Oshënar Dodo i Manastirit Davidi Gareji

Në një të çarë të ngushtë shkëmbi, ku një njeri i vetëm mezi përshtatej, një asket qante ditë e natë për mëkatet e tij dhe të vëllezërve të tij. Një pasardhës i familjes mbretërore Andronikashvili, Shën Dodo kishte lënë pallatet për të gjetur Krishtin në shkretëtirën e Gjeorgjisë. Që në moshë të re ai mori formën monastike dhe u stolis me çdo virtyt që Zoti u dhuroi të zgjedhurve të tij. Ai e donte thellësisht fshatin dhe qetësinë dhe jetoi si vetmitar në Ninotshminda, Kakheti. Aty dëgjoi për mrekullitë që po bëheshin me hirin e Shën Davidiit në shkretëtirën e Garexhit. Dëshira u bë e madhe dhe ai vetë u nis për në atë vend, që të shihte plakun e shenjtë. Dy baballarët besnikë e përqafuan njëri-tjetrin me zjarr shpirtëror dhe filluan të luftojnë së bashku në të njëjtën shkretëtirë. Takimi i tyre vulosi fillimin e një marshimi të madh vëllazëror në traditën monastike gjeorgjiane. Që në hapat e parë, përkushtimi i thellë i Dodos ndaj besimit ortodoks ishte i dukshëm dhe Davidii e donte atë si një vëlla të vërtetë shpirtëror. Shën Davidiit i bëri përshtypje besimi i zjarrtë i Dodos dhe i besoi atij një mision të veçantë në shkretëtirë. Ai sugjeroi që të merrte disa nga murgjit e tjerë me vete dhe të ndërtonte qeli në malin e shkretëtirës përballë. Vëllezërit filluan menjëherë punën dhe punuan me shumë entuziazëm dhe lutje të pandërprerë. Në një kohë të shkurtër qelitë arritën në dyqind dhe vendi u shndërrua në një bashkësi të gjallë monastike. Vetë Dodo zgjodhi për vete rrugën më të vështirë, përmes një të çare të ngushtë në shkëmb. Një person i vetëm mezi mund të futej atje dhe shenjtori mbeti në këmbë në lutjen e tij. Ditë e natë, dimër e verë, në vapë e në të ftohtë i lutej Zotit. Me lotë pendimi kërkoi faljen e mëkateve dhe konfirmimin e vëllezërve të tij. Ai gjithashtu u lut për forcimin e besimit të vërtetë në të gjithë tokën gjeorgjiane. Forma e tij u bë mbështetje dhe ngushëllim për ata që banonin në qelitë fqinje të shkretëtirës. Një herë Davidii besnik shëroi mrekullisht djalin e Princit Bubakar të Rustaviut, i cili vuante nga një sëmundje e rëndë. Princi në shenjë mirënjohjeje u ofroi murgjve të manastirit të Garexhit ushqim dhe të mira të tjera të nevojshme. Shën Davidii mbajti një pjesë për vëllazërinë e tij dhe pjesën tjetër e dërgoi në Dodo. Ai gjithashtu e këshilloi Boubacarin që t'i kërkonte Dodos ta pagëzonte në emër të Krishtit. Shën Dodo e priti zotin me gëzim të madh dhe e kreu vetë sakramentin e pagëzimit. Me duart e veta ai pagëzoi Boubacarin, djemtë e tij dhe gjithë shoqërinë e princit. Kështu një shtëpi e tërë hyri në krahët e Kishës përmes hirit të shkretëtirës gjeorgjiane. Shenjtori i vazhdoi përpjekjet e tij asketike në moshë të shtyrë, brenda manastirit që kishte themeluar. Fjeti i qetë, i stolisur me virtytin dhe lotët e një jete. Fëmijët e tij shpirtërorë dhe kolegët praktikues e varrosën në shpellën ku ai kishte luftuar dhe më vonë u ndërtua një tempull atje për nder të tij.