοκιμασίες θεραπεύτηκαν με τις πρεσβείες του. Έτσι ο ταπεινός ασκητής της Καλαμάτας έγινε φωτεινό καύχημα της Ιβήρων και ολόκληρου του Αγίου Όρους.