Η Ιερή Εικόνα της Παναγίας του Μινσκ

Ένας Τάταρος ξέσπασε την οργή του πάνω στην ιερή εικόνα, την ξεγύμνωσε από τα πολύτιμα στολίδια της και την πέταξε στα νερά του Δνείπερου ποταμού. Όμως η εικόνα ταξίδεψε θαυματουργικά και βρέθηκε να επιπλέει στον ποταμό Σβίσλοτς κοντά στο Μινσκ, λουσμένη σε ένα εξαιρετικό ουράνιο φως. Η ιστορία αυτής της θαυματουργής εικόνας ξεκινά πολύ νωρίτερα, στα χρόνια του αγίου ισαποστόλου Βλαδίμηρου, του βαπτιστή της ρωσικής γης και φωτιστή των σλαβικών λαών.

Ο άγιος πρίγκιπας έφερε την εικόνα από την Κορσούν της Κριμαίας και την τοποθέτησε με ευλάβεια στον περίφημο καθεδρικό ναό των Δεκάτων στο Κίεβο. Εκεί παρέμεινε για περισσότερα από πεντακόσια χρόνια, αντικείμενο προσκυνήματος και πηγή χάριτος για τους πιστούς της παλαιάς ρωσικής γης. Ο καθεδρικός ναός των Δεκάτων είχε καθιερωθεί επίσημα κατά το έτος εννιακόσια ενενήντα έξι, και η ανάμνηση των εγκαινίων του τιμάται στις δώδεκα Μαΐου κάθε χρόνο.

Για πέντε ολόκληρους αιώνες η ιερή εικόνα της Θεοτόκου στόλιζε το ιερό αυτό κέντρο της ρωσικής Ορθοδοξίας, ώσπου ήρθαν οι ταραγμένες ημέρες της καταστροφής και της δοκιμασίας για ολόκληρη την πόλη. Κατά το έτος χίλια πεντακόσια έγινε η μεγάλη άλωση του Κιέβου από τον φοβερό Χαν Μενγκλί Γκιράι των Τατάρων. Μέσα στη γενική λεηλασία και καταστροφή, ένας Τάταρος στρατιώτης άρπαξε την ιερή εικόνα της Θεοτόκου από τον καθεδρικό ναό των Δεκάτων.

Αφαίρεσε με βιαιότητα τη χρυσή ριζα και όλα τα πολύτιμα στολίδια που κοσμούσαν την παλαιά αυτή εικόνα. Έπειτα την πέταξε με περιφρόνηση στα ορμητικά νερά του μεγάλου ποταμού Δνείπερου, νομίζοντας πως έτσι την κατέστρεψε. Όμως η χάρη της Θεοτόκου δεν επέτρεψε να χαθεί η ιερή της εικόνα μέσα στα ποτάμια νερά.

Μετά από αρκετό καιρό η εικόνα φάνηκε να επιπλέει στον ποταμό Σβίσλοτς, σε μεγάλη απόσταση από το σημείο όπου είχε ριχτεί αρχικά. Βρισκόταν πλέον κοντά στην πόλη Μινσκ, περιτριγυρισμένη από ένα εξαιρετικό και υπερφυσικό φως που θάμπωνε τα μάτια. Οι κάτοικοι την μετέφεραν με δέος στην όχθη και την τοποθέτησαν στον ναό της Γεννήσεως της Θεοτόκου, μέσα στο κάστρο των τοπικών πριγκίπων του Μινσκ.

Το γεγονός αυτό συνέβη στις δεκατρείς Αυγούστου του έτους χίλια πεντακόσια. Στη συνέχεια η εικόνα γνώρισε νέες περιπέτειες μέσα στους αιώνες των δύσκολων εκκλησιαστικών συγκρούσεων της περιοχής. Κατά το έτος χίλια εξακόσια δεκαέξι μεταφέρθηκε στο Ουνιτικό μοναστήρι της Καθόδου του Αγίου Πνεύματος.

Παρέμεινε εκεί για πολλά χρόνια, μακριά από τους Ορθοδόξους πιστούς που την τιμούσαν με τόση αγάπη και ευλάβεια στις παλαιές γενιές. Τελικά επέστρεψε στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας κατά το έτος χίλια οκτακόσια τριάντα εννέα. Ο ναός της μονής του Αγίου Πνεύματος μετατράπηκε τότε σε ορθόδοξο καθεδρικό ναό, αφιερωμένο στους κορυφαίους αποστόλους Πέτρο και Παύλο.

Κάθε Παρασκευή τελείται μπροστά στην ιερή εικόνα η ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου, με κατάνυξη από τους πιστούς. Πολλά θαύματα έχουν καταγραφεί κατά τη διάρκεια αυτής της λατρευτικής παραδόσεως, και πλήθος προσκυνητών έλαβε παρηγοριά και ίαση. Η εικόνα είναι τοποθετημένη στην αριστερή πλευρά του τέμπλου, σε περίοπτη θέση μέσα στον ιερό ναό.

Η Θεοτόκος εικονίζεται να κρατά τον προαιώνιο Υιό και Λόγο της στον αριστερό της βραχίονα. Είναι ζωγραφισμένη με αυγοτέμπερα πάνω σε ξύλινη επιφάνεια, ακολουθώντας πιστά την παλαιά εικονογραφική παράδοση της Εκκλησίας. Κατά το έτος χίλια οκτακόσια πενήντα δύο η ιερή εικόνα καλύφθηκε με νέα ασημένια ριζα, που σκέπαζε διακριτικά τα πρόσωπα της Θεοτόκου και του Σωτήρα.

Ο Χριστός εικονίζεται να κρατά στο αριστερό του χέρι σφαίρα, σύμβολο της παγκόσμιας βασιλικής εξουσίας του πάνω σε όλη την κτίση. Σε ορισμένα αντίγραφα της εικόνας, η Θεοτόκος και ο Υιός φέρουν επίχρυσα στέμματα με πολύτιμους λίθους. Στο κάτω μέρος της ασημένιας ριζας υπάρχει χαραγμένη μια σημαντική επιγραφή, η οποία αναφέρει συνοπτικά την ιστορία της ιερής εικόνας.

Η επιγραφή θυμίζει στους πιστούς πως αυτή η εικόνα της Θεοτόκου με το θείο Βρέφος προσφέρθηκε στον ναό των Δεκάτων στο Κίεβο από τον μεγάλο πρίγκιπα της ρωσικής γης άγιο Βλαδίμηρο. Έπειτα από την καταστροφή του Κιέβου από τους Τατάρους, εμφανίστηκε θαυματουργικά στο Μινσκ, στις δεκατρείς Αυγούστου του έτους χίλια πεντακόσια, πάνω στα νερά του ποταμού Σβίσλοτς. Τότε τοποθετήθηκε στον ναό του κάστρου, και αργότερα μεταφέρθηκε στον καθεδρικό ναό της πόλεως.

Η ίδια επιγραφή αναφέρει πως με τη φροντίδα των Ορθοδόξων πιστών αποκτήθηκε η νέα ασημένια ριζα. Η εικόνα ανήκει στον τύπο της Οδηγήτριας και έχει ύψος μεγαλύτερο από ενάμισι μέτρο και πλάτος περίπου ένα μέτρο.