Severiano dhe mrekullia në rrugën e zisë

Një zot i pasur i Sebasteas po ecte rrugëve i gjakosur, me një fytyrë të gëzuar dhe i bekonte plagët e tij si të ishin stoli mbretërore. Pak më parë kishte vizituar në burg Dyzet Dëshmorët dhe i kishte brohoritur në liqenin e madh të ngrirë të martirizimit të tyre. Severianus jetoi në vitet e Licinius, në një kohë kur rrëfimi i Krishtit u pagua me gjak. Ai rridhte nga një familje fisnike dhe ua shpërndante pasurinë të varfërve dhe të krishterëve që po shkriheshin nëpër burgje. Ai udhëhoqi shumë drejt besimit dhe shumë i forcoi në kohën e sprovës. Ai zbriste shpesh në biruca, ulej pranë të burgosurve dhe u fliste atyre për jetën e përjetshme. Kur Dyzet Dëshmorët u çuan në liqen, ai tashmë kishte ndezur në zemrat e tyre zjarrin e dashurisë hyjnore. Pas përfundimit të tyre, Agricolaus u zëvendësua nga Lisia mizor, i cili përhapi frikë dhe vdekje. Kishte ardhur koha që Severianus të rrëfente dhe ai vetë ishte gati me gjithë shpirt. Shpifësit vrapuan te sundimtari dhe e akuzuan sundimtarin për përbuzjen e perëndive dhe duke çuar turma drejt besimit të të Kryqëzuarit. Lisia dërgoi ushtarë për ta marrë, por Severiani as që priti t'i trokisnin në derë. Ai doli i vetëm në gjykatë dhe foli me një guxim që ngriu të pranishmit. Ai i tha sundimtarit se humbja e tij nuk ishte e mjaftueshme për të dhe tani ai kërkoi të rrëzonte më shumë shpirtra. Ai shtoi gjithashtu se për besimtarët e Krishtit jeta është Zot dhe vdekja bëhet fitim i vërtetë. Sundimtari heshti për një çast, sikur të peshonte zemërimin para se të shpërthente. Pastaj i bëri shenjë dëshmitarit dhe urdhëroi ta fshikullonin me gjymtyrët e një kau, që të mësonte se si i flasin nënshtetasit zotërisë. Ndërsa goditjet binin rëndë, Severian këndoi psalme dhe falënderoi Krishtin për privilegjin e vuajtjes në emrin e Tij. Fytyra e tij u ndriçua sikur të ishte në një festival dhe jo në një dhomë torture. Kur xhelatët u lodhën, Lisia urdhëroi që ta varnin në një pemë dhe t'i grisnin mishin me kthetra hekuri. Gjaku rridhte si një përrua, por martiri po i lutej me zjarr Krishtit për forcë për të përfunduar luftën e tij. Ai po i kërkonte Zotit që të shtypte krahun e të ligjve dhe t'i fiksonte zemrën për rrëfimin. Ndërsa e çuan në burg, ai i foli turmës me një fytyrë të qetë dhe të ndritshme, megjithëse i gjithë trupi i tij ishte një plagë e hapur. Ai u tha njerëzve të mos e mëshironin, sepse plagët e tij ishin më të çmuara për të se çdo gëzim tokësor dhe rrëfimi më i lartë se çdo detyrë mbretërore. Ai iu lut të krishterëve të fshehur në audiencë që të ngriheshin dhe të mos kishin frikë as nga shpata, as zjarri, as nga kafshët e egra. Në burg ai përqafoi me lot vendin ku ishin mbajtur Dyzet Dëshmorët, miqtë dhe bashkëluftëtarët e tij të dashur. Ai qëndroi atje pesë ditë, duke jetuar në qelinë e errët sikur të ishte në një dhomë të ndritshme nimfash. Sundimtari e thirri përsëri dhe u përpoq ta joshë me fjalë të ëmbla, duke u shtirur dhembshuri për rininë dhe fisnikërinë e tij. Por Severian i kërkoi që të shtonte torturat, sepse asgjë nuk do ta ndante kurrë nga Krishti. Lisia u tërbua dhe urdhëroi t'i thyhej gojën me gurë që të mos shqiptonte më atë emër. Martiri iu përgjigj me buzë të përgjakur se ata që strehojnë demonë në shpirtin e tyre nuk mund ta durojnë tingullin e emrit të Shpëtimtarit. E varën sërish në pemë dhe e shqyen sërish me kthetra hekuri, ndërsa gjaku lyente tokën. Një plagë të vetme që ai e konsideroi vërtet të dhimbshme, atë që do ta ndante nga Zoti i jetës. Atëherë sundimtari mendoi për një torturë të re dhe e çoi te muri i qytetit. I lidhën një gur të rëndë në qafë dhe një tjetër në këmbë dhe e varën lart mbi tokë. Aty atleti trim e dorëzoi shpirtin në duart e Krishtit Luftëtar. Natën disa të krishterë u ngjitën fshehurazi në mur dhe e rrëzuan trupin e shtatë të martirit me nderim. Duke kënduar psalme, ata e çuan reliktin e shenjtë në vendin ku dikur jetonte Severianus. Banorët e fshatit dolën bashkë, të rinj e të vjetër, për të takuar lipsanin e shenjtë. Ata vrapuan pranë njëri-tjetrit, për të qenë të parët që do të kapnin bekimin e shërbëtorit shumë të munduar të Zotit. Vetëm një grua, gruaja e një shërbëtori të shenjtorit, mbeti në shtëpi duke mbajtur zi për trupin e pajetë të burrit të saj. Me lot ajo i foli atij si të gjallë dhe i tha të ngrihej për të mirëpritur zotërinë e tij që po afrohej. Sapo ajo mbaroi së foluri, i vdekuri u ngrit nga shtrati i vdekjes si të ishte zgjuar nga gjumi. Menjëherë doli në rrugë, takoi bartësit e relikteve dhe ra me gëzim për të përqafuar trupin e shenjtorit. Turma u shtang nga mrekullia dhe lavdëroi Zotin me një zë. Në fshat shpërtheu një mosmarrëveshje për vendin e varrimit, pasi të gjithë donin që shenjtori të ishte pranë shtëpisë së tyre. Mbi lipsane ishte një kurorë e thurur me lule të bukura të fushës. Papritur u shfaq një shqiponjë, e cila kapi kurorën dhe fluturoi pak më larg, për t'u ulur përsëri në tokë. Të gjithë ndoqën rrugën e zogut dhe e kuptuan se Zoti po shfaqte vullnetin e Tij me këtë shenjë. Shqiponja i çoi ngadalë në një shkretëtirë aty pranë dhe u ndal në një mal të lartë dhe të bukur. Ai e la kurorën aty dhe u zhduk nga sytë e tyre, sikur të kishte kryer misionin e tij. Fshatarët e devotshëm e kuptuan mesazhin hyjnor dhe e varrosën lipsane me nder të madh në majë të malit. Prej asaj kohe në varrin e dëshmorit filluan të ndodhin shumë shërime të mrekullueshme të pacientëve. Shërbëtori i ringjallur jetoi edhe pesëmbëdhjetë vjet të tjera, duke mos u larguar kurrë nga varri i zotërisë së tij.