I bekuar Nikita i Fshehuri i Kostandinopojës

Në zemër të Kostandinopojës, mes zhurmës së kryeqytetit perandorak, jetonte një njeri që hapte portat e tempujve vetëm me fuqinë e lutjes së tij. Nëpunësi i bekuar Nikita madje mundi të sillte të gjallë një prift të fjetur përpara dhjakut Sozontas, që të pajtoheshin dy klerikët armiqësor. Ai lindi dhe u rrit nga prindër fisnikë në mbretëri dhe jetoi gjoja në botë, por fshehtas i shërbeu Perëndisë me një saktësi të tillë që hiri e pushtoi qartë. Kur ai erdhi në tempuj në mesnatë për t'u lutur, dyert u hapën vetë, pa i prekur një dorë njeriu. Mbi kokën e tij zbriste një dritë e paprekshme, si një qiri i ndezur, dhe ndriçonte të gjithë zonën e kishës. Bashkëkohësit e quanin të Fshehur, sepse ai arriti të arrinte përsosmërinë shpirtërore në kaosin e qytetit, pa dyshuar askush rreth tij për madhështinë e shenjtërisë së tij. Jeta e tij iu zbulua besimtarëve përmes një ngjarjeje të mrekullueshme, e cila dukej si një vegim, por në fakt ndodhi brenda tempujve të kryeqytetit. Në atë qytet jetonte edhe një prift i devotshëm dhe një dhjak i quajtur Sozon, të cilët në fillim e donin njëri-tjetrin me një dashuri të pastër shpirtërore. Por nën ndikimin e ligësisë demonike dashuria e tyre u shndërrua në armiqësi dhe ata u ndanë prej kohësh në zemërim. Më në fund prifti vdiq, pa pasur kohë të pajtohej me vëllanë e tij dhe dhjaku mbeti me një traumë të rëndë në shpirt. E mundonte pandërprerë ndërgjegjja, sepse nuk e kishte shuar inatin me falje sa ishte gjallë bashkëministri. Kështu ai filloi të kërkonte një baba shpirtëror të aftë për të mbajtur barrën e rrëfimit të tij dhe për të gjetur shërimin për plagën e tij. Ai endej nëpër vende të shkreta, derisa gjeti një plak të virtytshëm dhe të matur, të cilit i zbuloi gjithë pasionin e tij. Plaku e dëgjoi me vëmendje, i kujtoi fjalën e Zotit se kush kërkon merr dhe kush troket i hapet. Pastaj përgatiti një letër të vulosur dhe iu besua një mision i çuditshëm mbretëreshës. Ai e urdhëroi të kthehej në Kostandinopojë dhe të qëndronte natën para portave të bukura të Shën Sofisë. Kë e shihte i pari duke u afruar atje, atij iu desh t'i bënte sexhde dhe t'ia dorëzonte letrën e vulosur me përulësi. Dhjaku u bind pa hezitim dhe arriti natën në dyert e mëdha të tempullit të Perëndisë Sofia. Pas pak ai pa një burrë që ecte i qetë drejt oborrit dhe ky ishte i bekuar Nikita. Ajo ra në këmbët e tij, e përqafoi, i dha letrën dhe zbuloi trishtimin që e përpiu. Shenjtori e lexoi letrën dhe sytë iu mbushën me lot nga përgjegjësia e tmerrshme që i kishte ngarkuar plaku. Ai rrëfeu se detyra ishte përtej fuqive të tij, por duke u mbështetur në lutjet e atij që e dërgoi, pranoi të merrte atë që i kërkohej. Ai qëndroi para portave të tempullit, ngriti duart drejt qiellit dhe pëshpëriti fjalë lutjeje. Pastaj u gjunjëzua dhe mbështeti ballin mbi dheun. Kur u ngrit në këmbë, foli me zë të lartë fjalën: Zot, na hap dyert e mëshirës sate. Menjëherë propilea e tempullit të madh u hap vetvetiu, sikur të shtyhej nga një dorë e padukshme, dhe Nikita e çoi dhjakun në narteks. Ai la Sozontën pa lëvizur në prag dhe vetë bëri një pendesë të thellë te portat e kishës. Dyert përsëri u bindën dhe u hapën, dhe ai shkoi në mes të tempullit për t'u lutur. Pastaj një llambë e ndezur zbriti nga tavani mbi kokën e tij dhe ndriçoi të gjithë vendin me një shkëlqim qiellor. Ai iu drejtua altarit, ku dyert u hapën përsëri para hapave të tij. Ai u përkul në heshtje, u lut dhe më pas iu drejtua dhjakut, ndërsa të gjitha portat u mbyllën në heshtje pas tij. Sozoni dridhej nga frika dhe nuk guxonte të afrohej, sepse fytyra e burrit shkëlqente si engjëll. Ai mendonte nëse ishte një engjëll i shndërruar në njeri. Por i bekuari i dalloi llogaritë e tij. Ai i tha me përulësi se ishte një njeri prej mishi e gjaku, i lindur dhe rritur në një shtëpi të ndershme në të njëjtin qytet. Ai shtoi se hiri i Zotit, kur të dojë, vepron mrekullisht edhe në dobësinë njerëzore. Më pas u nisën së bashku për në treg, dhjaku e ndiqte në heshtje. Ata arritën në tempullin e Hyjlindëses së Shenjtë, ku me lutjen e shenjtorit portat u hapën përsëri vetë. Pasi u lutën brenda tempullit, ata dolën jashtë dhe dyert u mbyllën në heshtje pas tyre. Sozoni shikoi se çfarë po ndodhte dhe tha me vete vetëm Zot ki mëshirë. Prej andej ata u drejtuan drejt tempullit të Blachernae dhe kursi i tyre ishte aq i shpejtë sa dukej si fluturimi i zogjve gjatë natës. Para portave të Blacherna, i bekuari qau përsëri dhe u lut, dhe menjëherë tempulli u hap gjerësisht. E vendosi dhjakun në prag dhe e urdhëroi të shikonte me kujdes brenda. Ai vetë hyri, u gjunjëzua dhe filloi të lutej me zjarr para faltores. Më pas, dhjaku pa në tempull një dritë të shkëlqyeshme që përmbyti të gjithë hapësirën dhe ndriçoi çdo cep. Një dhjak i ndritur doli nga shenjtërorja dhe ndezi të gjithë kishën me një hap të qetë dhe priftëror. Pas pak u shfaq një valle e priftërinjve të veshur me uniforma të bardha, të cilët qëndruan në mes të tempullit. Pastaj u shfaq një vallëzim tjetër i priftërinjve me rroba të kuqe dhe të gjithë së bashku kënduan himne qiellore dhe të pazakonta. Sozoni nuk mundi të ruante asnjë himn në kujtesën e tij, veç alelujës, që jehonte ëmbël dhe pandërprerë. Kur shenjtori mbaroi lutjen e tij, thirri dhjakun dhe i kërkoi të hynte pa frikë. Ai e urdhëroi të shqyrtonte vallen e majtë dhe të gjente priftin me të cilin ishte grindur. Sozoni kërkoi me kujdes, por armikun nuk e gjeti aty. Atëherë shenjtori i tha të shikonte korin e duhur, ku qëndronin priftërinjtë e denjë. Aty ai njohu menjëherë bashkëministrin e tij të fjetur dhe ia tregoi me emocion njeriut të Perëndisë. Nikita e urdhëroi që t'i afrohej priftit dhe t'i tregonte se Nikita stacionari është duke qëndruar jashtë tempullit dhe po e fton. Dhjaku iu bind, e kapi priftin nga dora e djathtë dhe e çoi te pragu, ku tashmë kishte dalë i bekuari. Me butësi dhe me zë të ulët shenjtori i tha plakut të fliste me vëllain e tij dhe të ndalonte armiqësinë që ekzistonte mes tyre. Menjëherë dy klerikët ranë në gjunjë përballë njëri-tjetrit dhe me lot shkëmbyen fjalë faljeje. Ata zgjidhën hidhërimin e tyre të vjetër dhe përqafuan njëri-tjetrin me dashuri të sinqertë. Prifti pastaj hyri përsëri në tempull dhe zuri vendin e tij në valle, ndërsa Nikita u pendua në prag. Portat u mbyllën para tyre dhe i bekuari u kthye me Sozontën gjatë kthimit. Nata ishte e qetë dhe e bekuar. Pasi ecën së bashku për pak, i bekuari Nikita iu drejtua dhjakut dhe i foli me butësi atërore. Ai i tha që ta ruante shpirtin për vete dhe për përfitimin e tij shpirtëror. Ai gjithashtu urdhëroi plakun që e kishte dërguar të mësonte se pastërtia e lutjeve të tij dhe shpresa e tij te Zoti mund të ringjallte edhe të vdekurit. Me këto fjalë shenjtori u zhduk para syve të habitur të Sozontos. Dhjaku ra në sexhde aty ku shkelën këmbët e atij njeriu të mrekullueshëm dhe u kthye te plaku plot frikë e gëzim. Ai lavdëroi dhe falënderoi Zotin, i cili i kishte dhënë mundësi të pajtohej me vëllanë e tij të fjetur në një mënyrë kaq paradoksale dhe të mbinatyrshme. E gjithë kjo ndodhi me ambasadat e shërbëtorit të fshehtë të Zotit, Nikita stacionistit, i cili i pëlqeu aq shumë Zotit mes njerëzve dhe zhurmës së botës. Kujtimi i tij nderohet nga Kisha në datën e nëntë shtator të çdo viti me nderim dhe gëzim shpirtëror.