Profeti Moisi Theoptis

Gjatë një kohe kur Faraoni kishte urdhëruar të thereshin të gjitha foshnjat meshkuj të hebrenjve, një nënë e mbylli fëmijën e saj në një shportë dhe e dorëzoi në ujërat e Nilit. Pak më vonë, vetë vajza e Faraonit e nxori foshnjën nga lumi dhe i vuri emrin Moisiu, që do të thotë i shpëtuar nga ujërat. Djali i vogël u rrit në pallatet e Egjiptit si një bir i vërtetë i princeshës dhe iu mësua gjithë urtësia dhe njohuritë e Egjiptianëve. Pavarësisht nga edukimi i tij mbretëror, ai kurrë nuk e harroi prejardhjen e tij nga fisi i Levit ose besimin e etërve të tij. Në zemrën e tij jetonte gjithmonë dashuria për popullin e tij të robëruar dhe kujtimi i Zotit të vërtetë të Abrahamit. Prindërit e tij ishin Amrami dhe Jochaved, ndërsa ai kishte një vëlla Aaronin dhe një motër Mariam. Brenda tij po piqej dalëngadalë vetëdija se jeta e tij nuk i përkiste oborrit të faraonit, por njerëzve që rënkonin në kantieret e Egjiptit. Kur Moisiu ishte dyzet vjeç, ai doli te bashkatdhetarët e tij dhe pa një egjiptian duke rrahur rëndë një hebre. Tërbimi nga padrejtësia e pushtoi dhe ai vrau Egjiptianin, duke e fshehur trupin e tij në rërën e shkretëtirës. Kur u bë i ditur fakti dhe faraoni kërkoi jetën e tij, ai u detyrua të ikte larg dhe të strehohej në vendin e Madianit. Atje takoi vajzat e priftit Jeothor dhe i mbrojti nga barinjtë e dhunshëm, duke i ujitur vetë delet e tyre. Jeothor e priti në shtëpinë e tij dhe i dha për grua vajzën e tij Sappora. Me të pati dy djem, Jershamin, që do të thotë i huaj në një vend të huaj dhe Eliezerin, i cili dëshmon për ndihmën e Zotit. Dyzet vjet të tëra kulloti kopetë e vjehrrit në heshtjen e shkretëtirës dhe të maleve. Atje ai pastroi zemrën dhe mendjen e tij me lutje dhe studim të vazhdueshëm të mrekullive të Zotit, duke u përgatitur për veprën e madhe që e priste. Një ditë, teksa po udhëhiqte kopenë në rrëzë të malit Horeb, pa një shkurre që digjej pa u djegur nga zjarri. Brenda asaj flake vetë Zoti i foli shërbëtorit të tij dhe i zbuloi atij planin e fshehtë të shpëtimit. Shkurre e djegur parashikonte misterin e madh të lindjes së virgjër dhe praninë e mishëruar të Shpëtimtarit në botë. Zoti e thirri Moisiun që të kthehej në Egjipt dhe të lironte bijtë e Izraelit nga skllavëria mizore e Faraonit. Por për shkak se profeti ishte i ngadalshëm në të folur dhe hezitoi para barrës së madhe, Zoti i dha atij vëllanë e tij Aaronin si ndihmës dhe përkthyes. Me shufrën e dorës së tij ai bënte shenja dhe mrekulli përpara popullit dhe sundimtarëve të Egjiptit. Moisiu i la lamtumirën vjehrrit të tij Jethro dhe u nis me gruan dhe fëmijët e tij drejt vendit të skllavërisë, duke mbajtur në duar shkopin që do të bëhej mjeti i mrekullive të Zotit midis kombeve. Kur iu paraqitën Faraonit, Moisiu dhe Aaroni kërkuan që njerëzit të liheshin të lirë për të adhuruar Perëndinë e tyre në shkretëtirë. Por zemra krenare e mbretit u ngurtësua dhe ai u imponoi punë edhe më të rënda hebrenjve në ndërtesat e tij. Pastaj Zoti e goditi Egjiptin me dhjetë plagë të tmerrshme me anë të dorës së profetit të tij. Ujërat e Nilit u kthyen në gjak, bretkosat pushtuan shtëpitë dhe dhomat, pluhuri i tokës u bë mushkonja dhe mushkonja. Një sëmundje e tmerrshme ra mbi kafshët, plagët u shfaqën në trupat e njerëzve, breshri me zjarr shkatërroi të korrat dhe karkalecat gllabëruan çdo gjë të gjelbër. Për tre ditë errësira e dukshme mbuloi gjithë vendin dhe më në fund natën u vranë të gjithë të parëlindurit e Egjiptasve. Pastaj Faraoni më në fund i la të shkojnë dhe populli doli nga Egjipti i pasur. Me shkopin e Moisiut, Zoti e ndau Detin e Kuq në dysh, kështu që izraelitët kaluan në tokë, ndërsa ujërat mbuluan ushtrinë e faraonit. Në bregun e shpëtimit, Moisiu këndoi himnin e parë të falënderimit me popullin, ndërsa motra e tij Mariam drejtonte vallen e grave me daulle në duar. Më pas ai i udhëhoqi bijtë e Izraelit për dyzet vjet në shkretëtirë, duke i mësuar dhe përgatitur ata për trashëgiminë e Tokës së Premtuar. Zoti nuk e tërhoqi kurrë dashurinë e tij nga ky popull, megjithëse ai duroi shkelje dhe pabesi të panumërta për shkak të lutjeve të zjarrta të shërbëtorit të tij. Në Merra, ujërat e hidhura të burimit ëmbëlsoheshin me një shkop të hedhur në dallgët e tij. Në shkretëtirën e Shinit ai zbriti mana nga qielli aq sa njerëzit dëshironin dhe dërgoi shkurta për ushqimin e tyre. Nga shkëmbi i Rafidinit, me goditjen e shkopit të profetit doli ujë i bollshëm, ndërsa Jozueu mundi amalekitët. Reja ditën dhe shtylla e zjarrit natën i paraprinin njerëzve, duke dëshmuar për mbrojtjen e vazhdueshme të Zotit gjatë gjithë udhëtimit të tyre. Në fillim të muajit të tretë pas nisjes së tyre nga Egjipti, ata arritën në malin Sinai dhe fushuan në këmbët e tij. Zoti e thirri Moisiun që të ngjitej i vetëm në majë dhe iu shfaq në retë e fryra, me bubullima, vetëtima dhe një zhurmë të fortë borish. I gjithë mali ishte duke tymosur dhe duke u dridhur i tronditur nga prania e Zotit. Atje Moisiu i foli Zotit me intimitet, ashtu si dikush i flet mikut të tij dhe mori përgjigjet hyjnore përmes bubullimave. Ai qëndroi në mal dyzet ditë e dyzet net pa ushqim dhe ujë, duke marrë urdhërimet e ligjit të shenjtë të shkruar në dy pllaka guri me gishtin e Perëndisë. Ai mori gjithashtu udhëzime të sakta për ndërtimin e tabernakullit tokësor dhe për të gjithë adhurimin që njerëzit e pasur duhet t'i bënin Krijuesit të universit. Zbulesa e lavdisë së Zotit nguliti thellë në shpirtin e profetit njohjen e Zotit të vërtetë, kështu që ai u bë mësues dhe ligjvënës i një kombi të tërë. Kur zbriti nga mali duke mbajtur pjatat e dekaterës, dëgjoi zërat e izraelitëve të dehur dhe pa vallet rreth viçit të artë që kishin bërë në mungesë të tij. I mbushur me indinjatë, i hodhi pllakat nga duart dhe i theu para syve të gjithë popullit. Zoti do t'i kishte shfarosur njerëzit kokëfortë, nëse Moisiu nuk do të kishte ndërmjetësuar me lutje të zjarrtë, duke kërkuar që ai vetë të fshihej nga libri i jetës, nëse vetëm vëllezërit e tij do të faleshin. Ai u ngjit përsëri në mal dhe shkroi në pllaka të reja dhjetë urdhërimet, ashtu siç ia diktoi Zoti në re. Drita hyjnore depërtoi aq thellë në zemrën e profetit, saqë fytyra e tij shkëlqeu me një shkëlqim të mbinatyrshëm kur u kthye në kamp. Izraelitët nuk mund të shikonin fytyrën e tij të ndritshme dhe Moisiu e mbuloi fytyrën e tij me një vello. Ai e hoqi atë vetëm kur hyri në tabernakull për të folur me Zotin ballë për ballë. Kur arritën në kufijtë e Tokës së Premtuar, njerëzit u dekurajuan nga tregimet e spiunëve dhe u rebeluan kundër Moisiut, duke kërkuar që ai të kthehej në Egjipt. Pastaj Zoti i dënoi të gjithë murmuritësit të vdisnin në shkretëtirë dhe të mos hynin kurrë në tokën e bekuar. Kur më vonë njerëzit u ankuan përsëri për mungesën e ujit në ujërat e polemikave, profeti hezitoi për një moment dhe foli pa menduar për fuqinë e Zotit. Për këtë gabim të tij edhe ai mori vendimin e hidhur që të mos shkelte tokën që rridhte qumësht e mjaltë. Në moshën njëqind e njëzet vjeçare ai u ngjit në malin Nava, majën e Pashkës, për të parë nga larg tokën në të cilën kishte çuar bijtë e Izraelit për kaq shumë vite. Atje ai ia dorëzoi shpirtin Zotit dhe u varros në tokën e Moabit, pa e ditur kurrë vendin e saktë të varrimit të tij. Shkopi i tij u mor më vonë nga Konstandini i Madh në Kostandinopojë dhe u vendos në një kishë të Virgjëreshës Mari.