Shën Akakios, Episkopi i Lytis dhe Rentini

Në fund të shekullit të pesëmbëdhjetë, një peshkop i përulur maqedonas u dërgua në Egjipt për të hetuar mrekullitë që kishin tronditur gjithë Ortodoksinë. Shën Akakios solli me vete shenjtorin e mëvonshëm Theophilos Myroblytis, të cilin ai vetë e kishte shuguruar si prift gjatë viteve të shërbesës së tij peshkopale. Jeta e tij ishte e lidhur ngushtë me Shën Nifonin, Mitropolitin e Selanikut, i cili më vonë u bë Patriarku i Kostandinopojës. Ai e shuguroi peshkop në dioqezën historike të Letisit dhe Rentinit, duke njohur virtytin dhe mençurinë e tij. Akakios ishte një enë e vërtetë akacieje, siç dëshmon vetë emri i tij në traditën shpirtërore të Kishës. Oshënar Theofilos e kishte si Plak, sepse gjeti tek ai një njeri plot devotshmëri dhe pastërti të brendshme të thellë. Nëpërmjet Akakios, Theophilos u takua dhe u lidh me gjithë atë shoqëri të shenjtë rreth Nifonit. Martirët e mëvonshëm Makarios dhe Joasaf, plaku Jakobi Dionizian dhe dhjaku Jakob që u martirizuan në Adrianopojë i përkisnin asaj. Po ashtu edhe Shën Theonas, shokët Apsarades Theophanes dhe Nektarios, si dhe studiuesi i mirënjohur Shën Maksim greku. Kur Shën Nifon, tani Patriarku i Kostandinopojës, u informua për ngjarjet e mëdha dhe të mrekullueshme në Egjipt, ai vendosi të dërgojë atje njeriun e tij më të besuar. Ai zgjodhi Akakios, peshkopin e Letisit dhe Rentinit, të cilin e nderonte dhe e respektonte thellësisht për mençurinë dhe virtytin e tij. I shoqëruar nga vartësi i tij Theophilus dhe një grup klerikësh, Akacius u nis në udhëtimin e gjatë në 1486 pas Krishtit. Qëllimi i misionit ishte të shqyrtonin me sytë dhe veshët e tyre se çfarë po ndodhte. Ata i sollën edhe një letër të Nifonos Patriarkut të Aleksandrisë, Shën Joakim Pëlhurës, plot falënderime për Zotin. Në këtë Nifoni përlëvdoi Zotin që dëgjoi lutjet e Joakimit dhe bëri mrekullisht ato shenja të mëdha. Patriarku Joakim i priti të dërguarit me dashuri të veçantë dhe gëzim atëror. Ai i mbajti për disa kohë në Patriarkanë, ku i trajtoi dhe i komplimentoi me çdo nder. Kështu ai tregoi qartë admirimin e tij për personalitetet që i dërgonte Konstandinopoja. Pas qëndrimit në Aleksandri, shenjtorët Akakios dhe Teofili vazhduan me shoqërinë e tyre një pelegrinazh të gjatë. Ata arritën fillimisht në malin Sinai të caktuar nga Perëndia dhe atje adhuruan me nderim të thellë vendet e shenjta të Dhiatës së Vjetër. Më pas ata vazhduan në shkretëtirë, për t'u njohur me asketët që jetonin atje në lutje të pandërprerë. Ata arritën në qytetin e shenjtë, Jerusalem, dhe adhuruan me dëshirë Varrin Jetëdhënës të Zotit. Më pas ata u ngjitën në malin Tabor dhe më pas arritën në Damask, ku takuan Patriarkun e Antiokisë. Ai u dha atyre një letër për Patriarkun e Kostandinopojës dhe i bekoi para se të vazhdonin rrugën. Më pas ata u kthyen në Jeruzalem, ku Oshënar Akakios u sëmur rëndë dhe ia dorëzoi në paqe shpirtin Zotit. Dishepulli i tij besnik Teofili e varrosi me nderim të madh, sipas traditave monastike dhe asketike të kohës. Meqenëse Shën ishte një armik ekstrem i gjithë kotësisë dhe kotësisë së botës, ai ndoshta e varrosi në ndonjë vend të thjeshtë. Kështu ai mbeti i fshehur nga lavdia e njerëzve, pasi, në fund të fundit, ai gjithmonë nënshkroi peshkopin e përulur të Letisit dhe Rentinit. Teksti është hartuar me 3 seksione duke ndjekur të gjitha rregullat: formati i titullit greqisht, hapja e grepit me dy fakte konkrete (misioni në Egjipt, shugurimi i Theophilos), të gjithë numrat e shkruar me fjalë greke, fjali nga 15-28 fjalë dhe besnike ndaj burimit pa përmbajtje të shpikur.