Η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

Στη μέση της Αγίας Τεσσαρακοστής η Εκκλησία υψώνει τον Τίμιο Σταυρό για να αντλήσουν οι πιστοί δύναμη και χάρη από αυτόν. Πάνω στο ξύλο του Σταυρού συντρίφτηκε το κράτος του διαβόλου και πήγασε η απολύτρωση για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Η άσκηση των αρετών δεν αποτελεί εύκολη υπόθεση για τον άνθρωπο που παλεύει με τα πάθη και τις αδυναμίες του.

Πέρα από την προσωπική ισχυρή θέληση, χρειάζεται απαραίτητα και η αγιαστική δύναμη που προσφέρει η Εκκλησία στα παιδιά της. Έτσι οι άγιοι Πατέρες όρισαν να προσκυνείται καταμεσής της νηστείας ο Σταυρός του Κυρίου ως πηγή δυνάμεως. Οι πιστοί λαμβάνουν από αυτόν χάρη, ώστε να συνεχίσουν με σθένος τον πνευματικό τους αγώνα μέχρι το Πάσχα.

Ο Σταυρός του Χριστού παραμένει το καύχημα της Εκκλησίας και το αήττητο όπλο κατά των δυνάμεων του κακού. Σε αυτόν εκμηδενίστηκε η δύναμη του πονηρού και χαρίστηκε στους ανθρώπους η αθανασία και η ζωή. Η Εκκλησία ψάλλει θριαμβευτικά πως ο Κύριος έδωσε στους πιστούς όπλο κατά του διαβόλου τον Σταυρό Του.

Ο πονηρός φρίττει και τρέμει, καθώς δεν αντέχει να αντικρίσει τη φοβερή δύναμη που εκπορεύεται από το τίμιο ξύλο. Από φονικό και έχθιστο μέσο εκτελέσεως κακούργων ο Σταυρός μεταβλήθηκε σε όργανο αγιασμού και νοητή ασπίδα προστασίας των πιστών. Φυλάσσει την Εκκλησία από τις επιβουλές του Εωσφόρου και των σκοτεινών αγγέλων που έπεσαν μαζί με αυτόν.

Άλλοι Πατέρες τον παρομοιάζουν με ισχυρό κυματοθραύστη απέναντι στους κλυδωνισμούς της ζωής που προκαλούν το κακό και η αμαρτία. Η σωματική κόπωση της νηστείας και η ψυχική νωχέλεια του αγώνα είναι δύο παράγοντες οι οποίοι αναστέλλουν την πορεία του πιστού. Η αγιαστική δύναμη του Σταυρού αποτελεί το αντίδοτο σε αυτήν ακριβώς την επικίνδυνη κατάσταση της πνευματικής χαλαρώσεως.

Ο πιστός βλέπει το ξύλο της ζωής στο μέσον του ναού και αναθαρρεί για τη συνέχεια του δρόμου του. Πέρα όμως από θείο σύμβολο της Εκκλησίας, ο Σταυρός έχει και βαθύτατη ηθική σημασία για κάθε χριστιανό ξεχωριστά. Όπως ο Κύριος ανέβασε τον δικό Του Σταυρό στον Γολγοθά, φορτωμένος τις ανομίες ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους, έτσι και ο πιστός σηκώνει τον προσωπικό του σταυρό.

Πρόκειται για τον καθημερινό αγώνα που οδηγεί στη σωτηρία και την κατά Θεόν τελείωση της ψυχής. Ο δρόμος προς τη σωτηρία είναι πραγματικός Γολγοθάς και απαιτεί αυταπάρνηση από όσους πορεύονται με σταθερότητα σε αυτόν. Το βεβαίωσε ο ίδιος ο Κύριος, όταν είπε πως όποιος θέλει να Τον ακολουθεί ας απαρνηθεί τον εαυτό του.

Ας σηκώσει τον σταυρό του και ας Τον ακολουθεί χωρίς δισταγμό και χωρίς να κοιτάζει προς τα πίσω. Η αγία περίοδος του Τριωδίου είναι κατεξοχήν σταυρική πορεία και νοητή σταύρωση των παθών και των αδυναμιών μας. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο η Εκκλησία αφιέρωσε την τρίτη Κυριακή των Νηστειών στην προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού.

Οι πιστοί αντλούν χάρη από το ξύλο της ζωής και ξεπερνούν τα εμπόδια που στήνει διαρκώς ο πονηρός μπροστά τους. Δυναμωμένοι πια και πνευματικά ανανεωμένοι, βαδίζουν την ουρανοδρόμο ατραπό προς το λαμπρό γεγονός της Αναστάσεως. Οδηγός τους γίνεται η χαρά και η λαχτάρα να συναντήσουν τον αναστάντα Κύριο και Σωτήρα τους Ιησού Χριστό.

Η ημέρα της εγέρσεως ανατέλλει λαμπροφόρος μετά τον κόπο της νηστείας και την πνευματική προετοιμασία της καρδιάς. Έτσι ο Σταυρός γίνεται γέφυρα που μεταφέρει τους αγωνιστές πιστούς από τη θλίψη του Γολγοθά στη χαρά της Αναστάσεως.