Η Εμφάνιση της Ιεράς Εικόνας της Παναγίας Πορταΐτισσας

Από την πληγωμένη παρειά της Παναγίας ανέβλυσε αίμα, όταν ένας στρατιώτης των εικονομάχων τη χτύπησε με τη λόγχη του μέσα στο σπίτι μιας ευλαβούς χήρας κοντά στη Νίκαια. Για να σωθεί από τη βέβαιη καταστροφή, η ιερή εικόνα ταξίδεψε όρθια πάνω στα κύματα και έφτασε μόνη της στις ακτές του Αγίου Όρους. Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν στα δύσκολα χρόνια του αυτοκράτορα Θεοφίλου, όταν η μανία των εικονομάχων είχε ξεσπάσει με σφοδρότητα σε ολόκληρη την αυτοκρατορία.

Η ευσεβής γυναίκα φύλαγε με μεγάλη ευλάβεια την εικόνα της Θεοτόκου στο σπιτικό της, κοντά στην πόλη της Νίκαιας. Όταν οι αυτοκρατορικοί στρατιώτες όρμησαν στο σπίτι της για να εκτελέσουν τα διατάγματα κατά των αγίων εικόνων, ένας από αυτούς χτύπησε με τη λόγχη του τη μορφή της Παναγίας. Αμέσως ανέβλυσε αίμα από την πληγή, σαν να επρόκειτο για ζωντανό σώμα.

Η χήρα παρακάλεσε τους στρατιώτες με δάκρυα και τους έταξε χρήματα, ώστε να μην αγγίξουν την εικόνα ως το ξημέρωμα. Εκείνοι δέχτηκαν τα χρήματα και αναχώρησαν, αφήνοντας μητέρα και γιο μόνους στο σπίτι τους. Η ευλαβής χήρα μαζί με τον γιο της, που αργότερα έγινε μοναχός στο Άγιον Όρος, αποφάσισαν να εμπιστευθούν την ιερή εικόνα στα κύματα της θάλασσας.

Έτσι θα γλίτωνε από τα χέρια των εικονομάχων και θα έβρισκε μόνη της τον δρόμο της σωτηρίας. Με δάκρυα στα μάτια παρέδωσαν τη Θεοτόκο στο πέλαγος, και εκείνη στάθηκε όρθια πάνω στο νερό σαν να την κρατούσε αόρατο χέρι. Τα κύματα την οδήγησαν με θαυμαστό τρόπο μακριά από τους διώκτες, προς τα ιερά χώματα του Άθωνα.

Για αρκετές ημέρες οι μοναχοί του Άθωνα έβλεπαν ένα πύρινο στύλο πάνω από τη θάλασσα να φτάνει έως τα ουράνια. Αυτό το θαυμαστό σημείο τους γέμιζε δέος και απορία, καθώς δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τι σήμαινε. Κατέβηκαν λοιπόν στην ακρογιαλιά και αντίκρισαν την αγία εικόνα να στέκεται ακίνητη πάνω στα νερά.

Κανείς όμως δεν τολμούσε να πλησιάσει, γιατί η εικόνα απομακρυνόταν θαυματουργικά κάθε φορά που επιχειρούσαν να την πιάσουν. Τέλεσαν τότε ευχαριστήρια παράκληση και ζήτησαν το έλεος της Θεοτόκου, για να φανερώσει το θείο θέλημά της στους ταπεινούς δούλους της. Στον ευλαβή μοναχό της Μονής Ιβήρων, τον άγιο Γαβριήλ, εμφανίστηκε σε όραμα η ίδια η Παναγία και του έδωσε σαφείς οδηγίες.

Του φανέρωσε πως εκείνος θα ήταν ο εκλεκτός, που θα περπατούσε πάνω στα κύματα και θα παραλάμβανε την αγία της εικόνα. Ο όσιος υπάκουσε με βαθιά πίστη στη φωνή της Δέσποινας και κατέβηκε στην παραλία μαζί με τους υπόλοιπους αδελφούς της μονής. Με θαυμαστό τρόπο βάδισε πάνω στα νερά της θάλασσας, λες και πατούσε σε στέρεο έδαφος.

Πήρε στα χέρια του την ιερή εικόνα και την τοποθέτησε με ευλάβεια μέσα στο καθολικό της μονής. Όλοι οι πατέρες ευχαρίστησαν τη Θεοτόκο για το μεγάλο δώρο της και ανέπεμψαν ύμνους ευγνωμοσύνης. Την επόμενη όμως ημέρα, όταν μπήκαν στον ναό για να προσκυνήσουν, δεν βρήκαν την εικόνα στη θέση της.

Έντρομοι την αναζήτησαν παντού και τελικά την ανακάλυψαν πάνω στην πύλη της μονής. Νόμισαν πως κάποιος την είχε μετακινήσει χωρίς λόγο και την επανέφεραν με σεβασμό μέσα στο καθολικό. Αυτό όμως επαναλήφθηκε πολλές φορές, προκαλώντας απορία στους ταπεινούς πατέρες της Ιβήρων.

Τελικά η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε ξανά στον άγιο Γαβριήλ και του αποκάλυψε ολοκάθαρα το θέλημά της. Του είπε πως δεν επιθυμεί οι μοναχοί να φυλάγουν εκείνοι την εικόνα της, αλλά αντίθετα η ίδια θα γινόταν παντοτινή προστάτιδα και φύλακάς τους. Από τότε η αγία εικόνα τοποθετήθηκε μόνιμα πάνω στην πύλη της μονής και έλαβε το όνομα Πορταΐτισσα.

Ο τίτλος αυτός προέρχεται από τον γνωστό χαιρετισμό του Ακαθίστου, που υμνεί την Παναγία ως ευλογημένη Πυλωρό, η οποία ανοίγει στους δικαίους τις πύλες του Παραδείσου. Υπάρχει μάλιστα παράδοση ότι η Θεοτόκος υποσχέθηκε στον όσιο Γαβριήλ τη συνεχή χάρη και το έλεος του Υιού της προς τους μοναχούς. Αυτή η ευλογία θα παρέμενε στη μονή για όσο διάστημα η ιερή εικόνα θα βρισκόταν στον τόπο της.

Πιστεύεται ακόμη πως η ενδεχόμενη απομάκρυνση της Πορταΐτισσας από το Άγιον Όρος θα αποτελούσε σημάδι του τέλους του κόσμου. Η ιερή εικόνα τιμάται και τη δωδέκατη Φεβρουαρίου, καθώς και τη δέκατη τρίτη Οκτωβρίου, οπότε φτάνει στη Μόσχα κατά το έτος χίλια εξακόσια σαράντα οκτώ. Τιμάται επίσης και τη Φωτεινή Τρίτη της Διακαινησίμου εβδομάδος, σε ανάμνηση του πύρινου στύλου.