Dyzet Virgjëreshat e Hadrianoupolis dhe dhjaku Amun

Kur ushtarët ndezën zjarrin për t'i djegur, dyzet virgjëreshat i profetizuan Licinius epërsinë e Kostandinit të Madh dhe shtypjen e paganizmit. Në Heraklea të Thrakisë, kafshët e egra që ranë mbi to ranë në gjumë para duarve të tyre të ngritura dhe nuk guxuan t'i preknin. Këta martirë jetuan në Adrianopojë të Thrakës, gjatë mbretërimit të Licinius, rreth treqind e pesë pas Krishtit. Sundimtari vendas Vavdos i arrestoi ata si të krishterë dhe u përpoq në çdo mënyrë t'i detyronte të adhuronin idhujt. Mes tyre ra në sy Kelsina, një nga zonjat e para të qytetit, e cila me guxim rrëfeu besimin e saj në Krishtin. Pas rrëfimit të saj, ajo mblodhi të gjitha virgjëreshat e tjera në shtëpinë e saj, së bashku me mësuesin e tyre, dhjakun Amun. Ai donte t'i forconte ata për mundimin që po afrohej shpejt. Ammun mori letrën me emrat e tyre në duar dhe lexoi secilën me zë të lartë. Pastaj u tha atyre se Krishti do t'i ftonte një nga një te porta e mbretërisë së tij qiellore. Kur sundimtari i mori përsëri në pyetje, të gjitha virgjëreshat rrëfyen me vendosmëri dhe pa frikë besimin e tyre në Krishtin. Me fuqinë e lutjes së tyre ata thyen idhujt brenda tempullit para syve të habitur të të gjithëve. Në të njëjtën kohë, prifti pagan u ngrit në ajër nga një forcë e padukshme dhe u mbajt atje për një kohë. Engjëjt e zjarrtë e munduan pandërprerë, derisa ai ra i vdekur në tokë para popullit të tij. Atëherë Vavdos u mbush me tërbim dhe urdhëroi që Agios Amun të varej lart për tortura. Ai i urdhëroi t'i kruanin anët me vegla hekuri dhe t'i digjnin plagët me pishtarë të ndezur. Në fund i vunë në kokë një përkrenare prej bronzi, të cilën e kishin ngrohur në zjarr. Por martiri u ruajt mrekullisht i padëmtuar nga të gjitha këto tortura të tmerrshme të tiranit. Perëndia tregoi qartë se ai qëndronte pranë shërbëtorëve të tij. Kështu tirani më në fund vendosi t'i dërgonte të lidhur me zinxhirë te vetë perandori Licinius. Nga Veroi, Stara Zagora e sotme në Bullgari, të gjithë së bashku u çuan në Heraklië të Thrakisë. Rrugës u shfaq vetë Zoti dhe i inkurajoi personalisht dëshmorët për luftën që i priste. Me të mbërritur në qytet, ata shkuan në vendin ku ishte vendosur lipsana e shenjtë e Shëns martirit Gliceria, e cila feston trembëdhjetë majin. Ata kaluan gjithë natën atje duke u falur pranë faltoreve lipsane të virgjëreshës së madhe martire. Më pas doli vetë Shën Glykeria dhe i priti me gëzim e ngazëllim shpirtëror të madh. Ai u tha atyre se kishte pritur për një kohë të gjatë që përcjellja e tyre e shkëlqyer të kërcenin së bashku të kurorëzuar në mbretërinë e Krishtit. Ky takim i dha forcë të re gjithë grupit të dëshmitarëve në funksion të përfundimit. Kur ia paraqitën Liciniusit, ai urdhëroi tortura të reja dhe akoma më të rënda. Menjëherë ua hodhi kafshëve të egra në arenë, për të qenë spektakël për njerëzit. Por virgjëreshat së bashku me mësuesin e tyre qëndruan drejt me duart e tyre të ngritura drejt qiellit. Bishat e egra u kapën papritmas me një gjumë të thellë dhe nuk guxuan të preknin asnjë nga martirët. Kur ushtarët po përgatitnin zjarrin, virgjëreshat i profetizuan të pabesit Licinius fitoren e Kostandinit të Madh dhe triumfin e krishterimit. Ata gjithashtu paralajmëruan heqjen përfundimtare të idhujtarisë në të gjithë botën që atëherë sundohej nga paganët. Pastaj të gjithë u vulosën me shenjën e kryqit të nderit për marshimin e tyre të fundit. Dhjetë prej tyre u hodhën të gëzuar në flakë duke lavdëruar Zotin, i cili për mrekulli e ftoi zjarrin. Tetë të tjerëve iu pre koka me shpatë së bashku me mësuesin e tyre të dashur, dhjakun Amun. Dhjetë të tjerë u vranë pasi u goditën me shpatë në zemër ose u vendosën hekura të ndezur në gojë. Gjashtë të tjerë u therën nga shpatat e xhelatëve, ndërsa gjashtë të tjerët ia dorëzuan shpirtin në paqe Zotit. Kështu e gjithë brezi i shenjtë i dyzet virgjëreshave u kurorëzua me kurorën amarante të martirizimit. Kujtimi i tyre nderohet nga Kisha në 1 shtator të çdo viti.