Ο Όσιος Γεώργιος ο μυλωνάς του Γοματίου

Στο Γομάτι της Χαλκιδικής, στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, ένας ταπεινός μυλωνάς άλεθε δωρεάν το σιτάρι των φτωχών. Όταν Τούρκικο ασκέρι πέρασε από την περιοχή του, η γυναίκα και τα παιδιά του χάθηκαν για πάντα στην αιχμαλωσία. Ο Όσιος Γεώργιος έζησε στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όταν η Χαλκιδική δονούνταν από συνεχή επαναστατικά κινήματα.

Είχε οικογένεια με παιδιά και κέρδιζε το ψωμί του ως μυλωνάς στο χωριό του. Η αγάπη και η φιλανθρωπία του ήταν γνωστές σε ολόκληρη την περιοχή της Χαλκιδικής. Σε όσους φτωχούς κατέφευγαν στο μύλο του άλεθε το σιτάρι χωρίς να ζητήσει αμοιβή.

Στους ανήμπορους και τους αρρώστους μοίραζε αλεύρι, σαν να ήταν δικά του αδέλφια. Τα ερείπια του παλιού του μύλου σώζονται μέχρι σήμερα και θυμίζουν την προσφορά του. Μέσα στις ταραχές της εποχής, η οικογένειά του δοκιμάστηκε σκληρά από τα γεγονότα.

Ο πιστός μυλωνάς αναγκάστηκε τότε να εγκαταλείψει τον κόσμο και τα εγκόσμια. Ανέβηκε στο βουνό που υψώνεται πάνω από το μύλο του, αναζητώντας ησυχία. Εκεί επέλεξε να ζήσει μόνος με τον Θεό, μακριά από τους θορύβους.

Η παράδοση διηγείται πως, όταν πληροφορήθηκε ότι Τούρκικο στρατιωτικό απόσπασμα θα περνούσε από τα μέρη του, ανησύχησε για την οικογένειά του. Φοβήθηκε πως οι στρατιώτες θα κατέβαιναν στο μύλο για να αρπάξουν αλεύρι και σιτάρι. Συμβούλεψε λοιπόν τη γυναίκα του και τα παιδιά να καταφύγουν μέσα στο χωριό για μεγαλύτερη ασφάλεια.

Εκείνη όμως δεν υπάκουσε στα λόγια του και έμεινε κοντά στο μύλο με τα παιδιά. Όταν πέρασε το Τούρκικο ασκέρι, βρήκε την οικογένεια αβοήθητη και την οδήγησε στην αιχμαλωσία. Ο Γεώργιος επέστρεψε αργότερα και αντίκρισε εικόνα ολοκληρωτικής καταστροφής στον τόπο του.

Ο μύλος ήταν γκρεμισμένος, το αλεύρι κλεμμένο και η οικογένειά του είχε χαθεί χωρίς ίχνη. Η ψυχή του πόνεσε βαθιά από την απώλεια των αγαπημένων του και της περιουσίας του. Τότε πήρε τη μεγάλη απόφαση να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό για το υπόλοιπο της ζωής του.

Διάλεξε ένα σπήλαιο ψηλά στο βουνό ως παλαίστρα της ασκήσεως και των πνευματικών του αγώνων. Πιστεύεται πως έζησε ως ερημίτης, χωρίς ποτέ να λάβει το σχήμα του μοναχού. Μέσα σε εκείνο το ταπεινό σπήλαιο, ο Όσιος περνούσε τη ζωή του με αδιάλειπτη προσευχή και τέλεια νηστεία.

Η άσκησή του ήταν αυστηρότατη και τα χόρτα του βουνού αποτελούσαν τη μοναδική του τροφή. Παρά την απομόνωση, δεν έπαψε ποτέ να δείχνει αγάπη και συμπόνια προς τους συνανθρώπους του. Κατέβαινε κρυφά από το ασκητήριό του τις νύχτες, για να μη γίνει αντιληπτός από κανέναν.

Άφηνε έξω από τις πόρτες των εγκύων γυναικών, των ασθενών και των φτωχών ξύλα και χόρτα. Περιποιόταν τους κήπους και τα αμπέλια φτωχών συγχωριανών του με ξεχωριστή φροντίδα και αγάπη. Φύλαγε επίσης τα ζώα όσων είχαν ανάγκη και δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν μόνοι τους.

Όταν κάποτε χάθηκαν τα ίχνη του, βοσκοί που τον γνώριζαν ξεκίνησαν να τον αναζητούν στο βουνό. Ανέβηκαν ως το ασκητήριό του και τον βρήκαν νεκρό μέσα στο σπήλαιο, εξαϋλωμένο και ευωδιαστό. Το σώμα του είχε λιώσει από τη νηστεία και τους κόπους της ασκήσεως.

Ολόκληρος ο τόπος γέμισε από μια ουράνια ευωδία που πλημμύρισε όλο το βουνό. Έσπευσαν τότε στο σπήλαιο και άλλοι Χριστιανοί μαζί με τον ιερέα του χωριού. Σήκωσαν με σεβασμό το άγιο λείψανο, για να το μεταφέρουν στο κοιμητήριο του χωριού.

Καθώς όμως προχωρούσαν, το τίμιο σκήνωμα έγινε ξαφνικά ασήκωτο μέσα στα χέρια τους. Δεν μπορούσαν με κανέναν τρόπο να το μετακινήσουν, όσο κι αν προσπαθούσαν με όλες τις δυνάμεις τους. Ο ιερέας τότε είπε πως αυτό αποτελεί σημάδι Θεού και εκεί πρέπει να ενταφιαστεί ο Όσιος.

Πραγματικά τον ενταφίασαν στον ίδιο τόπο, πάνω στο δρόμο που οδηγεί προς το Γομάτι. Στη συνέχεια, οι Χριστιανοί έκτισαν επάνω από τον τάφο ένα μικρό εκκλησάκι με ξερολιθιά. Αργότερα, στη θέση εκείνη, ανεγέρθηκε ο νέος μικρός ναός που σώζεται ως σήμερα.

Μετά την κοίμησή του ο Όσιος άρχισε να επιτελεί πλήθος θαυμάτων στους πιστούς που τον επικαλούνταν. Τα θαύματά του έγιναν φανερή απόδειξη της αγιότητας και της παρρησίας που είχε ενώπιον του Θεού. Ο Κύριος του χάρισε μάλιστα ξεχωριστή χάρη, να θεραπεύει τον πόνο στα αυτιά των μικρών παιδιών.

Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο το Σάββατο μεταξύ της πρώτης και της εβδόμης Μαΐου.