Oshënar Isak Sirian, igumen i Spoletos

Për dy ditë dhe net të tëra e gjysmë, një i panjohur nga Siria qëndroi brenda tempullit të Spoletos, i zhytur në lutje të pandërprerë. Kur një i ri krenar e goditi në fytyrë për hipokrizi, një frymë e papastër ra mbi të dhe thirri me zë të lartë emrin e shenjtorit, të cilin askush nuk e dinte ende. Oshënar Isaku jetoi në mesin e shekullit të gjashtë pas lindjes së Krishtit. Ai erdhi nga Siria dhe mbërriti në qytetin italian të Spoleto, në kohën kur aty dominonin gotët. Sapo hyri në qytet, hyri menjëherë në tempull dhe u kërkoi leje të rinjve që të lutej sa të donte. Ai u ngrit dhe qëndroi në namaz pa pushim për dy ditë e net e gjysmë. Por një i ri, i pushtuar nga krenaria, filloi ta shante si hipokrit, duke thënë se ai bënte sikur falej për të fituar famë në popull. Ai iu afrua shenjtorit dhe e goditi në faqe, duke kërkuar që ai të largohej menjëherë nga hapësira e shenjtë. Por më pas, me hirin e Perëndisë, një frymë e ndyrë ra mbi të dhe e mundoi tmerrësisht para këmbëve të të shenjtit. Demoni bërtiti me zë të lartë se vetëm Isaku mund ta dëbonte, duke u zbuluar kështu emrin e të panjohurit të panjohur për të gjithë të pranishmit. Shenjtori u përkul me dhembshuri mbi rininë e përvuajtur dhe menjëherë shpirti i keq e la atë. Lajmi për mrekullinë u përhap me shpejtësi në të gjithë qytetin e Spoletos. Burra dhe gra, të pasur dhe të varfër, vrapuan në tempull për të ftuar njeriun e Perëndisë në shtëpitë e tyre. Të tjerë i premtuan se do të ndërtojnë një manastir të tërë me prona dhe ara, të tjerë do t'i ofrojnë ushqim dhe gjithçka të nevojshme për jetën e tij. Por shërbëtori i përulur i Zotit të plotfuqishëm i hodhi poshtë të gjitha këto oferta me vendosmëri. Ai doli jashtë qytetit, gjeti një vend të shkretë aty pranë dhe ndërtoi vetes një qeli të vogël. Shumë shpejt një turmë njerëzish filloi të dynden drejt qelisë së shenjtorit. Shumë, duke parë jetën e tij të virtytshme, u ndezën nga dëshira për mbretërinë e përjetshme dhe me gëzim iu përkushtuan Perëndisë nën drejtimin e tij shpirtëror. Në këtë mënyrë, rreth shenjtorit u formua një manastir i tërë me dishepuj të përkushtuar. Kur murgjit iu lutën të pranonte dhuratat që i sollën për nevojat e komunitetit, ai u përgjigj me vendosmëri dhe thjeshtësi. Ai tha se një murg që fiton pasuri pushon së qeni një murg i vërtetë i Krishtit. Ai kishte po aq frikë nga humbja e falimentimit të tij të dashur sa koprraci i pasur frikësohej se mos humbiste thesaret e tyre. Zoti gjithashtu i dha të pasurit të shenjtë Isakun dhuratën e largpamësisë dhe profecisë. Shën Gregori Dialogu, papa i Romës, flet gjerësisht për të në Dialogët e tij të famshëm mbi jetën e etërve italianë. Një herë, pak para se të binte nata, shenjtori i urdhëroi vëllezërit të linin të gjitha lopatat e manastirit në kopsht. Të nesërmen në mëngjes, kur vëllazëria u ngrit për shërbimin, shenjtori u kërkoi atyre të përgatisnin ushqim për punëtorët që do të ishin në kopsht sapo të dilte dielli. Në të vërtetë, kur shenjtori mbërriti me murgjit në kopsht, ata gjetën atje po aq punëtorë sa kishte lopatat që kishin lënë më parë. Ata ishin hajdutë që kishin hyrë fshehurazi për të vjedhur, por fuqia e Perëndisë i pengoi ata nga plani i tyre i keq. Në vend të kësaj ata morën lopata dhe punuan me zell gjatë gjithë natës, duke gërmuar të gjithë kopshtin e papunuar të manastirit. Shenjtori i përshëndeti me dashuri, i ftoi të pushojnë dhe të hanë nga ushqimi që kishte sjellë me vete. Pastaj i këshilloi me butësi që të linin përgjithmonë vjedhjen dhe çdo punë të ligë. Ai u dha leje të vinin hapur në kopsht, të kërkonin atë që kishin nevojë dhe të merrnin me bekim. Një herë tjetër, dy pelegrinë të veshur pothuajse me lecka erdhën te shenjtori, duke i kërkuar rroba nga mëshira. Por ata i kishin fshehur rrobat e tyre të mira në një trung peme në pyll, duke dashur të mashtrojnë me dinakëri abatin e shenjtë. I shenjti, duke dalluar me dhuntinë e largpamësisë dinakërinë e tyre të fshehtë, u tha të prisnin pak. Ai dërgoi një nga dishepujt e tij në pyll, në një pikë të caktuar, për të sjellë rrobat që do të gjente në trungun e një peme. Vëllai shkoi aty ku tregoi i madhi, me të vërtetë gjeti rrobat e fshehura dhe i solli përsëri në manastir. Shën Isaku më pas u dha të njëjtat rroba pelegrinëve, duke u thënë me qetësi të vishen, pasi ata u paraqitën lakuriq. Ata i njohën menjëherë rrobat e tyre dhe u pushtuan nga turpi për dinakërinë e tyre. Edhe një herë, një njeri i devotshëm i dërgoi shenjtorit, nëpërmjet shërbëtorit të tij, dy shporta me ushqime, duke i kërkuar lutjet e tij. Por shërbëtori fshehu njërën kosh në rrugë dhe ia solli vetëm tjetrën shenjtorit, duke i përcjellë kërkesën e zotërisë së tij. Shenjtori e pranoi në heshtje dhuratën dhe më pas i foli me kujdes shërbëtorit, duke i dhënë këshilla të mençura dhe të dobishme gjatë kthimit. Ajo me qetësi i tha të merrte dhuratën që i takonte, por të bënte shumë kujdes kur prekte koshin që kishte fshehur në rrugë. Në atë shportë kishte hyrë një gjarpër helmues dhe nëse do të shtrinte menjëherë dorën pa kujdes, do ta kafshonte për vdekje. Këto fjalë e mbushën shërbëtorin me turp të madh për vjedhjen e tij të fshehtë, por edhe me gëzim për shpëtimin e tij. Kështu i Shenjti zbuloi mëkatet e fshehura të njerëzve me urtësi dhe pa asnjë ligësi, duke dëshiruar gjithmonë shpëtimin e të gjithëve. Shën Isaku Sirian e zuri gjumi i qetë, sipas traditës, rreth pesëqind e pesëdhjetë pas lindjes së Krishtit. Ai la pas vetes një mori dishepujsh dhe një manastir të fortifikuar në vendin e Spoletos. Ky shenjtor nuk duhet të ngatërrohet me shenjtorin tjetër Isak Sirian, peshkopin e Ninevisë, i cili jetoi më vonë, gjatë shekullit të shtatë. Kujtimi i tij nderohet nga Kisha jonë më 12 prill, së bashku me të gjithë Etërit e shenjtë të shkretëtirës.