Η Παρθενομάρτυς Γλυκερία της Ηρακλείας

Μπροστά στο άγαλμα του Δία στάθηκε μια νεαρή κόρη και ύψωσε το μέτωπό της σαν αναμμένη λαμπάδα στον ζωντανό Θεό. Η Γλυκερία ήταν κόρη του Μακαρίου, που είχε διατελέσει τρεις φορές ύπατος της Ρώμης και κουβαλούσε τη λαμπρότητα μιας αρχοντικής οικογένειας. Γεννήθηκε στην παραθαλάσσια Τραϊανούπολη της Θράκης, σε χρόνια που η Εκκλησία μετρούσε τους πιστούς της με κόπο και αίμα.

Έζησε στα μέσα του δεύτερου αιώνα μετά Χριστόν, όταν αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Αντωνίνος ο Ευσεβής. Στην ευρωπαϊκή επαρχία ηγεμόνευε ο Σαββίνος, σκληρός ειδωλολάτρης με έδρα την ίδια την πατρίδα της κόρης. Έχασε νωρίς και τους δύο γονείς της, έμεινε ορφανή και βρήκε στους χριστιανούς της πόλης τη νέα της οικογένεια.

Στους κύκλους της Εκκλησίας γνώρισε τον Χριστό, αγάπησε με σφοδρή αφοσίωση την Παναγία και μιμήθηκε το άσπιλο παρθενικό της παράδειγμα. Αρραβωνίστηκε νοερά τον Νυμφίο Χριστό και αφιέρωσε όλη της τη νεότητα στη μελέτη και την προσευχή. Παρότρυνε τους αδελφούς της να μένουν σταθεροί, να φυλάγουν ασάλευτη τη σφραγίδα του Βαπτίσματος και να προετοιμάζονται για κάθε δοκιμασία της πίστης τους.

Όταν ο αυτοκράτορας εξέδωσε διάταγμα που υποχρέωνε όλους τους υπηκόους να θυσιάζουν στους ψεύτικους θεούς, ο Σαββίνος όρισε ξεχωριστή ημέρα για τη γιορτή της λαμπαδηφορίας προς τιμήν του Δία. Η Γλυκερία πληροφορήθηκε την προσταγή και πήρε μέσα της την απόφαση να μαρτυρήσει. Παρακάλεσε τους χριστιανούς αδελφούς της να προσευχηθούν θερμά, ώστε ο Κύριος να της χαρίσει δύναμη για τον αγώνα που πλησίαζε.

Την ορισμένη ημέρα χάραξε με το χέρι της το σημείο του Σταυρού στο μέτωπό της και κατευθύνθηκε με σταθερό βήμα προς τον ναό του Δία. Στάθηκε σε υπερυψωμένο σημείο, εκεί όπου την έβλεπε όλο το πλήθος, αποκάλυψε το πρόσωπό της και έδειξε καθαρά το χαραγμένο σημάδι του Σταυρού. Απευθύνθηκε στον ηγεμόνα με απαράμιλλη τόλμη και του ζήτησε να θυσιάσει εκείνη πρώτη, ως κόρη ενός τρεις φορές υπάτου.

Ο Σαββίνος τη ρώτησε με ειρωνεία πού είναι η λαμπάδα της και η νεαρή κόρη του απάντησε ήρεμα. Του φανέρωσε με σιγουριά πως η δική της λαμπάδα είναι ο Σταυρός του Χριστού στο μέτωπο, άσβεστος και φωτεινός μέσα στο σκοτάδι των ειδώλων. Στράφηκε προς τον ουρανό και προσευχήθηκε στον παντοδύναμο Θεό, που έσωσε τους τρεις παίδες μέσα στο καμίνι της Βαβυλώνας.

Επικαλέστηκε τον Κύριο που έφραξε τα στόματα των λεόντων και χάρισε νίκη στον προφήτη Δανιήλ μέσα στον λάκκο. Πριν προφτάσει να ολοκληρώσει τη δέηση, ακούστηκε βροντή μεγάλη και το πέτρινο άγαλμα του Δία γκρεμίστηκε με πάταγο στο έδαφος. Έσπασε σε πολλά κομμάτια μπροστά στα μάτια όλων, ενώ ο ηγεμόνας και οι ιερείς έμειναν για λίγο άναυδοι από τον τρόμο.

Όταν συνήλθαν, διέταξαν αμέσως το πλήθος να λιθοβολήσει τη μάρτυρα με κάθε σκληρότητα. Οι πέτρες έπεφταν από παντού σαν χαλάζι, όμως καμία δεν άγγιζε το σώμα της κόρης. Σχημάτιζαν γύρω της σαν προστατευτικό τείχος και τη φύλαγαν από τη μανία των διωκτών.

Οι ειδωλολάτρες, ανίκανοι να αναγνωρίσουν τη δύναμη του Θεού, την αποκαλούσαν μάγισσα και απαιτούσαν την τιμωρία της. Ο Σαββίνος διέταξε να τη δέσουν και να την οδηγήσουν αμέσως στη φυλακή. Έδωσε εντολή στους φύλακες να την παρακολουθούν με μεγάλη προσοχή, μήπως δραπετεύσει με τη φερόμενη μαγεία της και παρασύρει το πλήθος.

Στη φυλακή την επισκέφθηκε ο πρεσβύτερος Φιλοκράτης, για να στηρίξει την κόρη μπροστά στον αγώνα που της απέμενε. Η Γλυκερία του ζήτησε να την ευλογήσει και να την σφραγίσει με το σημείο του Τιμίου Σταυρού. Παρακάλεσε εκείνον να προσευχηθεί, ώστε να φανεί άξια του Νυμφίου της Χριστού μέχρι τέλους.

Ο πρεσβύτερος τη σφράγισε με τον Σταυρό, της μετέδωσε την ειρήνη του Θεού και βγήκε από το κελί ενισχυμένος ο ίδιος από την πίστη της. Το επόμενο πρωί ο Σαββίνος την οδήγησε ξανά μπροστά στο βήμα του και τη ρώτησε αν δέχεται επιτέλους να θυσιάσει στον Δία. Η κόρη απάντησε ότι ο θεός του γκρεμίστηκε μόνος του, χωρίς δύναμη να βοηθήσει ούτε τον εαυτό του.

Δηλώνει ότι γνωρίζει μόνον τον αληθινό Θεό του ουρανού και σ’ εκείνον αποδίδει κάθε λατρεία. Εξοργισμένος ο ηγεμόνας πρόσταξε να την κρεμάσουν από τα πλούσια μαλλιά της και να καταξεσκίζουν τις σάρκες της με σιδερένια νύχια. Η μάρτυς υψώθηκε στο ξύλο της εξορίας με γαλήνη και δεν αισθανόταν τους πόνους που της προκαλούσαν οι σκληροί δήμιοι.

Ομολογούσε φωτεινή ότι κοντά της στέκεται ο Κύριος και την δυναμώνει μέσα στη φωτιά της δοκιμασίας. Ξαφνικά εμφανίστηκε άγγελος Κυρίου ανάμεσα στους βασανιστές και τους τύλιξε φόβος ασυγκράτητος. Οι δήμιοι έπεσαν στο έδαφος σαν νεκροί, παράλυτοι από τη θεϊκή παρουσία που τους κατέλαβε.

Ο Σαββίνος, που δεν έβλεπε τον άγγελο, μόλις και μετά βίας πρόσταξε να ρίξουν τη μάρτυρα ξανά μέσα στο σκοτεινό κελί. Έδωσε εντολή να την αφήσουν χωρίς ψωμί και νερό για πολλές ημέρες συνεχόμενες. Σφράγισε την πόρτα με το δαχτυλίδι του και πίστεψε πως κανείς δεν θα μπορούσε να την πλησιάσει.

Η Γλυκερία όμως δεν στερήθηκε τίποτε, γιατί άγγελος του Θεού της έφερνε ουράνια τροφή και της χάριζε δύναμη. Όταν ύστερα από καιρό ο ηγεμόνας ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για την Ηράκλεια της Θράκης, επισκέφθηκε ξανά τη φυλακή. Είδε τη σφραγίδα στην πόρτα ανέπαφη και νόμισε πως η κόρη είχε ήδη πεθάνει από την πείνα και τη δίψα.

Άνοιξε όμως και αντίκρισε με κατάπληξη τη μάρτυρα ζωντανή, λυμένη από τις αλυσίδες και φωτεινή στο πρόσωπο. Δίπλα της είδε δίσκο με καθαρό ψωμί, αγγείο με γάλα και άλλο με δροσερό νερό από ουράνια χέρια. Έχασε τη μιλιά του, μα δεν μετανόησε, και πρόσταξε να τη μεταφέρουν δεμένη μαζί του στην πορεία προς την Ηράκλεια.

Στην Ηράκλεια οι χριστιανοί βγήκαν να την προϋπαντήσουν με επικεφαλής τον επίσκοπο Δομέτιο και την ονόμασαν νύμφη του Χριστού. Εκείνος προσευχήθηκε φωνάζοντας στον Κύριο να ενισχύσει την κόρη μέχρι την τελευταία πνοή της ομολογίας. Ο Σαββίνος διέταξε να τη ρίξουν σε αναμμένο καμίνι, όμως ουράνια δροσιά κατέβηκε και έσβησε αμέσως τις φλόγες της φωτιάς.

Η μάρτυς στεκόταν μέσα στο καμίνι ψάλλοντας ύμνους, σαν αμνάδα καθαρή ενώπιον του Δημιουργού της. Βγήκε έξω χωρίς το παραμικρό σημάδι και ο ηγεμόνας έφτασε σε νέο παροξυσμό μανίας. Πρόσταξε να της ξεριζώσουν το δέρμα του κεφαλιού μέχρι το μέτωπο και να την πετάξουν ξανά στη φυλακή.

Έδωσε εντολή να τη δέσουν χειροπόδαρα και να την ξαπλώσουν γυμνή πάνω σε κοφτερές πέτρες. Τα μεσάνυχτα κατέβηκε άγγελος Κυρίου μέσα στο κελί και φώτισε τον σκοτεινό χώρο με ουράνια λάμψη. Έλυσε τη μάρτυρα από τα δεσμά της και αποκατέστησε με θαυμαστό τρόπο το δέρμα του κεφαλιού της.

Της επέστρεψε την πρότερη ομορφιά και χάριν, ώστε το πρόσωπό της να ακτινοβολεί μέσα στο σκοτάδι σαν αυγή. Το πρωί ο δεσμοφύλακας Λαοδίκιος άνοιξε το κελί και δεν αναγνώρισε αρχικά τη μάρτυρα μέσα στη λάμψη της. Πίστεψε πως είχε δραπετεύσει και θέλησε να αυτοκτονήσει από τον φόβο της τιμωρίας του Σαββίνου.

Η Γλυκερία τον σταμάτησε με γλυκό λόγο και του αποκάλυψε την ταυτότητά της και την παρουσία του αγγέλου. Συγκλονισμένος εκείνος από το θαύμα ζήτησε να γίνει χριστιανός και να μαρτυρήσει μαζί της για το όνομα του Κυρίου. Πήρε επάνω του τις αλυσίδες που έδεναν τη μάρτυρα και προχώρησε μπροστά στον ηγεμόνα ομολογώντας ανοιχτά την πίστη.

Καταδικάστηκε σε αποκεφαλισμό και παρέδωσε την ψυχή του στον Χριστό μετά τη θερμή προσευχή της Γλυκερίας. Στη συνέχεια ο Σαββίνος καταδίκασε τη μάρτυρα να την κατασπαράξουν θηρία μέσα στο στάδιο. Η κόρη μπήκε στην αρένα με χαρά, σαν να πορευόταν σε γαμήλιο δείπνο του ουράνιου Νυμφίου.

Η πρώτη λέαινα πλησίασε ήρεμα, ξάπλωσε στα πόδια της και έγλειφε τις πατούσες της. Έπειτα ακούστηκε φωνή από τον ουρανό, που την καλούσε στη βασιλεία, και δεύτερη λέαινα ήρθε και τη δάγκωσε χωρίς να σπαράξει το σώμα της. Ο επίσκοπος Δομέτιος ενταφίασε τα ιερά της λείψανα κοντά στην Ηράκλεια, απ’ όπου ανέβλυσε μύρο ιαματικό.