Ο Άγιος Σαρμεάν, Καθολικός της Καρτλίας

Μέσα στα σκληρά χρόνια της αραβικής κατοχής της Γεωργίας, ένας πατριάρχης κοινώνησε άθελά του αιρετικούς που έφτασαν με δώρα στο μοναστήρι του Σίο Μγκβίμε. Την ίδια νύχτα ο ουρανός του φανέρωσε το σφάλμα μέσα από όνειρο, και εκείνος κατέφυγε σε σπηλιά, όπου έκλαψε πικρά για την αμέλειά του. Τα χρονικά των αρχιποιμένων της Γεωργίας μαρτυρούν πως ο Άγιος Σαρμεάν κράτησε τους οίακες της Γεωργιανής Αποστολικής Εκκλησίας από το έτος επτακόσια εξήντα επτά έως το έτος επτακόσια εβδομήντα τέσσερα.

Άλλες πηγές τοποθετούν την έναρξη της ποιμαντορίας του στα επτακόσια εξήντα, σε μια εποχή ιδιαίτερα σκοτεινή για τον γεωργιανό λαό. Οι Άραβες κατακτητές καταδίωκαν με μανία τους χριστιανούς και πίεζαν με κάθε τρόπο όσους υπηρετούσαν στην Εκκλησία, για να επιβάλουν τον μουσουλμανισμό. Η Τιφλίδα είχε μετατραπεί σε έδρα του εμίρη, και οι πιστοί υπέφεραν βαθιά μέσα στις φοβερές κακοποιήσεις της καθημερινότητας.

Παρά τις πιέσεις όμως, πολλοί ναοί της πρωτεύουσας συνέχιζαν να λειτουργούν, κρατώντας ζωντανή τη φλόγα της ορθόδοξης πίστης στις καρδιές των ανθρώπων του λαού. Ο Σαρμεάν στάθηκε σταθερός υπερασπιστής της Ορθοδοξίας και αγωνίστηκε με σύνεση για την ακεραιότητα του ποιμνίου του. Κάποια Τσικνοπέμπτη όμως, στη μονή του Σίο Μγκβίμε, έφτασαν ξένοι επισκέπτες κρατώντας πλούσια δώρα για τον προκαθήμενο και τους πατέρες.

Ο Άγιος τους μετέλαβε χωρίς να εξετάσει το δόγμα τους, και μόνο αργότερα έμαθε πως ήταν Ιακωβίτες, οπαδοί μιας από τις μονοφυσιτικές κοινότητες της εποχής εκείνης. Η απροσεξία του αποκαλύφθηκε σε αυτόν μέσα από ένα όνειρο, την ίδια ακριβώς νύχτα της επικίνδυνης αυτής συνάντησης. Όταν ξύπνησε το πρωί, συγκλονισμένος από το μήνυμα, κάλεσε αμέσως κοντά του όλους τους επισκόπους της δικαιοδοσίας του.

Μπροστά στα μάτια τους εξομολογήθηκε με ταπείνωση το σφάλμα του και έκαψε δημόσια τα δώρα που είχαν προσκομίσει οι αιρετικοί στη μονή. Έπειτα αναχώρησε για μια απομονωμένη σπηλιά μακριά από τον κόσμο, και εκεί έκλαιγε με πικρά δάκρυα μέρα και νύχτα την αμαρτία του. Η μετάνοιά του ήταν βαθιά, ειλικρινής και συγκλονιστική για όσους τον αγαπούσαν.

Ο πολυέλεος Κύριος όμως δεν άφησε τον πιστό δούλο του να καταποντιστεί στη λύπη της συνείδησής του. Έστειλε σημείο ουράνιο στον Άγιο Σαρμεάν, για να του φανερώσει πως το παράπτωμά του είχε ήδη συγχωρεθεί στους ουρανούς. Οι επίσκοποι του απηύθυναν τότε μήνυμα από τη Μτσχέτα, γεμάτο χαρά και πνευματική παρηγοριά για τον πατέρα τους.

Του έγραφαν με σεβασμό πως, ως πνευματικά του παιδιά και πιστοί στην αγιότητά του, ολόκληρη η σύναξη των επισκόπων είχε δεχθεί θαυμαστή αποκάλυψη. Ο Άγιος Σίο εμφανίστηκε ξεχωριστά στον καθένα από τους πέντε αρχιερείς και τους βεβαίωσε πως ο Κύριος αφαίρεσε την αμαρτία του πατριάρχη τους. Τον παρακαλούσαν λοιπόν να σπεύσει και να τους συγκαλέσει πάλι στη μονή, για να ευχαριστήσουν όλοι μαζί τον Άγιο Σίο.

Ο Άγιος Σαρμεάν, στολισμένος θεϊκά με ταπείνωση, πίστη, αγάπη και φόβο Θεού, οδήγησε με σοφία το ποίμνιό του ως το τέλος των ημερών του. Κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος επτακόσια εβδομήντα τέσσερα, αφήνοντας πίσω του φωτεινό παράδειγμα μετανοίας και αρχιερατικής αγρυπνίας για κάθε γενιά.