Ο Όσιος Υπάτιος της Μονής Ρουφινιανών

Πενήντα ολόκληρες ημέρες πέρασε χωρίς να αγγίξει ούτε ψωμί ούτε νερό, παλεύοντας με τον πειρασμό της σάρκας μέσα στο κελί του. Λίγο πριν κοιμηθεί, προφήτεψε φοβερές συμφορές, σεισμό, χαλαζοθύελλα και την επιδρομή του Αττίλα στη Θράκη. Ο όσιος Υπάτιος γεννήθηκε στη Φρυγία της Μικράς Ασίας, σε οικογένεια μορφωμένου νομικού, και έλαβε ο ίδιος καλή παιδεία.

Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, ύστερα από μια αυστηρή τιμωρία του πατέρα του, εγκατέλειψε το πατρικό σπίτι και έφυγε μακριά, στη Θράκη. Εκεί, για κάποιο διάστημα φύλαγε ζώα στα χωράφια, μέχρι που τον φιλοξένησε ένας ιερέας. Ο καλός εκείνος κληρικός τον δίδαξε με υπομονή την ιερή τέχνη της ψαλμωδίας και τα νοήματα των ψαλμών.

Σύντομα ο νεαρός ένιωσε δυνατή την κλήση του Θεού και πήρε το μοναχικό σχήμα σε ένα από τα μοναστήρια της περιοχής. Αφοσιώθηκε με ζήλο στην άσκηση και ξεχώρισε γρήγορα ανάμεσα στους αδελφούς για τις αρετές του. Δεν δοκίμαζε ποτέ κρασί και αγωνιζόταν σκληρά εναντίον κάθε σαρκικού λογισμού.

Όταν ο ηγούμενος έμαθε για τη μακρά νηστεία, του πρόσφερε ο ίδιος μπροστά στους αδελφούς λίγο κρασί και ψωμί. Αμέσως ο νέος μοναχός ελευθερώθηκε από τον πειρασμό και δόξασε με ευγνωμοσύνη τον Κύριο και τον πνευματικό του πατέρα. Έπειτα από συμβουλή του γέροντά του, ο Υπάτιος ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για να βοηθήσει έναν άνθρωπο που δοκιμαζόταν σκληρά από σαρκικό πειρασμό.

Εκεί συνάντησε και τον ίδιο τον πατέρα του, τον οποίο στήριξε πνευματικά και τον έστειλε πίσω στην πατρίδα. Στη συνέχεια, μαζί με δύο άλλους μοναχούς, πέρασε απέναντι στη Χαλκηδόνα και αναζήτησε τόπο ησυχίας. Εκεί βρήκε εγκαταλειμμένη τη μονή των Ρουφινιανών, που είχε κάποτε ιδρύσει ένας λαϊκός ονόματι Ρουφίνος.

Αυτός είχε εγκαταστήσει αρχικά Αιγύπτιους ασκητές, οι οποίοι όμως μετά τον θάνατό του διασκορπίστηκαν στις πατρίδες τους. Από τότε ο τόπος είχε ερημωθεί τελείως και είχε γεμίσει με αγκαθωτούς θάμνους και πυκνά χαμόκλαδα. Φήμες έλεγαν ότι ακάθαρτα πνεύματα κατοικούσαν ανάμεσα στα ερείπια, και κανείς δεν τολμούσε να περάσει κοντά.

Ο όσιος μπήκε μέσα με τόλμη και προσευχή, και έδιωξε τα δαιμόνια από τα κατεστραμμένα κτίσματα. Καθάρισε με κόπο τους χώρους από τα αγκάθια και ξανάδωσε στη μονή την παλιά της ευπρέπεια. Εγκαταστάθηκε εκεί μαζί με τους δύο συνοδούς του και άρχισαν τη συστηματική εργασία.

Ο ίδιος έφτιαχνε τρίχινα ενδύματα, ένας μοναχός έσπερνε τα χωράφια και ο άλλος φρόντιζε τον κήπο της μονής. Μετά από μερικά χρόνια, ο όσιος επέστρεψε για λίγο στο μοναστήρι της Θράκης, όπου είχε αρχικά μονάσει με πολλή ευλάβεια. Όμως οι αδελφοί της μονής των Ρουφινιανών έφτασαν ως εκεί και τον παρακάλεσαν θερμά να γίνει ηγούμενός τους.

Ο όσιος δέχτηκε με ταπείνωση το βάρος της ποιμαντικής ευθύνης και επέστρεψε στη Χαλκηδόνα. Σε ηλικία σαράντα ετών έλαβε επίσημα τη διακονία της ηγουμενίας και την κράτησε για άλλα σαράντα χρόνια. Από τότε ξεκίνησε μια ακόμη πιο έντονη πορεία πνευματικών αγώνων και αδιάκοπης προσευχής.

Πολλοί μοναχοί, μιμούμενοι το παράδειγμά του, έφτασαν σε υψηλά μέτρα αρετής και θεοφιλούς ζωής. Ο Κύριος, βλέποντας τους κόπους και την αγάπη του, του χάρισε πλούσια το χάρισμα της θαυματουργίας. Θεράπευε δαιμονισμένους, τυφλούς, παράλυτους, υδρωπικούς, καθώς και γυναίκες που υπέφεραν από αιμορραγία.

Πολλές στείρες γυναίκες απέκτησαν με την ευχή του παιδιά, ενώ άλλες, που είχαν στερέψει, ξαναβρήκαν γάλα για τα βρέφη τους. Με την προσευχή του πολλαπλασίαζε θαυμαστά το ψωμί, το νερό και τις τροφές της μονής, όταν χρειαζόταν. Επίσης απομάκρυνε ασθένειες από ανθρώπους και από τα ζώα των κοντινών χωριών.

Η τροφή του οσίου ήταν εξαιρετικά λιτή και ταιριαστή με τον αυστηρό τρόπο της ασκητικής του ζωής. Έτρωγε βραστά σιτηρά, λίγα λαχανικά και μικρή ποσότητα ψωμιού μόνο αργά το βράδυ, μετά από κόπο ολόκληρης ημέρας. Για να στηρίζει τις γεροντικές του δυνάμεις, δεχόταν στα τελευταία χρόνια και ελάχιστο κρασί κατά συμβουλή των αδελφών.

Έζησε συνολικά ογδόντα ολόκληρα χρόνια αφοσιωμένος στον Κύριο και στη διακονία των μοναχών της αδελφότητας. Τα μαλλιά και τα γένια του είχαν γίνει κάτασπρα σαν χιόνι, όμως το πρόσωπό του ακτινοβολούσε εσωτερική γαλήνη και χάρη. Ακόμη και σε τόσο βαθιά γεραματα, παρέμενε σεβάσμιος στη μορφή και ακούραστος στους αγώνες της αρετής.

Λίγο πριν την κοίμησή του, προφήτεψε μεγάλες δοκιμασίες που θα έρχονταν σύντομα στη γη της αυτοκρατορίας. Προείπε καταστροφική χαλαζοθύελλα, ισχυρό σεισμό και την αιματηρή εισβολή του Αττίλα και των Ούννων στη Θράκη. Είχε ήδη στείλει στον Κύριο ογδόντα μαθητές του, που τους είχε αναθρέψει πνευματικά με αγάπη και υπομονή.

Λίγο μετά τους ακολούθησε και ο ίδιος ειρηνικά, δοξάζοντας τον Θεό. Η κοίμησή του τοποθετείται κατά το έτος τετρακόσια σαράντα έξι μετά τη γέννηση του Κυρίου μας.