Joakimi dhe Anna, prindërit e Hyjlindës

Pesëdhjetë vjet të tëra jetuan së bashku pa fëmijë, duke mbajtur heshtjen e shtëpisë së tyre si një barrë e rëndë para syve të gjithë Izraelit. Kur kryeprifti hodhi poshtë dhuratat e Joakimit në tempull, ai iku në shkretëtirë dhe agjëroi dyzet ditë, duke e ujitur lutjen e tij me lot. I drejti Joakim vinte nga fisi i Judës dhe nga shtëpia e mbretit Davidi, ndërsa Ana nga fisi i Levit dhe ishte e bija e priftit Matan. Çifti jetoi në Nazaret të Galilesë, në devotshmëri, frikë nga Zoti dhe respektim besnik i të gjitha urdhërimeve të ligjit. Ata kishin pasuri materiale, por e shpërndanin me kujdes, duke i dhënë gjithmonë një pjesë tempullit dhe një pjesë të varfërve. Pavarësisht nga jeta e tyre e drejtë, mungesa e fëmijëve u konsiderua një mallkim dhe turp në sytë e njerëzve dhe i ndoqi ata si një murtajë e pandërprerë. Por ata kurrë nuk u ankuan kundër Perëndisë, por me përulësi vazhduan të kërkojnë mëshirën e tij. Zemrat e tyre mbetën të hapura ndaj shpresës, edhe pse vitet kaluan pa përgjigje nga qielli. Në një festë të madhe, Joakimi u ngjit në tempullin e Jeruzalemit për të ofruar dhuratat e tij bashkë me izraelitët e tjerë. Por kryeprifti refuzoi t'i pranonte, duke thënë se një burrë pa fëmijë nuk ka bekimin e Zotit dhe nuk meriton të bëjë kurban. Një jude nga fisi i Rubenit e shau më tej, duke thënë se ai nuk ishte i denjë të qëndronte para tij në flijim. I lënduar dhe i turpëruar thellë, Joakimi nuk u kthye në shtëpinë e tij, por u tërhoq në shkretëtirë, ku kullosnin kopetë e tij. Ai mbeti vetëm, kujtoi paraardhësin e tij Abrahamin dhe iu lut Zotit që t'i tregonte të njëjtën mëshirë. Për dyzet ditë ai nuk shijoi bukën, duke thënë se lotët e tij do të jenë ushqimi i tij dhe shkretëtira shtëpia e tij. Ndërkohë, Anna, sapo dëgjoi për turpin e tempullit dhe për ikjen e burrit të saj, shpërtheu në të qara të pandërprera në shtëpi. Shërbëtorja e saj Judith u përpoq ta ngushëllonte, por pikëllimi i saj ishte aq i thellë sa deti. Në një moment, Ana doli në kopshtin e saj dhe u ul nën një pemë dafine, për të marrë frymë nga dhimbja. Ai ngriti sytë drejt qiellit dhe pa në pemë një fole me zogj të vegjël që kërkonin ushqimin e tyre. Ky imazh ia grisi edhe më shumë zemrën dhe ajo filloi të vajtonte për vetminë e saj. Ai tha se nuk mund të krahasohet as me pulat, as me kafshët, as me tokën, të cilat të gjitha i japin fryte Krijuesit të tyre. Ndërsa ajo iu lut Zotit të kujtonte Sarën dhe Anën e profetit Samuel, një engjëll u shfaq dhe i njoftoi asaj lindjen e një vajze të bekuar. Në të njëjtën kohë, një engjëll i Zotit iu shfaq Joakimit në shkretëtirë, me të njëjtin premtim të gëzueshëm. Të dy bashkëshortët u takuan në Portën e Bukur të tempullit dhe së bashku njohën mrekullinë e madhe. Kështu lindi Hyjlindësja, parim dhe konsull i shpëtimit tonë. Kur ajo ishte tre vjeç, prindërit e saj ia plotësuan dëshirën dhe ia kushtuan tempullit të Zotit me qirinj të ndezur dhe këngë. Pas përkushtimit të vajzës së tyre, prindërit e drejtë vazhduan jetën me agjërim, lutje të pandërprerë dhe lëmoshë për të varfërit e Nazaretit dhe Jeruzalemit. Joakimi fjeti i qetë pak vite më vonë, ndërsa Hyjlindëse tashmë jetonte në tempullin e Zotit, në moshën rreth tetëdhjetë vjeçare. Ana, duke mbetur e ve, la Nazaretin dhe erdhi në Jeruzalem, për të qenë pranë vajzës së saj Më të Shenjtë dhe shtëpisë së Perëndisë. Ajo jetoi atje për dy vjet me lutje të vazhdueshme në tempull dhe ia dorëzoi paqësisht shpirtin Zotit në moshën shtatëdhjetë e nëntë vjeç. Kisha jonë e shenjtë i quajti Theopatores, sepse nga vajza e tyre lindi në mish Shpëtimtari i botës. Kujtimi i tyre përkujtohet të nesërmen e lindjes së Virgjëreshës, si një himn falënderimi për prindërit që u bënë shkaku i gëzimit universal. Historia u mëson atyre se durimi në mundime dhe lutja e përulur përfundimisht hapin qiejt. Sot ato luten me zjarr nga ato çifte që i kërkojnë Zotit dhuratën e riprodhimit dhe një familje të bekuar.