Όσιος Αλέξιος ο εκ Ρωσίας, ο πνευματικός των Μητροπολιτών

Γεννήθηκε εντελώς μουγκός και έμεινε χωρίς φωνή για δώδεκα ολόκληρα χρόνια, μέχρι που ένας άγιος επίσκοπος τον θεράπευσε θαυματουργικά. Αργότερα, ακόμη και οι Μητροπολίτες του Κιέβου έτρεχαν σε εκείνον τον ταπεινό μοναχό, για να εξομολογηθούν και να ζητήσουν συμβουλή. Στον κόσμο ονομαζόταν Βλαδίμηρος Ιβάνοβιτς Σεπέλεφ και ήρθε στη ζωή τον Απρίλιο του χίλια οκτακόσια σαράντα στο Κίεβο, μέσα σε μια ευγενή ρωσική οικογένεια.

Από την κούνια ακόμη ένιωθε το βάρος της σιωπής, καθώς δεν μπορούσε να αρθρώσει ούτε μια λέξη μέσα στο σπίτι του. Σε ηλικία δώδεκα ετών συναντήθηκε με τον Άγιο Φιλάρετο, τον Επίσκοπο του Κιέβου, και έλαβε την ποθητή θεραπεία. Από βρέφος μεγάλωσε μέσα στην εκκλησιαστική ζωή, με μητέρα η οποία του δίδαξε την ελεημοσύνη και τη γενναιοδωρία.

Τον έμαθε να ανοίγει την καρδιά του στους φτωχούς, στους φυλακισμένους και στους ασθενείς της γειτονιάς. Η εμπειρία αυτή σημάδεψε τον μικρό Βλαδίμηρο και άναψε μέσα του τη φλόγα της μοναχικής κλήσης. Με τη συμβουλή του Αγίου Φιλαρέτου, η μητέρα του τον οδήγησε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου, για να ζήσει κοντά στους πατέρες.

Από το χίλια οκτακόσια πενήντα τρία βρέθηκε εκεί υπό την πνευματική σκέπη του ίδιου του αγίου επισκόπου που τον είχε θεραπεύσει. Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της ψυχής του έπαιξε επίσης και ο Παρθένιος του Κιέβου με τις νουθεσίες του. Λίγο πριν από την κοίμηση του Αγίου Φιλαρέτου, τον χρόνο χίλια οκτακόσια πενήντα επτά, έγινε επίσημα δεκτός ως δόκιμος μοναχός.

Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια αργότερα, το χίλια οκτακόσια εβδομήντα δύο, έλαβε το μικρό σχήμα και ονομάστηκε Αλέξιος. Τον ίδιο χρόνο χειροτονήθηκε διάκονος και ξεκίνησε την ιερατική του διακονία μέσα στους ναούς της Λαύρας. Τρία χρόνια αργότερα έγινε πρεσβύτερος και ανέλαβε το βαρύ διακόνημα της Θείας Εξομολογήσεως στους πιστούς.

Σύντομα η φήμη του ως προφήτη απλώθηκε παντού, όμως η αγιότητά του προκάλεσε και τον φθόνο πολλών ανθρώπων γύρω του. Διάφοροι τον συκοφάντησαν ως κλέφτη και τον κυνηγούσαν με βαριές κατηγορίες ακόμη και την ώρα της Θείας Λειτουργίας. Για να σταματήσει αυτός ο πειρασμός, ο Όσιος Αλέξιος αποσύρθηκε το χίλια οκτακόσια ενενήντα ένα στην έρημο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, μέσα στην ίδια Λαύρα.

Τέσσερα χρόνια αργότερα μετακινήθηκε στην έρημο του Γκολοσέεβο και εκεί άνθισε πραγματικά το χάρισμα της πνευματικής πατρότητας. Πιστοί από όλη την Ουκρανία, την Αγία Πετρούπολη, τη Μόσχα, τα Ουράλια, τον Καύκασο και τη Σιβηρία έτρεχαν στο κελί του. Ακόμη και οι Μητροπολίτες του Κιέβου τον είχαν προσωπικό πνευματικό πατέρα και άνοιγαν μπροστά του την καρδιά τους.

Στο λειτούργημα της πνευματικής καθοδηγήσεως άφηνε πάντοτε τα ίχνη της μεγάλης αγάπης του προς όσους μετανοούσαν. Όταν ήθελε να ζητήσει υπακοή από τα πνευματικά του τέκνα, χρησιμοποιούσε ως όπλο τη θερμή προσευχή. Είχε επίσης τη φήμη του φλογερού ιεροκήρυκα και είχε επιδοθεί σε αναρίθμητα έργα φιλανθρωπίας προς τους ενδεείς.

Κοιμήθηκε εν ειρήνη το χίλια εννιακόσια δεκαεπτά και ενταφιάστηκε με τιμές στην έρημο του Γκολοσέεβο. Ο τάφος του παρέμεινε πόθος προσκυνήματος ακόμη και στα πιο σκληρά χρόνια των διωγμών της Εκκλησίας. Filename: `03_11_Όσιος_Αλέξιος_εκ_Ρωσίας.