Η τυφλή Οσία που έβλεπε τις ψυχές

Πάνω από την κολυμβήθρα της μικρής Ματρώνας σχηματίστηκε ένα ευωδιαστό σύννεφο, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του ευλαβούς ιερέα Βασιλείου. Ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης, χωρίς ποτέ να την έχει συναντήσει, τη φώναξε ονομαστικά και την ονόμασε όγδοο στύλο της ορθόδοξης Ρωσίας. Η μικρή Ματρώνα γεννήθηκε το χίλια οκτακόσια ογδόντα ένα στο χωριό Σέμπινο της επαρχίας Τούλα, μέσα σε μια φτωχή αλλά πολύ ευσεβή οικογένεια αγροτών.

Οι γονείς της, ο Δημήτριος και η Ναταλία, σκέφτηκαν αρχικά να δώσουν το αγέννητο παιδί στο ορφανοτροφείο του Γκολίτσιν, λόγω της μεγάλης φτώχειας τους. Όμως η μητέρα είδε ένα προφητικό όνειρο με ένα τυφλό πουλί που είχε ανθρώπινη μορφή και κάθισε στο δεξί της χέρι. Κατάλαβε τότε πως το παιδί που περίμενε θα γινόταν σκεύος εκλογής του Θεού μέσα στον κόσμο.

Έτσι κράτησαν την κόρη τους, η οποία γεννήθηκε εντελώς τυφλή, αλλά με ξεχωριστά πνευματικά χαρίσματα. Είχε ακόμη τρία αδέλφια, τον Ιβάν, τον Μιχαήλ και τη Μαρία, μέσα σε ένα σπιτικό βαθιάς πίστης. Από μικρή φάνηκε πως ο Θεός είχε ξεχωρίσει αυτή την ψυχή για ένα ασυνήθιστο και θαυμαστό έργο.

Το μοναδικό μέρος που τραβούσε καθημερινά τα βήματα της τυφλής μικρής ήταν ο ναός του χωριού της. Όταν η μητέρα δεν την έβρισκε στο σπίτι, ήξερε αμέσως πως η Ματρώνα προσευχόταν μπροστά στις εικόνες. Από την παιδική της ηλικία ο Θεός τής χάρισε διορατικό και προορατικό χάρισμα, μαζί με βαθιά γνώση των ανθρωπίνων ψυχών.

Γνώριζε τις αρρώστιες, τις θλίψεις, τις αστοχίες και τα κρυφά προβλήματα όσων την πλησίαζαν με εμπιστοσύνη. Έτσι τους προειδοποιούσε με αγάπη, τους συμβούλευε σωστά και τους οδηγούσε στον δρόμο της μετανοίας. Πολύ νωρίς άρχισαν να φτάνουν στο σπίτι της κάτοικοι του χωριού, αλλά και προσκυνητές από μακρινές περιοχές.

Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών η Οσία επισκέφθηκε διάφορα προσκυνήματα της Ρωσίας μαζί με ευλαβείς συνοδούς της. Σε ένα από αυτά τα ταξίδια βρέθηκε μπροστά στον μεγάλο Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης, που ζούσε ακόμη επί γης. Εκείνος ζήτησε να ανοίξει χώρος μέσα στο πλήθος και φώναξε δυνατά τη Ματρώνα κοντά του.

Την αναγνώρισε με τα μάτια του πνεύματος και προφήτευσε ότι θα γινόταν η πνευματική του διάδοχος. Την ονόμασε όγδοο στύλο της Ρωσίας, μέσα σε χρόνια διωγμών και πικρών δοκιμασιών. Στο δέκατο έβδομο έτος της ηλικίας της η Ματρώνα έχασε ξαφνικά τη δύναμη των ποδιών της και έμεινε εντελώς παράλυτη.

Έζησε καθηλωμένη σχεδόν πενήντα ολόκληρα χρόνια, χωρίς ποτέ να βγάλει από το στόμα της λέξη παραπόνου ή γογγυσμού. Έλεγε με γαλήνη πως η αιτία της αρρώστιας ήταν πνευματική και μόνο ο Θεός γνώριζε καθαρά τους κρυφούς λόγους της. Σήκωνε τον σταυρό της με ταπείνωση και ευχαριστούσε αδιάκοπα τον Κύριο για τη ζωή και τα δάκρυα της.

Προειδοποιούσε όσους την επισκέπτονταν πως έρχονταν δύσκολοι καιροί για τους πιστούς ορθοδόξους ολόκληρης της Ρωσίας. Τους έλεγε χαρακτηριστικά ότι κάποτε θα τους έβαζαν μπροστά τους ψωμί και σταυρό, για να διαλέξουν ελεύθερα. Οι Χριστιανοί, τόνιζε εκείνη, οφείλουν να διαλέξουν με θάρρος τον σταυρό του Χριστού.

Το χίλια εννιακόσια είκοσι πέντε η Οσία αναγκάστηκε να φύγει για τη Μόσχα, όπου συνέχισε τον ασκητικό αγώνα της. Μέσα στους σκληρούς διωγμούς των αθέων άλλαζε συνεχώς κατοικία και έβρισκε καταφύγιο σε σπίτια απλών και ευλαβών πιστών. Παρότι ταλαιπωρημένη και διωγμένη, ποτέ δεν σταμάτησε να δέχεται και να ανακουφίζει τους πονεμένους ανθρώπους.

Ένα ατελείωτο ρεύμα ψυχών έφτανε καθημερινά στην Οσία, ζητώντας θεραπεία, παρηγοριά, καθοδήγηση και τη θερμή προσευχή της. Με την προσευχή της θεραπεύονταν παράλυτοι, ασθενείς με σοβαρές αρρώστιες και άνθρωποι που υπέφεραν από ψυχικές δοκιμασίες. Οι προφητείες της βοήθησαν πολλούς να αποφύγουν κινδύνους, θανάτους και να βρουν τον σωστό δρόμο μέσα σε δύσκολες στιγμές.

Ευλογούσε τους ανθρώπους που έρχονταν κοντά της και ακουμπούσε τρυφερά τα χέρια της πάνω στο κεφάλι τους. Διάβαζε προσευχές με κατάνυξη και πραγματοποιούσε αμέτρητους σταυρούς, ώστε στο μέτωπό της σχηματίστηκε μικρή λακούβα από τα δάχτυλά της. Πάμπολλες μαρτυρίες πιστών έχουν διασωθεί για τα θαύματα και τις θεραπείες που γίνονταν με τις πρεσβείες της.

Ο Θεός της αποκάλυψε φανερά την ημέρα της εξόδου της από τον μάταιο τούτο κόσμο. Τρεις ημέρες πριν την κοίμησή της, έδωσε λεπτομερείς οδηγίες για την εξόδιο ακολουθία και τον ενταφιασμό της. Κοιμήθηκε με βαθιά ειρήνη το χίλια εννιακόσια πενήντα δύο και τάφηκε στο κοιμητήριο της μονής του Δανιήλ.

Το χίλια εννιακόσια ενενήντα εννέα το Πατριαρχείο Μόσχας την κατέταξε επίσημα στις αγίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τα σεπτά λείψανά της αναπαύονται σήμερα στη σταυροπηγιακή μονή της Σκέπης της Θεοτόκου στη Μόσχα.