E diela e verbër

Një njeri i lindur pa sy e merr dritën e tij nga balta që vetë Krishti e ka krijuar me pështymën e tij. Zoti nuk e takoi rastësisht, por duke dalë nga tempulli, ai shkoi qëllimisht drejt tij, për të shfaqur lavdinë e Perëndisë. Në fund të kapitullit të tetë të Ungjillit të Joaniit, Shpëtimtari po bisedonte me farisenjtë në tempull, gjatë festës së Tabernakujve. Ai u tha atyre se babai i tyre Abrahami u gëzua kur pa ditët e tij në shekuj. Judenjtë kundërshtuan se ai nuk ishte as pesëdhjetë vjeç që të mund të pretendonte se kishte parë Abrahamin. Pastaj Zoti u përgjigj me fjalët "para se të lindte Abrahami, unë jam", domethënë emri që ai i kishte zbuluar Moisiut në ferrishten që digjej. Kur ata morën gurë për ta vrarë me gurë, Jisui u fsheh dhe doli nga tempulli. Gjatë daljes, sipas fjalës së Shën Gojartit, ai eci me një qëllim të caktuar drejt veprës së shërimit. Ai e pa i pari të verbrin dhe jo të verbrin që iu afrua. Dishepujt, sapo e panë njeriun, e pyetën Mësuesin nëse ai ose prindërit e tij kishin mëkatuar dhe kështu ai lindi i gjymtuar. Jisui u përgjigj se as ai dhe as prindërit e tij nuk mëkatuan, por që veprat e Perëndisë të shfaqeshin në të. Në atë kohë, njerëzit shpesh besonin se çdo sëmundje e rëndë ishte një ndëshkim për ndonjë mëkat të fshehur të të sëmurit ose të paraardhësve të tij. Në librin e Eksodit, Zoti foli se si do të vizitojë mëkatet e etërve mbi fëmijët deri në brezin e tretë dhe të katërt. Por ky ligjërim i referohej në mënyrë specifike mëkatit të idhujtarisë, kur fëmijët imitonin sjelljen e prindërve të tyre. I verbëri nuk ka lindur i gjymtuar vetëm për të bërë mrekullinë para njerëzve. Por, kur Zoti e pa atë në një gjendje të tillë, ai vendosi ta përdorte në mënyrë që lavdia e Perëndisë të zbulohej. Ai që është drita e botës e shëroi dhe e ndriçoi të gjithë, brenda dhe jashtë. Ngritja e të verbërve ishte një nga shenjat që njohën Mesian, sipas fjalëve të Ungjillit. Zoti pështyu dheun, bëri argjilën dhe e vendosi në gropat boshe të syve të njeriut. Pastaj e dërgoi të lahej në pellgun e Siloamit, në mënyrë që puna e shërimit të mund të përfundonte me bindjen e tij. Shumica e versioneve të ungjijve e përkthejnë fjalën "epethichen" si "i vajosur", por kuptimi i saj shtrihet edhe në përhapjen ose lyerjen e baltës. Emri Siloam do të thotë "i dërguar", dhe në Joani Ungjill Krishti përmend rreth dyzet herë se ai vetë ishte dërguar nga Ati. Kjo mënyrë shërimi të kujton krijimin e njeriut, kur Zoti e formoi atë nga pluhuri i tokës në fillim të shekujve. Në Dhiatën e Vjetër Zoti e krijoi njeriun nga pluhuri dhe tani i njëjti Zot i formon sytë nga balta. Ai i vendos sytë e rinj në gropat boshe të të verbërit, për të plotësuar atë që i mungonte krijimit të tij të parë. Shën Theophilaktos vëren në Legjendën e tij se Zoti përfundon punën e krijimit këtu dhe u vërteton njerëzve se ai është i njëjti Krijues. Jisui e vuri në provë besimin e të verbërit kur e dërgoi të ecte i vetëm në pellgun e Siloamit. Ai respektonte lirinë e njeriut, por kërkoi pjesëmarrjen e tij vullnetare dhe të lirë në misterin e shërimit. I verbëri me besim iu bind urdhrit të Perëndisë, shkoi në pishinë, u la dhe u kthye tani duke parë. Por jeta e tij nuk u bë më e lehtë pas këtij favori të madh të Zotit. Ai u bë shënjestër e ligësisë dhe urrejtjes së skribëve dhe farisenjve, atyre që e konsideronin veten rojtarë besnikë të Ligjit. Ata vetë ishin të verbër në shpirt dhe dyshonin se njeriu dikur i verbër thjesht po shtirte dobësinë e tij të mëparshme. Sipas vargut të Mbrëmjes, ata u verbuan me dashje në shkronjën e errët të Ligjit, ku Krishti shkëlqen si një diell i ndritshëm. Ata e pyetën me këmbëngulje, por duke parë mrekullinë përpara tyre, në vend që të besonin te Shpëtimtari, ata me vetëdije mbyllën sytë e shpirtit të tyre. Më pas kanë thirrur edhe prindërit e burrit, për të shqyrtuar të vërtetën e ngjarjes. Ata kishin frikë të konfirmonin mrekullinë, që të mos dëboheshin nga sinagoga dhe të humbnin pozicionin e tyre. Prindërit u përpoqën të shmangnin telashet, duke mbuluar me mjeshtëri të vërtetën me përgjigjen se djali i tyre është i rritur dhe do të flasë. Pra, ne që marrim favore të përditshme nga Zoti, kemi turp ose frikë të rrëfejmë emrin e tij në publik. Ne i vendosim interesat tona mbi Zotin, duke menduar fshehurazi se ai do të na kuptojë dhe do të na falë lehtësisht. Zoti me siguri do të na kuptojë, por do të shohë gjithashtu besimin tonë dhe përparësitë e zemrave tona. Ai do të vërejë se çfarë perëndish të rreme kanë zënë vendin e tij në jetën tonë dhe sa larg jemi larguar prej tij. Megjithatë, ai nuk do të pushojë së na kujtuari se ai është drita e vërtetë e gjithë botës. I verbëri u shërua jo vetëm në sytë e trupit, por përfundimisht edhe në sytë e shpirtit të tij. Ai e njohu Jisuin si Zot dhe e rrëfeu me guxim para autoriteteve fetare, pa më të voglin frikë. Vetëm besimi nuk mjafton për ta bërë një fëmijë të vërtetë të Perëndisë. Duhet gjithashtu rrëfimi i besimit para njerëzve, që Krishti të na rrëfejë përpara Atit të tij në qiej. Në të njëjtën ditë, Kisha nderon edhe ikonën e Hyjlindës “të Pasionit”, në kujtim të mrekullive të shumta që ndodhën në këtë kujtim. Në kishën e banjës së djegur, në lagjen Khamovniki të Moskës, ruhet një ikonë e shenjtë që dikur ishte brenda pallatit të carëve. Ikonografia e saj e lashtë është veçanërisht e bukur dhe ruan të paprekur stilin tradicional të ikonografëve të vjetër ortodoksë. Kjo ikonë nderohet dy herë gjatë kohës liturgjike, me nderim të veçantë nga besimtarët. Fillimisht festohet më katër shtator, në festën e profetit Moisi, dhe më pas të dielën e gjashtë pas Pashkëve. Sipas traditës, ikona u transferua nga Kremlini në kishën e sapondërtuar të Khamovniki pikërisht në këtë ditë. Në të njëjtin rreth është Manastiri Novodevichy, i cili u themelua në 1524. Pranë tij ngrihet Manastiri Zachatievski, i themeluar në 1584, dhe Katedralja e rindërtuar e Krishtit Shpëtimtar. Mbi dhjetë kisha orthodhokse u shkatërruan në Khamovniki gjatë epokës sovjetike dhe kishat përkujtimore tani qëndrojnë në vendet e tyre. Është gjithashtu vendi ku ndodhet selia e punës e Patriarkut të Moskës dhe Gjithë Rusisë.