Όσιος Βιτάλιος της Καστρόνοβο

Τα άγρια θηρία των βουνών της Καλαβρίας πλησίαζαν ήρεμα τον ασκητή μέσα στο σπήλαιο για να λάβουν την ευλογία του. Πλούσιοι και ευσεβείς γονείς από τη Σικελία, ο Σέργιος και η Χρυσονίκη, ανέθρεψαν τον γιο τους με λόγο Θεού και του εξασφάλισαν στέρεη παιδεία. Ο μικρός Βιτάλιος γεννήθηκε στην πόλη Καστρόνοβο της Σικελίας κατά τον δέκατο αιώνα μετά Χριστόν.

Από πολύ μικρή ηλικία αγάπησε με φλόγα τον Χριστό και ποθούσε σταθερά τη μοναχική πολιτεία και την ησυχία. Για τον λόγο αυτόν έφυγε κρυφά και κατέφυγε στη μονή του Αγίου Φιλίππου στην Άγκυρα της Σικελίας. Εκεί εκάρη μοναχός και έλαβε το αγγελικό σχήμα, αφού πέρασε χρόνια σκληρής άσκησης και υπακοής.

Για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια προέκοπτε στην αρετή και προσπαθούσε να μιμηθεί τους παλαιούς πατέρες της ερήμου. Μέσα στο διάστημα αυτό επισκέφθηκε για προσκύνημα τη Ρώμη, την Καλαβρία και πολλούς άλλους ιερούς τόπους της Δύσης. Στο τέλος επέστρεψε στην Καλαβρία και αναζήτησε ακόμη πιο αυστηρή ασκητική παλαίστρα στα όρη της περιοχής.

Έτσι ανέβηκε στο όρος του Λιποράχου, όπου άρχισε νέους πνευματικούς αγώνες με προσευχή και νηστεία. Στο όρος εκείνο συνάντησε τον ασκητή Αντώνιο και έζησε κοντά του για μικρό χρονικό διάστημα ως αδελφός και συναγωνιστής. Από τη συναναστροφή αυτή ωφελήθηκε πνευματικά και ενισχύθηκε για τους νέους κόπους της ερημικής ζωής.

Στη συνέχεια μετακινήθηκε από όρος σε όρος, αναζητώντας πάντοτε τόπο πιο ήσυχο για την προσευχή του. Τελικά κατέληξε στη μονή του Αγίου Ηλία στο Καρμπόνε και εντάχθηκε στην αδελφότητα της μονής. Έμεινε εκεί αρκετά χρόνια, υπηρετώντας τους πατέρες με ταπείνωση και διακρίνοντας τον εαυτό του με την υπακοή.

Έπειτα ένιωσε ξανά τη φλόγα για βαθύτερη ησυχία και ακόμη μεγαλύτερη πνευματική μοναξιά. Έτσι αποσύρθηκε σε ένα σπήλαιο που βρισκόταν ανάμεσα στα βουνά Τούρρι και Αρμέντο της Λουκανίας. Εκεί ο όσιος αγωνιζόταν μέρα και νύχτα με αδιάλειπτη προσευχή και αυστηρή νηστεία.

Με τους κόπους αυτούς ανέβηκε σε μεγάλα πνευματικά ύψη και φωτίστηκε από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ακόμη και τα άγρια θηρία του βουνού τον πλησίαζαν ήμερα, σαν πιστά πλάσματα, και ζητούσαν την ευλογία του. Ο τόπος του έγινε σχολείο ησυχίας, που μαρτυρούσε την αγιότητα και την παρρησία του προς τον Θεό.

Στο ίδιο σπήλαιο τον επισκέφθηκε ο όσιος Λουκάς από το Ντέμενα της Σικελίας, ιδρυτής της μονής στο Καρμπόνε. Οι δύο ασκητές συμπροσευχήθηκαν με κατάνυξη και συζήτησαν για ώρες πνευματικά θέματα και ζητήματα της μοναχικής ζωής. Η συνάντηση αυτή έμοιαζε με συνάντηση δύο φωτεινών λυχναριών μέσα στις ορεινές ερημιές της νότιας Ιταλίας.

Αργότερα ο όσιος Βιτάλιος μετέβη στην πόλη του Μπάρι μαζί με τον ανιψιό του Ηλία, για να βρουν νέο τόπο ησυχίας. Από εκεί ανέβηκαν στο όρος Τούρρι, όπου ο όσιος έκτισε με τα ίδια του τα χέρια έναν μικρό ναό. Γύρω από τον ναό αυτόν άρχισε να συγκεντρώνεται μικρή αδελφότητα μοναχών, που ζητούσαν την πατρική του καθοδήγηση.

Όμως ο Θεός τον οδήγησε σε ακόμη έναν τόπο, στην περιοχή της Ράπολλα της νότιας Ιταλίας. Εκεί ο όσιος ανήγειρε μονή και την οργάνωσε με πνευματική σύνεση και πατρική αγάπη προς τους αδελφούς. Στη μονή αυτή πέρασε τα τελευταία χρόνια του ασκητικού του βίου με αδιάλειπτη προσευχή και διδασκαλία.

Συγκέντρωσε γύρω του πλήθος μοναχών, οι οποίοι θεωρούσαν τη συντροφιά του ως ανεκτίμητη πνευματική παρακαταθήκη. Ο όσιος Βιτάλιος κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος εννιακόσια ενενήντα τέσσερα μετά τον ερχομό του Κυρίου.