Η Είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα

Πάνω σε ένα νεαρό πουλάρι, που ο ίδιος ζήτησε να του φέρουν, ο Χριστός μπήκε θριαμβευτικά στη βασιλική πόλη των Ιεροσολύμων. Ένα τεράστιο πλήθος τον υποδέχτηκε με τιμές βασιλιά, κρατώντας κλαδιά φοινίκων και απλώνοντας τα ρούχα τους στον δρόμο που περνούσε. Ο λαός τον χαιρέτησε δημόσια με τα λόγια «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ».

Η ημέρα αυτή, μαζί με την έγερση του Λαζάρου, αποτελεί σημείο που δείχνει προς τα μεγάλα γεγονότα τα οποία ολοκληρώνουν την επίγεια διακονία του Κυρίου. Ο καιρός της εκπλήρωσης των προφητειών είχε φτάσει και όλα έδειχναν πως η ώρα της σωτηρίας πλησίαζε. Η ανάσταση του Λαζάρου προαναγγέλλει την καταστροφή του θανάτου και τη χαρά της κοινής ανάστασης.

Αυτή η χαρά γίνεται προσιτή σε όλους τους ανθρώπους μέσα από τον σταυρό και την έγερση του ίδιου του Κυρίου. Η είσοδος στα Ιεροσόλυμα εκπληρώνει επίσης τις μεσσιανικές προφητείες για τον βασιλιά που έρχεται στην αγία πόλη. Ο προφήτης Ζαχαρίας είχε προαναγγείλει πως ο βασιλιάς θα έρθει πράος, καθισμένος πάνω σε γαϊδουράκι και σε πουλάρι, γιο υποζυγίου.

Τα γεγονότα αυτών των δύο θριαμβευτικών ημερών αποτελούν στην πραγματικότητα το πέρασμα προς τη Μεγάλη Εβδομάδα του Πάθους. Είναι η ώρα της οδύνης και του θανάτου, για την οποία ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και πορεύεται τώρα φανερά. Ο επίγειος θρίαμβος της ημέρας έχει πολύ σύντομη διάρκεια και κρύβει μέσα του τον σταυρό.

Ο Ιησούς μπαίνει ανοιχτά μέσα στους εχθρούς του και λέει δημόσια όσα τους εξοργίζουν περισσότερο. Ο ίδιος λαός που σήμερα τον υποδέχεται με φοίνικες, σε λίγες μόνο ημέρες θα ζητήσει τη σταύρωσή του. Παρερμηνεύουν τον σύντομο θρίαμβο ως σημάδι κάτι άλλου, ως ανάδειξη ενός πολιτικού μεσσία.

Φαντάζονται έναν βασιλιά που θα τους οδηγήσει στις δόξες μιας επίγειας βασιλείας με δύναμη και στρατό. Η αλήθεια όμως είναι τελείως διαφορετική, αφού ο Κύριος έρχεται για να βασιλεύσει μέσα από τη θυσία και την αγάπη. Η λειτουργία της Εκκλησίας δεν είναι απλώς ανάμνηση ή ύμνος για περασμένα γεγονότα, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο.

Μας μεταδίδει την αιώνια παρουσία και δύναμη όσων εορτάζονται και μας κάνει συμμετόχους σε αυτά τα ίδια τα γεγονότα. Έτσι οι ακολουθίες του Σαββάτου του Λαζάρου και της Κυριακής των Βαΐων μας φέρνουν μπροστά στη δική μας στιγμή ζωής. Μπροστά μας ανοίγει η είσοδος στη Βασιλεία του Θεού, μια βασιλεία που δεν είναι από αυτόν τον κόσμο και τις λογικές του.

Η βασιλεία αυτή γίνεται προσιτή μέσα στην Εκκλησία, μέσα από τη μετάνοια και το άγιο βάπτισμα. Την Κυριακή των Βαΐων ευλογούνται στους ναούς κλαδιά φοινίκων και ιτιάς, που οι πιστοί κρατούν με ευλάβεια. Τα παίρνουμε στα χέρια μας για να τα υψώσουμε και να χαιρετήσουμε τον Βασιλιά και Κυρίαρχο της ζωής μας, τον Ιησού Χριστό.

Τα κρατούμε επίσης για να επιβεβαιώσουμε εκ νέου τις υποσχέσεις που δώσαμε κατά το βάπτισμά μας. Εκείνος που ανέστησε τον Λάζαρο και μπήκε στα Ιεροσόλυμα στέκεται τώρα ανάμεσά μας ως ζωντανή παρουσία. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ίδια ερώτηση που μας απευθύνθηκε στο βάπτισμα, αν δηλαδή δεχόμαστε τον Χριστό.

Δίνουμε την απάντησή μας με το θάρρος να σηκώσουμε ψηλά το κλαδί, ομολογώντας πως τον δεχόμαστε ως Βασιλιά και Θεό. Έτσι, στην παραμονή του Πάθους, ενώνουμε ξανά τη ζωή μας με τον Κύριο που πορεύεται στον σταυρό. Επιβεβαιώνουμε την κυριότητά του πάνω σε ολόκληρη την ύπαρξή μας και εκφράζουμε την ετοιμότητα να τον ακολουθήσουμε στη Βασιλεία του, για να γνωρίσουμε τη δύναμη της Αναστάσεώς του.