Παύλος και Ιουλιανή, αδέλφια μάρτυρες της Πτολεμαΐδας

Ένας νέος αναγνώστης σταυροκοπήθηκε μπροστά στον αυτοκράτορα Αυρηλιανό, την ώρα που εκείνος έμπαινε θριαμβευτικά στην Πτολεμαΐδα της Φοινίκης. Η αδελφή του Ιουλιανή έτρεξε αμέσως κοντά του, στάθηκε μπροστά στον τύραννο και τον ήλεγξε δημόσια για την αδικία και τη σκληρότητά του. Τα δύο αδέλφια έζησαν στα δύσκολα χρόνια του διωγμού, όταν η αυτοκρατορική διαταγή απαιτούσε από όλους θυσία στα είδωλα.

Οι γονείς τους τα είχαν αναθρέψει με βαθιά πίστη και τα είχαν διδάξει να αγαπούν τον Χριστό περισσότερο από τη ζωή τους. Όταν ορφάνεψαν, συνέχισαν στον ίδιο δρόμο της αρετής και της φιλανθρωπίας. Ο Παύλος ξεχώριζε ανάμεσα στους νέους με τη φωτεινή του γνώση και τη σεμνή του ζωή.

Η Ιουλιανή λάμπρυνε με τη σεμνότητά της τις νεαρές κοπέλες της πόλης. Έγιναν και οι δύο στολίδια της τοπικής Εκκλησίας και αγαπήθηκαν από τους πιστούς. Όμως η αγνότητα και η τόλμη τους προκάλεσαν το μίσος των ειδωλολατρών της περιοχής.

Όταν ο Αυρηλιανός βρέθηκε στην πόλη, οι κατήγοροι έσπευσαν να καταγγείλουν τα δύο αδέλφια ως χριστιανούς που τολμούσαν να ομολογούν ανοιχτά τον Κύριο. Τη στιγμή που ο αυτοκράτορας έμπαινε στην πόλη, ο Παύλος έκανε το σημείο του Σταυρού στο μέτωπό του και ψιθύρισε στην Ιουλιανή λόγια θάρρους. Οι στρατιώτες τον άρπαξαν αμέσως και τον οδήγησαν δεμένο στη φυλακή ως το πρωί.

Όταν ξημέρωσε, ο Αυρηλιανός κάθισε σε υψηλό θρόνο μπροστά στο πλήθος και τον ανέκρινε με οργή. Ο νέος ομολόγησε σταθερά πως δεν φοβάται κανέναν, παρά μόνο την αιώνια κρίση του Θεού και την κόλαση. Είπε ακόμη ότι τίποτε δεν θα τον χώριζε από τον Χριστό, ο οποίος χαρίζει τη ζωή την αιώνια.

Διέταξε τότε ο τύραννος να τον κρεμάσουν γυμνό από ένα δέντρο και άρχισαν να ξεσχίζουν τις σάρκες του. Η Ιουλιανή έτρεξε στο δικαστήριο και ήλεγξε τον αυτοκράτορα μπροστά σε όλους για τη φοβερή αδικία του. Οργισμένος, διέταξε να την πιάσουν και να τη χτυπήσουν με δύναμη στο πρόσωπο.

Έπειτα την κρέμασαν δίπλα στον αδελφό της και ξέσχισαν με σιδερένια νύχια το αγνό της σώμα. Η χάρη του Θεού στήριξε με θαυμαστό τρόπο τους δύο μάρτυρες. Όσο κι αν τους βασάνιζαν, εκείνοι δεν λύγιζαν, αλλά δοξολογούσαν τον Χριστό.

Οι τρεις δήμιοι, ο Κοδράτος, ο Ακάκιος και ο Στρατόνικος, παρακολουθούσαν μέρες ολόκληρες την υπεράνθρωπη υπομονή των αδελφών. Οι δύο πρώτοι ομολόγησαν δημόσια τον Χριστό και αποκεφαλίστηκαν αμέσως με διαταγή του αυτοκράτορα. Στη φυλακή, ένα ουράνιο φως πλημμύρισε το κελί και ένας άγγελος ετοίμασε τράπεζα με εκλεκτά φαγητά για να τους παρηγορήσει.

Όταν ήρθε η σειρά του Στρατόνικου να χτυπήσει με ραβδιά την Ιουλιανή, εκείνος δίστασε, γιατί λυπήθηκε τη νεότητα και την ομορφιά της. Η μάρτυς όμως του είπε με σταθερή φωνή να μη φοβάται και να εκτελέσει την εντολή του τυράννου. Του ομολόγησε ότι έχει μαζί της τον Χριστό, ο οποίος μετατρέπει τα χτυπήματα σε γλυκά χάδια.

Συγκλονισμένος από τα λόγια της, ο Στρατόνικος πέταξε τα όργανα του μαρτυρίου μπροστά στον αυτοκράτορα και φώναξε. Ομολόγησε μέγαν τον Θεό των χριστιανών και αμέσως τον συνέλαβαν και τον αποκεφάλισαν. Ο τύραννος δεν σταμάτησε εκεί τη μανία του εναντίον των δύο αδελφών, αλλά επινόησε νέα μαρτύρια.

Άφησε γύρω από τους αγίους δηλητηριώδη φίδια και θηρία, ωστόσο εκείνα τους πλησίαζαν με ημερότητα και δεν τους έβλαπταν καθόλου. Έπειτα οδήγησε την Ιουλιανή με τη βία σε οίκο ανοχής, ελπίζοντας να την ατιμάσει και να την ταπεινώσει δημόσια. Ένας άγγελος όμως Κυρίου στάθηκε δίπλα της και τύφλωνε όποιον τολμούσε να την πλησιάσει με πονηρή σκέψη.

Η αγία έμεινε εντελώς αμόλυντη, ακτινοβολώντας τη λαμπρότητα της παρθενίας της. Όσοι άνδρες είχαν χάσει το φως τους, μετανόησαν και τη παρακάλεσαν με δάκρυα. Εκείνη προσευχήθηκε με αγάπη και τους χάρισε ξανά την όρασή τους.

Πολλοί απ’ αυτούς πίστεψαν στον Χριστό και έλαβαν το άγιο βάπτισμα. Ο Αυρηλιανός, βλέποντας πως όλα τα σχέδιά του αποτύγχαναν, λύσσαξε από θυμό και αποφάσισε νέο σκληρό μαρτύριο. Διέταξε να ανοίξουν βαθύ λάκκο, να ρίξουν μέσα ξύλα και να ανάψουν φοβερή φωτιά.

Όταν τα κάρβουνα πύρωσαν, ο τύραννος πρόσταξε να ρίξουν μέσα τους δύο μάρτυρες και να τους σκεπάσουν με μεγάλες πέτρες. Οι άγιοι βάδισαν μόνοι προς τον λάκκο, ευλογώντας τον Θεό και επικαλούμενοι τη βοήθεια του Χριστού. Άγγελος Κυρίου κατέβηκε από τον ουρανό, μείωσε τη δύναμη της φωτιάς και διασκόρπισε τα κάρβουνα.

Ξαφνικά ξέσπασε καταιγίδα με πύρινη βροχή πάνω στον αυτοκράτορα και στους αξιωματούχους του. Ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που ανήγγειλε την αιώνια καταδίκη του Αυρηλιανού στη γέεννα του πυρός. Φοβισμένος, εκείνος διέταξε να βγάλουν τους αγίους από τον λάκκο, χωρίς όμως να εγκαταλείπει τα μοχθηρά του σχέδια.

Μετά από νέα ανάκριση, αποφάσισε τον αποκεφαλισμό τους και πρόσταξε τα σώματά τους να ριχτούν τροφή στα σκυλιά. Έξω από την πόλη, ο Παύλος ζήτησε να αποκεφαλιστεί πρώτη η αδελφή του, για να μη φοβηθεί βλέποντας το δικό του τέλος. Κανένα όμως άγριο ζώο δεν τόλμησε να αγγίξει τα τίμια σώματα.

Μετά από επτά ημέρες οι χριστιανοί παρέλαβαν τα λείψανα και τα έθαψαν με μεγάλη ευλάβεια.