Tre motrat e virgjëra të Bitinisë

Tri motra të mishit u bënë tri motra të shpirtit dhe së bashku u ngjitën në një kodër të shkretë pranë banjave të nxehta pithiane për të jetuar vetëm për Krishtin. Kur u tërhoqën zvarrë para prefektit Frontos, Minodora, e rrahur për orë të tëra nga katër xhelatë, bërtiti se ajo tashmë e kishte ofruar veten si flijim për Zotin e saj. Minodora, Mitrodora dhe Nymphodora erdhën nga Bitinia dhe jetuan në vitet e Galerius Maximianus. Ata ishin të bukur në shpirt dhe në trup, të stolisur me maturinë që i rekomandoi apostulli Pal Timoteut. Ata nuk ishin të interesuar për flokët me gërsheta, bizhuteritë prej ari apo veshjet luksoze të botës. Ata e donin virgjërinë dhe donin të mbanin trupin dhe shpirtin e tyre të pastër për Dhëndrin qiellor. Ata lanë vendlindjen, u vendosën në një kodër të lartë e të shkretë dhe ia kushtuan jetën agjërimit dhe lutjes. Heshtja e shkretëtirës u bë për ta qelia më e ëmbël. Njëshmëria e tyre në shpirt ishte më e madhe se lidhja farefisnore e gjakut. Në atë vend të izoluar, të tre motrat kultivuan virtytet dhe fituan hir përpara Perëndisë. Me lutjet e tyre, sëmundjet mendore dhe fizike u shëruan dhe një mori njerëzish filluan të ngjiteshin në kodrën e tyre për ngushëllim. Fama e tyre arriti shpejt në veshët e Frontit, sundimtarit të Bitinisë, i cili dërgoi ushtarë për t'i arrestuar dhe për t'i sjellë para tij. Kur ata qëndruan para gjykatës së tij, prefekti u përpoq fillimisht me lajka t'i bindte ata të mohonin Krishtin. Ai u premtoi atyre ndere, pasuri, gra fisnike dhe favorin e perandorit, vetëm nëse do t'u bënin flijime idhujve. Minodora u përgjigj se Zoti i krijoi sipas shëmbëlltyrës së tij dhe se ata nuk adhurojnë askënd tjetër. Mitrodora shtoi se njeriu nuk i bën dobi të fitojë gjithë botën dhe të humbasë shpirtin. Më e reja, Nymphodora, deklaroi se edhe sikur të mblidhte të gjitha instrumentet e torturës në botë, nuk do t'i ndante kurrë nga Krishti. Përballë përgjigjes së tyre unanime, sundimtari humbi durimin. Fronto iu drejtua fillimisht motrës së madhe, me shpresën se nëse ajo përkulej, do ta ndiqnin më të voglat. Ai urdhëroi që dy vajzat e vogla të hiqeshin dhe Minodora të zhvishej para turmës. Katër xhelatët e fshikulluan për dy orë, ndërsa lajmëtari bërtiste për të nderuar perënditë dhe perandorin. Martirja, në vend që të përkulej, thirri se tashmë po i ofronte të gjithë veten si fli të gjallë Zotit të saj. Pastaj xhelatët vazhduan me egërsi më të madhe, duke goditur pa mëshirë çdo pjesë të trupit të saj. Nyjet e saj ishin shtypur, kockat i ishin thyer dhe mishi i saj ishte shqyer nga plagët. Pavarësisht dhimbjeve të tmerrshme, Minodora i duroi të gjitha me qetësi, sikur të ishte trupi i dikujt tjetër. Në fund, ajo ngriti zërin nga thellësia e zemrës dhe i tha Zotit Jisu Krisht se ai është gëzimi dhe shpresa e saj, duke iu lutur që ta merrte shpirtin e saj në paqe. Me këto fjalë ajo dorëzoi shpirtin dhe iu afrua Dhëndrit qiellor, i mbuluar tërësisht me plagë në vend të xhevahireve. Katër ditë më vonë prefekti thirri Mitrodorën dhe Nimfodorën në gjykatën e tij. Ai urdhëroi që trupin e zhveshur të motrës së madhe, të gjithë të mbuluar me plagë dhe të shtypur nga goditjet, ta sillnin dhe ta vendosnin te këmbët e tyre. Ajo mendoi se kjo pamje e frikshme do të dërrmonte trimërinë e dy vajzave më të vogla. Të gjithë të pranishmit derdhën lotë dhembshurie natyrore, vetëm zemra e gjykatësit mbeti e fortë si guri. Dy motrat, në vend që të trembeshin, bekuan më të madhin e tyre që tashmë po i gëzohej nimfës së Krishtit. I kërkuan të mos vononte më dhe t'i kërkonte në të njëjtën rrugë, pa tundime e lajka të reja. Prefekti, duke parë se ata nuk u përkulën, urdhëroi që Mitrodora të varej dhe mishi i saj të digjej me pishtarë të ndezur. Për dy orë të tëra ajo u torturua në heshtje, me sytë e ngritur drejt qiellit. Pastaj e zbritën dhe e rrahën me shufra hekuri derisa ia dorëzoi shpirtin Zotit të saj të dashur. E fundit mbeti Nimfodora dhe para saj tani shtrihen dy trupat martirë të vëllezërve të saj. Frondo bëri sikur i vinte keq për rininë dhe bukurinë e saj dhe i premtoi ëmbëlsisht nderet dhe pasuritë e saj, nëse do t'u bënte fli idhujve. Motra e re e shenjtë përçmoi premtimet tunduese dhe kujtoi fjalët e Davidiit, se idhujt janë vepër e duarve njerëzore dhe ata që i adhurojnë bëhen si ata. Pastaj prefekti urdhëroi ta varnin lakuriq dhe t'i copëtonin trupin me kthetra hekuri. Ajo as qante, as rënkonte, vetëm buzët i lëviznin në heshtje në lutje. Kërcënimeve të fundit ajo iu përgjigj se tashmë e kishte ofruar veten si kurban dhe se vdekja për të ishte fitim. Më në fund gjykatësi urdhëroi që ta rrihnin për vdekje me shufra hekuri dhe kështu edhe ajo dorëzoi shpirtin. Më pas ai urdhëroi që të tre kufomat të hidheshin në zjarr, por shiu i madh e shuajti flakën dhe rrufeja përpiu vetë prefektin së bashku me shërbëtorët e tij. Të krishterët morën lipsanin e shenjtë dhe i varrosën me nder pranë banjave të nxehta të Pithias.