Ο γενναίος εκατόνταρχος που νίκησε τα δεσμά

Μέσα στο σκοτάδι του βυζαντινού μπουντρουμιού, λαμπροί νέοι κατέβαιναν κάθε νύχτα και έπλεναν με ζεστό νερό τις πληγές του δεσμίου εκατοντάρχου Ακακίου. Όταν ο ανθύπατος Βιβιανός τον είδε μετά από επτά ημέρες ολοζώντανο και ακτινοβόλο, νόμισε πως ο δεσμοφύλακας είχε δωροδοκηθεί από συγγενείς. Ο νεαρός μάρτυς καταγόταν από την Καππαδοκία και υπηρετούσε ως εκατόνταρχος στο μαρτησιακό τάγμα υπό τον χιλίαρχο Φήρμο.

Έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμιανού Γαλερίου, όταν ξέσπασε ο τρίτος μεγάλος διωγμός εναντίον της Εκκλησίας του Χριστού. Με βασιλικό διάταγμα οι αξιωματικοί όφειλαν να εξετάζουν έναν προς έναν τους στρατιώτες τους για την πίστη τους. Όσοι ομολογούσαν πως πιστεύουν στον Χριστό παραδίδονταν σε φρικτά βασανιστήρια και τελικά στον θάνατο.

Ο Φήρμος κάλεσε ενώπιόν του τον Ακάκιο και προσπάθησε με κολακείες και απειλές να τον λυγίσει. Ο νέος εκατόνταρχος όμως απάντησε με παρρησία πως γεννήθηκε μέσα σε χριστιανική οικογένεια, και πως οι γονείς και οι πρόγονοί του ήταν όλοι χριστιανοί. Τρεις φορές τον ανάγκασε ο χιλίαρχος να αλλάξει γνώμη, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Βλέποντας την ασάλευτη στάση του στρατιώτη του, ο Φήρμος διέταξε να τον δέσουν με βαριές αλυσίδες και να τον στείλουν στον στρατηγό Βιβιανό. Όταν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο, ο ανθύπατος τον ρώτησε με ειρωνεία για το όνομά του. Ο μάρτυς απάντησε πως αγαπά πάνω από όλα τον τίτλο του χριστιανού, ενώ το ανθρώπινο όνομά του είναι Ακάκιος, που σημαίνει αυτός που δεν έχει κακία.

Με γαλήνη εξήγησε πως δεν θέλει να γίνει συνεργός της διαβολικής μανίας που πίνει ανθρώπινο αίμα. Ο Βιβιανός τον προκάλεσε να εξηγήσει από πού άντλησε τέτοια σοφία, αν και ήταν απλός στρατιώτης χωρίς γράμματα. Ο Ακάκιος μίλησε για τους πολυάριθμους μάρτυρες της πατρίδας του και για τα θαύματα που έβλεπε στους τάφους τους.

Διακήρυξε πως θέλει να μιμηθεί εκείνους τους αγίους και όχι τους άρχοντες της κοσμικής εξουσίας. Ο στρατηγός θύμωσε και απείλησε με σκληρότερα βασανιστήρια, αν δεν θυσίαζε αμέσως στα είδωλα. Ο νέος αξιωματικός απάντησε πως το σώμα του είναι έτοιμο να δεχθεί κάθε πληγή για τον Χριστό του.

Διέταξε τότε ο Βιβιανός να δέσουν τον μάρτυρα γυμνό σε τέσσερις πασσάλους, και έξι στρατιώτες τον χτυπούσαν ανελέητα με σκληρά νεύρα στην πλάτη και στην κοιλιά. Οι δήμιοι άλλαζαν ο ένας τον άλλον, και η γη γέμισε από το αίμα του γενναίου ομολογητή. Εκείνος όμως δεν έλεγε τίποτε άλλο παρά μόνο ότι ζητούσε από τον Σωτήρα Χριστό να τον ενισχύσει στον αγώνα.

Ο στρατηγός νόμισε πως ο πόνος θα του κάμψει το φρόνημα και τον ρώτησε πάλι αν θα θυσίαζε στους θεούς. Ο μάρτυς απάντησε πως μετά την έναρξη των βασανιστηρίων αισθάνεται ακόμη πιο δυνατός, διότι η δύναμη του Χριστού τον στηρίζει εσωτερικά. Διακήρυξε πως όσα περισσότερα μαρτύρια δοκιμάζει, τόσο μεγαλύτερη χάρη και ευλογία λαμβάνει από τον Θεό.

Τότε ο Βιβιανός θύμωσε ακόμη περισσότερο και διέταξε να τον χτυπούν στο στόμα με μολύβδινες πλάκες. Τα ωραία μάγουλα του νέου παραμορφώθηκαν από τα χτυπήματα των δημίων, αλλά εκείνος έμενε ατάραχος. Όταν ο στρατηγός τον ρώτησε πώς ένας απλός στρατιώτης απαντά με τόση σοφία, ο μάρτυς θυμήθηκε τα λόγια του Κυρίου, ότι το Άγιο Πνεύμα μιλάει μέσα από τους πιστούς όταν βρίσκονται μπροστά σε ηγεμόνες.

Μετά από αυτά τα φρικτά βασανιστήρια, ο Βιβιανός διέταξε να φυλακιστεί ο μάρτυς στην Πέρινθο της Θράκης για επτά ημέρες. Έπειτα έφθασε επιστολή του ηγεμόνα Φλακκίνου, που καλούσε τον στρατηγό να μεταβεί στο Βυζάντιο με όλους τους κρατουμένους. Στον δρόμο ο Ακάκιος υπέφερε φοβερά από τις πληγές, τα σιδερένια δεσμά, την πείνα και τη δίψα.

Οι στρατιώτες τον χτυπούσαν ανελέητα για να επιταχύνει το βήμα του. Όταν σταμάτησαν για ξεκούραση, ο μάρτυς ύψωσε τα μάτια στον ουρανό και παρακάλεσε τον Κύριο να στείλει άγγελο για να γιατρέψει τις πληγές του. Ξαφνικά φάνηκε νεφέλη και ακούστηκε φωνή που έλεγε στον Ακάκιο να ανδρειωθεί και να σταθεί δυνατός.

Τη φωνή την άκουσαν όλοι οι παρόντες, στρατιώτες και κρατούμενοι, και θαύμασαν. Πολλοί από τους δεσμίους πίστεψαν τότε στον Χριστό και ζήτησαν από τον άγιο να τους διδάξει τις αλήθειες της πίστης. Ο Ακάκιος τους μίλησε για τη σάρκωση του Λόγου, για τον σταυρό και την ανάσταση, και για την αιώνια ζωή που χαρίζεται στους πιστούς.

Τη νύχτα οι κρατούμενοι είδαν φωτεινούς νέους με στρατιωτικά ενδύματα να συνομιλούν με τον μάρτυρα. Όταν έφθασαν στο Βυζάντιο, ο στρατηγός διέταξε να κλείσουν τον Ακάκιο στο πιο εσωτερικό κελί της φυλακής, σιδηροδέσμιο και χωρίς τροφή ή νερό. Οι άλλοι κρατούμενοι όμως, παρακολουθώντας μέσα από τα παραθυρόφυλλα, είδαν φως λαμπρό και άνδρες ουρανίους να λύνουν τον μάρτυρα από τα δεσμά.

Οι ίδιοι θεραπευτές πλένουν τις πληγές του και του πρόσφεραν λευκή τροφή σαν χιόνι. Όταν ο δεσμοφύλακας μπήκε ξαφνικά μέσα για να ελέγξει, δεν βρήκε κανέναν παρά μόνο τον δέσμιο μάρτυρα. Μετά από επτά ημέρες ο Βιβιανός κάλεσε ξανά τον Ακάκιο και έμεινε άναυδος βλέποντάς τον υγιή και χαρούμενο.

Νόμισε πως ο δεσμοφύλακας είχε λάβει χρήματα και διέταξε να τον χτυπήσουν σκληρά με σιδερένιες ράβδους. Ο φύλακας διηγήθηκε όσα είχε δει με τα μάτια του, αλλά ο στρατηγός δεν τον πίστεψε. Ο μάρτυς δήλωσε με παρρησία πως η δύναμη και η υγεία του δόθηκαν από τον Αθλοθέτη Ιησού Χριστό.

Διέταξε τότε ο στρατηγός δέκα στρατιώτες να τον χτυπούν με δρύινα ρόπαλα στην πλάτη και στην κοιλιά. Οι δήμιοι όμως ένιωσαν τα χέρια τους να παραλύουν και δεν μπορούσαν να σηκώσουν τις ράβδους εναντίον του γενναίου ομολογητή του Χριστού. Μην ξέροντας πλέον τι να κάνει, ο Βιβιανός αποφάσισε να στείλει τον μάρτυρα στον ηγεμόνα Φλακκίνο, που είχε φθάσει στο Βυζάντιο.

Στην επιστολή του εξηγούσε πως είχε δοκιμάσει κάθε βασανιστήριο εναντίον του εκατοντάρχου, αλλά τίποτε δεν μπόρεσε να τον λυγίσει. Ο ηγεμόνας διέταξε να φυλακιστεί ο μάρτυς, χωρίς όμως δεσμά και χωρίς αυστηρή φρούρηση. Είχε γυναίκα χριστιανή, η οποία με δάκρυα τον είχε πείσει να μη βασανίζει υπερβολικά τους χριστιανούς και να τους θανατώνει γρήγορα.

Μετά από πέντε ημέρες ο Φλακκίνος κάλεσε τον Ακάκιο μπροστά του και διέταξε να διαβαστούν τα βασανιστήρια που είχε ήδη υποστεί. Εξεπλάγη από την ωμότητα του Βιβιανού και κατηγόρησε τον στρατηγό που είχε ταλαιπωρήσει για τόσον καιρό έναν αξιωματικό. Όταν κατάλαβε πως ο μάρτυρας δεν επρόκειτο ποτέ να αρνηθεί τον Χριστό, διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό του έξω από την πόλη.

Ο νεαρός εκατόνταρχος ευχαρίστησε τον Κύριο που τον αξίωσε να φθάσει στο τέλος του μαρτυρικού δρόμου. Ζήτησε λίγο χρόνο για προσευχή, έκλινε τα γόνατα και δόξασε το άγιο όνομα του Σωτήρα του. Έπειτα έσκυψε τον αυχένα κάτω από το ξίφος και έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου σε ηλικία είκοσι πέντε ετών.

Οι χριστιανοί παρέλαβαν με ευλάβεια το τίμιο λείψανό του και το ενταφίασαν στον τόπο της τελειώσεώς του, που ονομαζόταν Σταυρίον. Όλα αυτά συνέβησαν στα χρόνια της ασέβειας του Μαξιμιανού, ενώ η Εκκλησία του Χριστού δοκιμαζόταν από σκληρούς διωγμούς. Επί Μεγάλου Κωνσταντίνου τα ιερά λείψανα του μάρτυρος εναποτέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη μέσα σε ναό που ανεγέρθηκε προς τιμήν του.

Αργότερα μεταφέρθηκαν στην Καλαβρία, στην πόλη Σκιλλάτιο, όπου συνέχισαν να επιτελούν θαύματα για τους πιστούς που προσέρχονταν με ευλάβεια. Η σύναξη του αγίου τελούνταν επίσης στην περιοχή του Επταβαθμίου, όπου ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός είχε ανεγείρει λαμπρό ναό. Ο άγιος Ακάκιος βοηθάει ιδιαιτέρως όσους αγωνίζονται εναντίον των σαρκικών πειρασμών, καθώς μαρτυρεί ο άγιος Επιφάνιος, μαθητής του οσίου Ανδρέα του διά Χριστόν σαλού.

Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις επτά Μαΐου από ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η παρρησία και η γενναιότητά του παραμένουν φωτεινό παράδειγμα για κάθε πιστό που αγωνίζεται μέσα στους πειρασμούς του βίου. Είθε με τις πρεσβείες του να αξιωθούμε και εμείς της βασιλείας του Χριστού.