Ο Όσιος Σέργιος της Σουχτόμα και η σιωπηλή του άσκηση

Πενήντα ολόκληρα χρόνια ασκητικής ζωής σφράγισαν την πορεία ενός ανθρώπου που κοιμόταν μόνο καθιστός και νήστευε αδιάκοπα. Πριν φορέσει το μοναχικό σχήμα, περπάτησε για τρία χρόνια στους Αγίους Τόπους, στην Κωνσταντινούπολη και στην Ελλάδα ως ταπεινός προσκυνητής. Ο Όσιος Σέργιος της Σουχτόμα, κατά κόσμον Στέφανος, γεννήθηκε και ανατράφηκε στην πόλη Καζάν της Ρωσίας από γονείς φιλόθεους και βαθιά ευσεβείς.

Από τα νεανικά του χρόνια αγάπησε τη μοναχική πολιτεία, όμως θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο για ένα τόσο υψηλό λειτούργημα. Αυτή η ταπείνωση τον οδήγησε στον δρόμο του προσκυνητή, ώστε να γνωρίσει από κοντά τα ιερά καθιδρύματα της Ανατολής. Επισκέφθηκε με ευλάβεια τους Αγίους Τόπους και προσκύνησε στα μεγάλα κέντρα της Ορθοδοξίας με δάκρυα κατάνυξης.

Παράλληλα μελετούσε προσεκτικά τον τρόπο ζωής των μοναχών σε κάθε τόπο όπου περνούσε. Ήθελε να μάθει πώς αναπνέει η ορθόδοξη παράδοση μέσα στα διάφορα μοναστήρια της οικουμένης. Έτσι ωρίμασε ψυχικά και πνευματικά, προτού αναζητήσει τον δικό του τόπο πνευματικού αγώνα στη ρωσική γη.

Μετά τα μακρινά του ταξίδια, ο Στέφανος επέστρεψε στη Ρωσία και κατευθύνθηκε προς τα βόρεια μέρη της απέραντης πατρίδας του. Προσκύνησε σε πολλά ιερά καθιδρύματα, από τους Αγίους Τόπους μέχρι τη φημισμένη μονή του Σολόφσκι στον παγωμένο βορρά. Η ζωή του υπήρξε εξαιρετικά αυστηρή, γεμάτη στερήσεις, αγρυπνίες και αδιάκοπη μνήμη του ονόματος του Χριστού.

Νήστευε σχεδόν αδιάλειπτα και επέτρεπε στον εαυτό του να κοιμάται μόνο καθιστός, ποτέ ξαπλωμένος. Για αυτή τη μεγάλη του υπομονή ο Θεός τον πλούτισε με σπάνια πνευματικά χαρίσματα. Έλαβε το δώρο της αδιάλειπτης προσευχής, της προοράσεως και της θαυματουργίας ενώπιον του πιστού λαού.

Το χίλια εξακόσια τρία έφτασε στην περιοχή της Βολογκντά, αναζητώντας τόπο ησυχίας και μοναχικής υποταγής. Εκεί τον έκειρε μοναχό ο Αρχιμανδρίτης Ησαΐας, ηγούμενος της μονής της Αναστάσεως στο Τσερεπόβετς. Του έδωσε το όνομα Σέργιος, που θα συνόδευε για πάντα την αγιασμένη μνήμη του.

Αργότερα ο ίδιος ο πατήρ Ησαΐας αγιογράφησε μια εικόνα, η οποία απεικόνιζε τη στιγμή της κουράς του νέου μοναχού. Από τη στιγμή της μοναχικής του κουράς, ο Όσιος Σέργιος επιδόθηκε με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο στον πνευματικό αγώνα και τη σιωπή. Εγκαταστάθηκε στη μονή της Σουχτόμα, κοντά στην πόλη Τσερεπόβετς, μέσα στη ρωσική περιοχή της Λευκής Λίμνης.

Εκεί συνέχισε την αυστηρή ζωή που είχε διαλέξει, με νηστεία, αγρυπνία και αδιάλειπτη επίκληση του ονόματος του Κυρίου. Ο Τριαδικός Θεός τον στερέωσε στην αρετή και τον ανέδειξε φωτεινό οδηγό για τους αδελφούς της μονής. Κοιμήθηκε με ειρήνη στις δεκαεννέα Μαΐου του χιλίου εξακοσίου εννέα, σε ηλικία εβδομήντα εννέα ετών.

Είχε ζήσει συνολικά πενήντα χρόνια αδιάκοπης άσκησης και μοναχικής υπακοής στο θέλημα του Θεού. Η κοίμησή του συνέπεσε με τη μνήμη του αγίου ιερομάρτυρα Πατρικίου, επισκόπου Προύσης, ημέρα σεβαστή για όλη την Εκκλησία. Την εποχή εκείνη βασίλευε στη Ρωσία ο τσάρος Βασίλειος ο Τέταρτος Σούισκι, σε χρόνια πολύ ταραγμένα.

Πατριάρχης Μόσχας ήταν τότε ο άγιος Ερμογένης, ο μετέπειτα ομολογητής και μάρτυρας της ορθόδοξης πίστης. Το εργατικό σώμα του Οσίου ενταφιάστηκε με τιμή μέσα στον ναό της μονής της Σουχτόμα.