Οι τρεις παρθένες αδελφές της Βιθυνίας

Τρεις αδελφές της σάρκας έγιναν τρεις αδελφές του πνεύματος, και μαζί ανέβηκαν σε έναν έρημο λόφο κοντά στα Πύθια θερμά λουτρά για να ζήσουν μόνο για τον Χριστό. Όταν τις έσυραν μπροστά στον έπαρχο Φρόντωνα, η Μηνοδώρα, χτυπημένη ώρες ολόκληρες από τέσσερις δημίους, φώναξε πως ήδη πρόσφερε τον εαυτό της θυσία στον Θεό της. Η Μηνοδώρα, η Μητροδώρα και η Νυμφοδώρα κατάγονταν από τη Βιθυνία και έζησαν στα χρόνια του Γαλέριου Μαξιμιανού.

Ήταν όμορφες κατά την ψυχή και κατά το σώμα, στολισμένες με τη σωφροσύνη που συνιστά ο απόστολος Παύλος προς τον Τιμόθεο. Δεν τις ενδιέφεραν τα πλεξίματα των μαλλιών, τα χρυσά κοσμήματα ή τα πολυτελή ρούχα του κόσμου. Αγάπησαν την παρθενία και θέλησαν να φυλάξουν καθαρά τα σώματα και τις ψυχές τους για τον ουράνιο Νυμφίο.

Εγκατέλειψαν την πατρίδα τους, εγκαταστάθηκαν σε έναν ψηλό και έρημο λόφο και αφιέρωσαν τη ζωή τους στη νηστεία και στην προσευχή. Η σιωπή της ερήμου έγινε για εκείνες το πιο γλυκό κελί. Η ομόνοιά τους κατά το πνεύμα ήταν μεγαλύτερη από τη συγγένεια του αίματος.

Στον απομονωμένο εκείνο τόπο οι τρεις αδελφές καλλιέργησαν τις αρετές και απέκτησαν παρρησία ενώπιον του Θεού. Με τις προσευχές τους θεράπευαν αρρώστιες ψυχικές και σωματικές, και πλήθος κόσμου άρχισε να ανεβαίνει στον λόφο τους για παρηγοριά. Η φήμη τους έφτασε γρήγορα στα αυτιά του Φρόντωνα, του ηγεμόνα της Βιθυνίας, ο οποίος έστειλε στρατιώτες να τις συλλάβουν και να τις φέρουν μπροστά του.

Όταν στάθηκαν στο δικαστήριό του, ο έπαρχος προσπάθησε πρώτα με κολακείες να τις πείσει να αρνηθούν τον Χριστό. Τους υποσχέθηκε τιμές, πλούτη, ευγενείς συζύγους και την εύνοια του αυτοκράτορα, αν μόνο θυσίαζαν στα είδωλα. Η Μηνοδώρα του απάντησε πως ο Θεός τις έπλασε κατ' εικόνα του και πως κανέναν άλλον δεν προσκυνούν.

Η Μητροδώρα πρόσθεσε πως δεν ωφελεί τον άνθρωπο να κερδίσει όλον τον κόσμο και να ζημιωθεί την ψυχή του. Η μικρότερη, η Νυμφοδώρα, δήλωσε πως, ακόμη και αν συγκέντρωνε όλα τα όργανα βασανισμού της οικουμένης, ποτέ δεν θα τις χώριζε από τον Χριστό. Μπροστά στην ομόψυχη απάντησή τους ο ηγεμόνας έχασε την ψυχραιμία του.

Ο Φρόντων στράφηκε πρώτα στη μεγαλύτερη αδελφή, ελπίζοντας πως, αν λυγίσει εκείνη, θα ακολουθήσουν και οι μικρότερες. Διέταξε να απομακρύνουν τις δύο νεότερες και να γυμνώσουν τη Μηνοδώρα μπροστά στο πλήθος. Τέσσερις δήμιοι την έδειραν με μαστίγια επί δύο ώρες, ενώ ο κήρυκας φώναζε να τιμήσει τους θεούς και τον αυτοκράτορα.

Η μάρτυρας, αντί να λυγίσει, αναφώνησε πως ήδη προσφέρει ολόκληρη τον εαυτό της θυσία ζώσα στον Θεό της. Τότε οι δήμιοι συνέχισαν με μεγαλύτερη αγριότητα, χτυπώντας ανελέητα κάθε σημείο του σώματός της. Οι αρθρώσεις της συντρίφτηκαν, τα κόκαλά της έσπασαν και η σάρκα της ξεσχίστηκε από τις πληγές.

Παρά τους τρομερούς πόνους, η Μηνοδώρα τα υπέμενε όλα με γαλήνη, σαν να ήταν το σώμα κάποιου άλλου. Στο τέλος ύψωσε τη φωνή της από τα βάθη της καρδιάς της και είπε στον Κύριο Ιησού Χριστό πως είναι η χαρά και η ελπίδα της, παρακαλώντας τον να δεχθεί με ειρήνη την ψυχή της. Με αυτά τα λόγια παρέδωσε το πνεύμα της και έφτασε κοντά στον ουράνιο Νυμφίο, καλυμμένη ολόκληρη με πληγές αντί για κοσμήματα.

Τέσσερις ημέρες αργότερα ο έπαρχος κάλεσε στο δικαστήριό του τη Μητροδώρα και τη Νυμφοδώρα. Πρόσταξε να φέρουν και να αποθέσουν στα πόδια τους το γυμνό σώμα της μεγαλύτερης αδελφής, ολόκληρο γεμάτο πληγές και συντριμμένο από τα χτυπήματα. Πίστευε πως η φοβερή εκείνη όψη θα τσάκιζε τη γενναιότητα των δύο νεότερων κοριτσιών.

Όλοι οι παρόντες δάκρυσαν από φυσική συμπόνια, μόνο η καρδιά του δικαστή έμενε σκληρή σαν πέτρα. Οι δύο αδελφές, αντί να δειλιάσουν, μακάρισαν τη μεγαλύτερή τους που ήδη ευφραινόταν στον νυμφώνα του Χριστού. Του ζήτησαν να μην αργήσει άλλο και να τις αξιώσει του ίδιου δρόμου, χωρίς νέους πειρασμούς και κολακείες.

Ο έπαρχος, βλέποντας πως δεν λυγίζουν, διέταξε να κρεμάσουν τη Μητροδώρα και να της καίνε τις σάρκες με αναμμένους πυρσούς. Δύο ολόκληρες ώρες βασανιζόταν εκείνη σιωπηλή, με τα μάτια υψωμένα προς τον ουρανό. Έπειτα την κατέβασαν και τη χτύπησαν με σιδερένιες ράβδους έως ότου παρέδωσε την ψυχή της στον αγαπημένο της Κύριο.

Έμεινε τελευταία η Νυμφοδώρα, και μπροστά της βρίσκονταν τώρα τα δύο μαρτυρικά σώματα των αδελφών της. Ο Φρόντων υποκρίθηκε πως λυπάται τη νεότητα και την ομορφιά της, και της υποσχέθηκε με γλυκά λόγια τιμές και πλούτη, αν θυσίαζε στα είδωλα. Η αγία νεαρή αδελφή περιφρόνησε τις δελεαστικές υποσχέσεις και θύμισε τον λόγο του Δαβίδ, πως τα είδωλα είναι έργα ανθρώπινων χεριών και όμοιοι με αυτά γίνονται όσοι τα προσκυνούν.

Τότε ο έπαρχος διέταξε να την κρεμάσουν γυμνή και να ξεσχίζουν το σώμα της με σιδερένια νύχια. Εκείνη ούτε φώναξε ούτε στέναξε, μόνο τα χείλη της κινούνταν σιωπηλά στην προσευχή. Στις τελικές απειλές απάντησε πως ήδη πρόσφερε τον εαυτό της θυσία και πως ο θάνατος γι' αυτήν είναι κέρδος.

Ο δικαστής τελικά πρόσταξε να τη χτυπήσουν με σιδερένιες ράβδους μέχρι θανάτου, και έτσι παρέδωσε και εκείνη την ψυχή της. Διέταξε ύστερα να ριχτούν τα τρία σώματα στη φωτιά, όμως δυνατή βροχή έσβησε τη φλόγα και κεραυνός κατέκαψε τον ίδιον τον έπαρχο μαζί με τους υπηρέτες του. Οι χριστιανοί παρέλαβαν τα άγια λείψανα και τα έθαψαν με τιμές κοντά στα θερμά λουτρά της Πιθίας.