Οι Σαράντα Παρθένες της Αδριανουπόλεως και ο διάκονος Αμμούν

Όταν οι στρατιώτες άναψαν τη φωτιά για να τις κάψουν, οι σαράντα παρθένες προφήτευσαν στον Λικίνιο την επικράτηση του Μεγάλου Κωνσταντίνου και τη συντριβή της ειδωλολατρίας. Στην Ηράκλεια της Θράκης, τα άγρια θηρία που τους έριξαν αποκοιμήθηκαν μπροστά στα υψωμένα χέρια τους και δεν τόλμησαν να τις αγγίξουν. Οι μάρτυρες αυτές έζησαν στην Αδριανούπολη της Θράκης, την εποχή που βασίλευε ο Λικίνιος, γύρω στα τριακόσια πέντε μετά Χριστόν.

Ο τοπικός ηγεμόνας Βάβδος τις συνέλαβε ως χριστιανές και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να τις αναγκάσει να προσκυνήσουν τα είδωλα. Ανάμεσά τους ξεχώριζε η Κελσίνα, μία από τις πρώτες κυρίες της πόλεως, που ομολόγησε με θάρρος την πίστη της στον Χριστό. Μετά την ομολογία της μάζεψε όλες τις άλλες παρθένες στο σπίτι της, μαζί με τον διδάσκαλό τους, τον διάκονο Αμμούν.

Ήθελε να τις ενισχύσει για το μαρτύριο που πλησίαζε ολοταχώς. Ο Αμμούν πήρε στα χέρια του το χαρτί με τα ονόματά τους και διάβασε δυνατά το καθένα ξεχωριστά. Έπειτα τους είπε πως ο Χριστός θα τις προσκαλούσε μία προς μία στην πύλη της ουράνιας βασιλείας του.

Όταν ο ηγεμόνας τις ανέκρινε ξανά, όλες οι παρθένες ομολόγησαν σταθερά και ατρόμητες την πίστη τους στον Χριστό. Με τη δύναμη της προσευχής τους συνετρίβησαν τα είδωλα μέσα στον ναό μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων. Την ίδια στιγμή ο ειδωλολάτρης ιερέας υψώθηκε στον αέρα από αόρατη δύναμη και κρατήθηκε εκεί επί ώρα.

Πύρινοι άγγελοι τον βασάνιζαν αδιάκοπα, μέχρι που έπεσε νεκρός στη γη μπροστά στους ανθρώπους του. Ο Βάβδος τότε γέμισε οργή και πρόσταξε να κρεμάσουν τον Άγιο Αμμούν ψηλά για βασανισμό. Τους διέταξε να του ξύσουν τις πλευρές με σιδερένια όργανα και να καίνε τις πληγές του με αναμμένες λαμπάδες.

Στο τέλος του φόρεσαν στο κεφάλι μια χάλκινη περικεφαλαία, που είχαν πυρακτώσει στη φωτιά. Ο μάρτυρας όμως διαφυλάχθηκε θαυματουργικά αβλαβής από όλα αυτά τα φοβερά βασανιστήρια του τυράννου. Ο Θεός έδειξε ολοφάνερα πως στεκόταν δίπλα στους δικούς του δούλους.

Έτσι ο τύραννος αποφάσισε τελικά να τους στείλει αλυσοδεμένους στον ίδιο τον αυτοκράτορα Λικίνιο. Από τη Βερόη, τη σημερινή Στάρα Ζαγορά της Βουλγαρίας, οδηγήθηκαν όλοι μαζί προς την Ηράκλεια της Θράκης. Στον δρόμο εμφανίστηκε ο ίδιος ο Κύριος και ενεθάρρυνε προσωπικά τους μάρτυρες για τον αγώνα που τους περίμενε.

Φτάνοντας στην πόλη πήγαν στον τόπο όπου είχαν κατατεθεί τα τίμια λείψανα της Αγίας μάρτυρος Γλυκερίας, που εορτάζει τη δέκατη τρίτη Μαΐου. Πέρασαν εκεί όλη τη νύχτα προσευχόμενοι κοντά στα ιερά λείψανα της μεγάλης παρθενομάρτυρος. Τότε εμφανίστηκε η ίδια η Αγία Γλυκερία και τους υποδέχτηκε με χαρά μεγάλη και αγαλλίαση πνευματική.

Τους είπε πως περίμενε από καιρό τη λαμπρή συνοδεία τους για να χορέψουν μαζί στεφανωμένοι στη βασιλεία του Χριστού. Η συνάντηση αυτή χάρισε νέα δύναμη σε όλη την ομάδα των μαρτύρων εν όψει του τέλους. Όταν παρουσιάστηκαν στον Λικίνιο, εκείνος διέταξε νέα και ακόμη σκληρότερα βασανιστήρια.

Τους έριξε αμέσως στα άγρια θηρία μέσα στον στίβο, για να γίνουν θέαμα στον λαό. Οι παρθένες όμως μαζί με τον διδάσκαλό τους στάθηκαν όρθιες με υψωμένα τα χέρια προς τον ουρανό. Τα άγρια θηρία κατελήφθησαν ξαφνικά από βαθύ ύπνο και δεν τόλμησαν να αγγίξουν κανέναν από τους μάρτυρες.

Όταν οι στρατιώτες ετοίμαζαν τη φωτιά, οι παρθένες προφήτευσαν στον ασεβή Λικίνιο τη νίκη του Μεγάλου Κωνσταντίνου και τον θρίαμβο του χριστιανισμού. Προανήγγειλαν επίσης την οριστική κατάργηση της ειδωλολατρίας σε ολόκληρη την οικουμένη που τότε κυβερνούσαν οι ειδωλολάτρες. Έπειτα σφραγίστηκαν όλες με το σημείο του τιμίου σταυρού για την τελευταία πορεία τους.

Δέκα από αυτές πήδησαν αγαλλόμενες μέσα στις φλόγες υμνώντας τον Θεό, ο οποίος δρόσισε θαυματουργικά το πυρ. Άλλες οκτώ αποκεφαλίστηκαν με ξίφος μαζί με τον αγαπημένο τους διδάσκαλο, τον διάκονο Αμμούν. Δέκα ακόμη ετελειώθησαν, αφού τις χτύπησαν με ξίφος στην καρδιά ή τους έβαλαν πυρακτωμένα σίδερα στο στόμα.

Άλλες έξι κατασφάχθηκαν από τα ξίφη των δημίων, ενώ οι υπόλοιπες έξι παρέδωσαν την ψυχή τους ειρηνικά στον Κύριο. Έτσι ολόκληρη η ιερή συνοδεία των σαράντα παρθένων στεφανώθηκε με τον αμάραντο στέφανο της μαρτυρικής δόξας. Η μνήμη τους τιμάται από την Εκκλησία την πρώτη Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου.